Waarom een klein jongetje niet naar de hemel wil


Deze overweging verschijnt vandaag op www.gewijderuimte.org

Mijn zoon staat soms stil bij het leven na de dood. Hij maakt zich dan zorgen. Hij vreest dat de ervaring van de Hemel hetzelfde zal zijn als de ervaring die hij nu heeft tijdens het bijwonen van een gebedsviering in de kerk. Hij vindt, net als de meeste vierjarige kinderen, de activiteiten in de kerk onverdraaglijk saai. Ik denk zelfs dat bij velen onder ons de angst opborrelt, wanneer we stilstaan bij de gedachte dat de Hemel saai zal zijn.

We willen niet eeuwig vertoeven op rondzwevende wolkjes. We dromen van eeuwenoude bomen, van witte stranden en van malse grasvelden. We kijken reikhalzend uit naar de blauwe lucht, naar trouwe honden en naar sterke paarden. We verlangen te werken, te spelen en te beminnen. We bezitten een lichaam. We willen lichamelijk contact. We willen zo goed mogelijk gebruikmaken van ons lichaam.

God beseft heel goed dat we verlangen naar de Hof van Eden, het paradijs op aarde. Hij verlangt ons de Tuin van Eden terug te geven. God zal een nieuwe aarde scheppen, zonder zee. De zee is namelijk een oeroude beeldspraak van chaos en dood. Dus ik doe mezelf en mijn zoon geloven, dat de Hemel ongeveer hetzelfde zal zijn als een thuis. Maar dan wel een tikkeltje beter.


Jessica Mesman Griffith

Reacties

Anoniem zei…
Als een zoon van 4 jaar de eucharistieviering saai vindt, dan is dat teken dat de ouders de betekenis van de eucharistie nog niet goed hebben uitgelegd op het niveau van een 4-jarig kind. Want, als je een kind heel goed uitlegt wat er gebeurd in de eucharistie en hoe wonderbaarlijk het is om bij Jezus en Maria te vertoeven, Dan zal voor dat kind de eucharistie ook een heel andere belevenis krijgen en ook een plekje worden waar je een stukje hemel kunt proeven. Dat saai zijn, ligt in mijn ogen deels bij de ouders en niet bij de manier van eucharistie vieren. Sorry!
sylvia zei…
Mijn zoon van bijna negen zat vanmorgen voor het eerst zonder kinderbijbel/stripbijbel in de mis. Hij had hem de laatste keren enkel nog voor de vorm mee. Maar het heeft jaren gekost van 'tijd uitzitten' en 'saaiheid leren verdragen' voor hij zover was. Het ene kind is het andere niet, en hoe goed ik hem ook voorbereid heb, mijn zoon heeft ettelijke zondagen enkel in de kerk gezeten omdat het moest van mij. Pas sinds kort dringt de waarde ervan tot hem door. Misschien zal hij zelfs verlangend leren uitkijken naar de eucharistie. Geduld oefenen en niet pushen hoort ook bij ouderlijke zorg.