Paus Franciscus over het eigene van het "christelijk geheugen"


De Geest van waarheid en liefde herinnert ons aan alles wat  Christus zei en helpt ons steeds beter de betekenis van zijn woorden te vatten. We maken allen dezelfde ervaring mee: in een bepaalde situatie denken we aan iets, en plots maken we dan de verbinding met een passage uit de Bijbel... De Geest heeft ons hier op dit pad gezet, het pad van het levende geheugen van de Kerk. En Hij vraagt ons een antwoord. Hoe genereuzer  ons antwoord, hoe meer Jezus’ woorden in ons tot leven komen; in onze zienswijze, in onze keuzes, in ons doen en laten, in ons getuigenis. In wezen herinnert de Geest ons aan het gebod van de liefde en roept Hij ons op tot liefde.

Een christen zonder dergelijk geheugen kan geen echte christen zijn, maar is halfweg blijven staan. Een man of vrouw, die de gevangene van het ogenblik blijft, die de schat van zijn of haar geschiedenis niet weet te waarderen, weet ook niet hoe die geschiedenis op de juiste manier te lezen en hem als een heilsgeschiedenis te beleven. Met de hulp van de Heilige Geest zijn we in  staat om onze innerlijke bewegingen en al wat er in ons leven gebeurt, in het licht van Jezus’ woorden te interpreteren en te verstaan. En zo groeit in ons de kennis van ons geheugen, de kennis van ons hart, een geschenk van de Heilige Geest. Mag dan de Heilige Geest bij ons allen dit christelijke geheugen doen opvlammen.

Die dag was Maria samen met de apostelen, zij die vanaf het begin al die dingen in haar geheugen en hart bewaarde en overwoog. Maria, onze Moeder, was daar. Mag zij ons helpen op het pad van het geheugen.


Paus Franciscus

Reacties

Anoniem zei…
Als gedoopte 'randkerkelijke' vind ik de taal van de Bijbel 'moeilijk', in een aantal gevallen verwarrend en tegenstrijdig, wellicht omdat ik de beeldspraak en vergelijkingen niet kan plaatsen in de geest van die tijd. Een verbinding maken met de Bijbel bij gebeurtenissen in mijn leven doet zich dus bijna niet voor, dus bevind ik mij niet op het pad van het levende geheugen van de Kerk, ben volgens Paus Franciscus geen echte christen, of hoogstens één die halfweg is blijven 'steken'. De Geest van waarheid en Liefde heeft mij acht jaar geleden in contact gebracht (althans zo ervaar ik het) met de onderrichtingen van Thich Nhat Hanh, een Vietnamese boeddhistische monnik, die bekend staat om zijn compassievolle daden, heldere taal, onderricht in mededogen, broeder- en zusterschap, 'inter-zijn', aandacht en geëngageerdheid voor mensen, dieren, planten en mineralen. Voor mij gaat deze beoefening, die toch kadert in een andere traditie, perfect samen met mijn aanvoelen van christen-zijn en -handelen. Met welk traditie-etiket men mij wil 'labelen' maakt mij niet uit. De titel van een boek verwijst ook niet altijd getrouw naar de inhoud die uiteindelijk bepaalt of het boek lezenswaard is.