Over heiligen die nooit werden heilig verklaard




Onderstaande korte overweging verschijnt vandaag op www.gewijderuimte.org. Ik deel ze graag met u.

Vandaag vieren we al de heiligen die nooit werden heilig verklaard. De moeders en vaders die trouw bleven aan elkaar en aan hun families. De alleenstaande vrouwen en mannen die onopgemerkt goede daden stelden. Zij die God vonden door de pijn die ze doorstonden. Al diegene die we liefhadden en die zichzelf nooit als heiligen beschouwden, maar wiens goedheid duidelijk was voor degenen die dicht bij hen stonden

Hoor ik daarbij?

Reacties

Anoniem zei…
Heel mooi en noodzakelijk, hartelijk dank voor deze uitzonderlijke invalshoek. Ik hou deze gedachte dichtbij.
Anoniem zei…
Nee, ik hoor daar niet bij. En dat doet pijn.
Anoniem zei…
Beste anonymus, je woorden treffen me en je verdriet blijft in mij hangen.
Een mens die hard van hart is kan niet schrijven wat jij schrijft.
De mensen waarover hier gesproken wordt werden niet goed, trouw, moedig geboren. Met vallen en opstaan, soms in heel harde omstandigheden, hebben ze kleine stappen gezet. Niemand van hen zal zichzelf heilig noemen. Op een dag zal jij ook een mens zijn die trouw, moedig,nederig en barmhartig geworden is.
Anoniem zei…
Dank je...
Anoniem zei…
In onze onmacht mogen we onze ogen richten op Jezus. Hij stelt zich borg voor ons: vanaf zijn kruis herstelt Hij ons allen in het kindschap van de Vader, verzoent Hij ons met God. Niet om onze goedheid heeft Hij ons lief, maar omdat Hij zelf liefde is kan Hij niemand uitsluiten die op Hem vertrouwt. Omdat wij van Hem zijn, maakt Hij ons heilig, ook al zijn wij er ons niet van bewust en zien we zelf alleen onze zwakheid. Al wie zich buitengesloten voelt zet Hij juist in de kring van zijn geliefden! Dank U mijn Heer!
Anoniem zei…
Dank je, heel mooi. Het moet me innig goed. Dank je.