God als danspartner


Onderstaande tekst verscheen vandaag op www.gewijderuimte.org.

Het meest uitdagende aspect in het vinden van God in alles is, de vraag hoe wij binnen onze menselijke beperktheid God kunnen vinden, in anderen of in onszelf. Is iemand eerder  perfectionistisch van aard – zoals dit voor mij het geval is -, dan kan het aanvaarden van de eigen grenzen erg moeilijk zijn. Perfectionisme is inderdaad wellicht een van mijn ergste karaktergebreken. Op dat plekje kan de kwade geest bij mij binnendringen en mij tot overwerk en uitputting brengen, of mij in mijn relaties met mijn medemensen buitensporig hoge verwachtingen doen koesteren.
Onlangs, tijdens mijn retraite, gebruikte Jezus het beeld van het dansen om mij te helpen anders te denken over mijn beperkingen. Ik kan mij gefrustreerd voelen, wanneer ik Jezus niet altijd zo trouw volg als ik dat graag zou willen kunnen. Jezus leren volgen kan in zekere zin lijken op het willen volgen van de nieuwste danspasjes van je partner. In zijn collegetijd volgde mijn echtgenoot dansles, ik niet. En toch, als wij op een huwelijksfeest of bij een dergelijke gelegenheid willen dansen, dan lost hij dit probleem heel sportief op. We hebben samen  altijd een leuke avond, ook al zijn onze pasjes niet perfect. Het plezier en de pret van het  samen zijn maken het gebrek aan professionele vaardigheid meer dan goed. Ook Jezus vraagt ons Hem te volgen, maar met de zorg en de liefde van een partner die zich evenveel verheugt in onze groei, samen met Hem, als over het resultaat.




Marina McCoy

Reacties