Zeg maar ja tegen boosheid



In ignatiaanse middens hoor je het vaak zeggen: als je bidt, is het goed om God te zeggen hoe je je echt voelt. Dat klikt makkelijker dan het is. Brian Busse sj wijst op de veel voorkomende aversie tegen de psalmen die woede en geweld uitdrukken. Van hem komt volgende wijze overweging:

“We kunnen de neiging hebben om die klaagpsalmen (die samen een derde uitmaken van het psalterium!) links te laten liggen. Dit is niet zonder risico. Het risico ligt hem hierin dat we dan een eenvoudige waarheid over het hoofd zien: we voelen ons namelijk vaak zo. 

Je gedrag laten bepalen door geweld kan niet gerechtvaardigd worden. Maar als we niet toelaten dat boosheid en pijn mogen worden uitgeschreeuwd t.o.v. God, dan kan het overkomen, in het bijzonder bij jonge mensen, dat we de boodschap zouden geven dat dit abnormale gevoelens zijn; dat het niet hoort om boosheid of pijn te voelen."

Dit zou niet goed zijn.

Met dank aan Jim Manney

Reacties

Anoniem zei…
Vele jaren geleden vroeg iemand mij of ik God kende. Ik zei schuchter en afwachtend: misschien, een beetje, hopelijk. Toen antwoordde hij: heb je wel eens gevloekt in de kerk? Ik: niet dat ik me herinner. Hij weer: dan ken je God niet.
Ik denk dat elke mens ergens op de Weg de vechtengel van Jacob moet copen. De pijn van dat bij voorbaat verloren gevecht maakt deel uit van het traject tot genezing, ook geestelijk is een botsing tussen wie ik wil geloven dat God is en wie Hij inderdaad is, een pijnlijke botsing, een aanvaring kun je zeggen, niet te omzeilen, even onverzettelijk als het Kruis.
God heeft dat allemaal ingecalculeerd, zo geloof ik, vandaar die psalmen, die ik zo goed kan gebruiken vaak: ik verdorde, ik werd geslagen als brandhout, ik zak weg in de modder, ik voel mij als een vertrapte worm, waarom ben je bedroefd mijn ziel en zo ontsteld, zo uit balans, zo richtingloos en zonder bestemming? Tenslotte kan ik dan zelfs bits tegen God zeggen: het zijn uw eigen woorden, is het zo goed dan? Kon ik maar huilen, denk ik dan, en ik kijk in de spiegel: een boze trek om mijn mond. Boze ogen. Op wie ben ik boos? Ik weet het niet. Laat ik Faustina's dagboek gaan lezen en zacht gemaakt worden en hoopvol.
Leontien zei…
mooie woorden Anonymous, heel herkenbaar. Heb zelf inderdaad net als Jacob gevochten en ja, dik verloren. Gelukkig. Pijnlijk en genezend. Vaak zoals u zegt herkenning vinden in de psalmen, boosheid, teleurstelling, maar bovenal liefde en kracht, vrede en vreugde, hoop. Heel goed om in lezen en/of gebed de zachtheid te zoeken en te vinden.