Hoe donkere wolken niet donker hoeven te blijven


Vandaag verschijnt onderstaande beschouwing op www.gewijderuimte.org.

Als ik grauwe gedachten heb, dan voel ik mij somber. Ik denk dan aan laaghangende wolken, aan koude en aan regen. Misschien krijgen we wel wat we verwachten en moet ik mijn verwachtingen wat aanpassen. Wellicht kan de aanwezigheid van vreugdeloosheid ons uitnodigen tot alleen zijn en om wat na te denken. En om tijd en ruimte te nemen voor een goed boek of een inspirerend gesprek. Misschien opent dit de deur voor een heel subtiel kleurenspectrum, waarvan we nooit hadden verwacht het in die grauwe sfeer te vinden.

Het dagdagelijks leven kan elke keer maandenlang grauw aanvoelen. En dit vooral in wintertijd. Maar wat als die mistroostige buitenkant binnenin een schat aan ongekende mogelijkheden verbergt?

Een vriendelijk woord echoot zachtjes doorheen onze dag. Een  ogenblik van bezinning trekt ons naar de diepere uithoeken van onszelf. Een goed boek opent perspectieven die onzichtbaar zijn in het felle licht.




Margaret Silf

Reacties

Johan Segers zei…
Heel goed en heel heilige Drievuldigheid, heel veel dank voor regen, wind, herfst en winter. Het zaad rust in de grond, de bomen wachten en houden hun sappen in de wortels, de zieke microben worden vernietigd, de lucht wordt gezuiverd. De mest vormt zich in de grond. We gaan aan onthaasting doen en ontstressen. Heel veel dank omdat Jij echt houdt van personen en kerken die onthecht zijn aan snelheid, hevigheid en hitte waar Jij niet bij bent, en gehecht zijn aan traagheid, kalmte en koude, waarbij Jij aanwezig bent.