Iemand aanvaarden en toch diens gebreken niet onder mat vegen. Hoe doe je dat? In de leer bij Piet van Breemen sj




30 jaar geleden las ik voor het eerst de tekst “De moed om te aanvaarden dat men aanvaard is” van Piet van Breemen sj (uit “Als brood dat wordt gebroken”, Lannoo, 1977). Hij grifte zich meteen in mijn geheugen. Enkele uittreksels. (3/6)

Iemand aanvaarden betekent niet dat ik zijn gebreken ontken, dat ik ze toedek of probeer weg te praten. Aanvaarding betekent ook niet dat ik alles wat die persoon doet prachtig vind. Het tegendeel is waar. Als ik de gebreken van iemand ontken, dan aanvaard ik hem zeker niet; ik heb de diepte van die persoon nog niet bereikt. Alleen wanneer ik iemand aanvaard, kan ik werkelijk zijn gebreken onder ogen zien.

Op een negatieve manier uitgedrukt: aanvaarding betekent dat ik nooit iemand het gevoel geef dat hij niet meetelt. Niets meer van iemand verwachten is zoveel als iemand doden en hem onvruchtbaar maken. Hij kan niets meer. Men zegt dat kinderen met Engelse ziekte kalk uit de muur krabben. Mensen die niet aanvaard worden, krabben aanvaarding uit de muur.

Enkele symptomen:

-opscheppen: op ’n subtiele of grove manier verschaffen ze zichzelf de waardering die ze zo broodnodig hebben.

-starheid: mensen die zich te weinig aanvaard weten voelen zich onzeker op het levenspad en hebben dus zeker niet de moed om nog een stap buiten dat paadje te wagen.

-minderwaardigheidscomplex: dit is eigenlijk precies waar we het hier over hebben.

Piet van Breemen sj

























Reacties

Meest gelezen

Waarom zwijgt paus Franciscus?

Als misbruik misbruikt wordt

En mocht de paus beslissen om de jezuïeten op te heffen?

Groeien in gebed, dankzij de zee