Leren zien. Niet enkel kijken.



Voorbije zomer  kreeg ik een rondleiding op een heel mooi kerkhof. 

Iemand wees me het graf van een man die zijn hele leven een geëngageerde christen was geweest. Mijn eerste reactie was: best mooi; wel vreemd dat er niets van christelijke symboliek in verwerkt is

Toen keek ik beter, en zag dat het één groot christelijk symbool was. En wel een waaraan ik me mocht verwachten op een begraafplaats. 

Reacties

Anoniem zei…
Je geeft de kijker een mooie opdracht, Nikolaas! Wel een moeilijke!
Wat ik zie is "moeder en kind" zoals er figuratieve beelden van Maria met Jezus op de arm zijn gemaakt. Uit het scheppingsverhaal komt ik hier enkele oerelementen tegen: water (schelpen), lucht (open ruimte) , aarde (begroeiing). En de bloemen die in weelderige pracht bloeien op het dode lichaam van deze man, symbool voor leven dat het haalt van de dood (verrijzenis).
Wat heb jij gezien?
Ik zie de verwijzing naar Jezus' graf waar de steen weggerold is ... en het leven naar buiten stroomt ...
Anoniem zei…
Wat je ziet en interpreteert, doe je altijd vanuit een bepaald referentiekader. Wie het christelijk referentiekader heeft, kan hiernaar op een verruimde manier naar kijken. In die zin begrijp ik je uitdrukking dat het graf één groot christelijk symbool is.
Anoniem zei…
Het open graf, de weggerolde steen... de dood is overwonnen! God is een God van levenden.
Anoniem zei…
ik zie de eucharistie ! Ik en geen god van doden maar van Levenden !
Anoniem zei…
Ik zie een 'taai blommeke' (mexicaans madeliefje: what's in a name) dat overal verschijnt en niet kapot te krijgen is... begrijpe wie begrijpen wil.
Anoniem zei…
De opgeheven Hostie was mijn eerste gedachte