Is het verkeerd te bidden om te mogen sterven?


Deze schitterende mijmering van Brian Grogan sj verscheen vandaag op www.gewijderuimte.org

In ziekenhuizen en verzorgingshuizen ontmoet ik mensen die me vragen: “Is het verkeerd te bidden om te mogen sterven?” Zij zouden willen wensen dat de tijd van afstompend wachten voorbij zou zijn. Alsof ze willen zeggen: “God heeft me blijkbaar vergeten.” En: “Ik heb liever dat het vooruitgaat, ook al weet ik niet wat me te wachten staat.” Verpleging en familie koesteren soms dezelfde gedachten; daar zijn de onderhoudskosten, het tekort aan bedden, het vervelende om iemand te bezoeken die niet meer kan praten, om niet meer te zeggen. Het is te begrijpen dat in een seculiere cultuur euthanasie veld wint.

Maar terwijl er aan de buitenkant niet veel meer schijnt te werken, gebeurt er heel wat binnenin. Dit wordt helder gestaafd door schrijvers als K.D. Sing, in The Grace of Dying (Genadevol sterven).

Het stervensproces moeten we zien als de laatste fase in de menselijke groei. God is bezig, hij ontledigt ons, zodat het mogelijk wordt dat we “geheel vervuld worden van de volheid van God” (Ef 3,19). Al wat bijkomstig is wordt opzij gezet – gezondheid, bezittingen, geld, status, meningen – , en ten uiteindelijk wordt onze inspanning om aan onszelf vast te houden belachelijk. God werkt in de diepte van ons wezen, of we dit nu weten of niet. Gemaakt voor God,  worden wij weer voor het goddelijke leven geschikt gemaakt. Over Lazarus zei Jezus: “Maak hem los, en laat hem gaan” (Joh 11, 44). Misschien is het ondersteunen van dit goddelijke proces van het losmaken van de stervenden van wat hen van God weerhoudt, onze belangrijkste taak als begeleiders.

Brian Grogan sj

Reacties

Anoniem zei…
In het ondersteunen ook los komen van jezelf door de ander heel nabij te zijn opdat hij mag voelen dat hij vol vertrouwen die onbekende weg mag gaan. Je eigen vertrouwen in de liefdevolle opvang aan de overkant straalt door... daar mag je op rekenen.
Anoniem zei…
en voor dit proces kan je als begeleider , familie , en mensen die graag willen doodgaan ,vertrouwvol bidden , je kan soms ook echt te oud worden , zeggen oude mens dikwijls zelf , maar ook een mededogene God knipt geen lintjes los...Hij kan alleen scheppende liefde geven door alle sterven heen...mysterie...Mariette
Anoniem zei…
Spijtig dat de wereld/mensheid pas beseft bij zijn dood, dat al zijn inspanningen om aan zichzelf vast te houden belachelijk is! Ik vraag me soms af, hoe zou het zijn als de maatschappij/mensheid dat al van heel vroeg zou weten? Ik vermoed dat de wereld dan een vele liefde & vredevolle plek wordt om op te vertoeven! Misschien is het te taak van iedere opvoeder/ouder/begeleider/ leraar om de kinderen/jongeren/volwassenen tot bewustzijn te brengen dat materieel bezit, status, macht, geld maar van korte duur is ( het kan zelf morgen bij een tornado op 1 seconde verdwijnen ) Het enigste dat er dan nog overblijft, is je blik naar boven ( God ) en bidden voor een menswaardig bestaan voor de dag van morgen! Als we dat vroeg leren, dan kunnen de ouderen van vandaag waardig sterven. Dan hoeft er geen euthanasiewet te komen, want dan is er goede zorg voor ons en rond ons. En dan krijgen de ouderen de ruimte om waardig te sterven, en voelen ze zich ook niet meer als een last voor deze vermoeiende en egoïstische wereld.
Tinus
Anoniem zei…
Ja, daar ben ik het mee eens. Misschien helpt het ook wel om die categorisering van "oude mensen die op sterven liggen", in vraag te stellen. Christus is de verlosser en de bevrijder in elk stadium van ons leven.
Ik vermoed dat je op het einde inderdaad wel ten volle beseft dat het alleen maar over de liefde gaat, en dat al de rest relatief is. Dat is dan wel vaak eenzaamheid en wachten op iets/iemand anders. Maar God beslist toch wanneer de mens klaar is, en niet de medemens. Wie wil God trouwens nog bij elkaar brengen rondom het ziekenhuisbed? En waar zijn wij wel naar op weg, in ons drukke, jachtige, bestaan, vol streven en ambitie? Ben ik zelf zoveel gelukkiger of vrijer dan de lijdende mens die ik bezoek?
Anoniem zei…
Ik mocht een paar jaar geleden iemand verzorgen in de terminale fase . Waardig mens in de 96. Als we het over de liefde hebben ja die LIEFDE dan zeg ik , als je dat kunt meemaken, naast dat zieke bed met gewoon iemand die niet direct je familie is maar best je oma of overgrootmoeder zou kunnen zijn......... DAN IS ER GEEN TWIJFEL NERGENS OVER DAN DAT GOD BESTAAT. DAT IS OPDAT MOMENT VAN AFSCHEID NEMEN VAN DEZE WERELD ZO INTENS EN MOOI, DAT JE ZELFS VERGEET DAT JIJ DAAR STAAT (ahw)
DAT KAN NEVER NOOIT MEER IEMAND VAN JE AFPAKKEN. GOD IS GROOT !!! Amen.
Anoniem zei…
Ons mama was sinds haar 98 jaar in een RVT.Alle jaren voordien had ze zelfstandig geleefd, . Ze was 40 jaren weduwe..Alle dagen kine, ergotherapie,gazettenklap, uitstapkes, gesprekjes rond communie, uitvaart, geloof. Ze groeide nog in dat laatste.. We zijn samen eens naar haar biechtvader gereden. Ze heeft een 1/4 uur bij hem geweest; ze kwam, samen met de pater, naar me toe met een "big smile" Een half jaar lang uitte ze haar blijheid om die biecht. Ik voelde, en ik vertelde het aan de verantwoordelijke verpleegster:dat moeder de dood beschouwt als deel uitmakend van haar leven.. Rond het communiceren gebruikten we de lezingen van de zondagsviering. Ze ontdekte dat ze toch wel evangelisch geleefd had, ondanks haar vrijzinnige achtergrond. Op een keer vroeg ik haar waarom ze zo ontspannen, blij was na de communie. Haar antwoord, spontaan: " dan ben ik wat dichter bij onze lieve heer"

Vorig jaar maakte ze een serieuze longontsteking door; waar ze doorgekomen is via de prima persoonlijke nabijheid van velen (bij het eten moest ze worden aangespoord...) en de aangepaste medicatie..
Op haar 101 jaar werd ze in narcose gebracht, om haar gebroken heup te herstellen.Na de narcose is ze 3 weken verward geweest. Ze werd continu zacht omringd door haar geliefde kinderen en personeel? De medicatie heeft haar een heel vredig inslapen mogelijk gemaakt. Enkele jaren te voren had ze een DNRcode gekregen..Terwijl er nog een heel zacht aaicontact met haar was, hebben we een cdtje met Händel muziekgedraaid.