Wat ouders van pubers en chronische zieken met elkaar gemeen kunnen hebben



Voor LIEFKE magazine schreef ik een overweging genaamd: Geduld als kompas voor een goed leven. Ik heb ze verwerkt tot een mini-serie van 7 fragmenten. 1/7

Heb je ze onlangs nog gezien, langs een sloot, kanaal of vijver? Vissers die urenlang naar een dobber staren. Even onbeweeglijk als geconcentreerd. Soms vangen ze iets. Soms niets. Zeg hun niet dat ze daar zomaar zitten te nietsen. Sportvissers lopen hoog op met hun hobby. Ze kunnen je gedetailleerd en met passie uitleggen hoe en waarom. Wat bezielt die mensen? Nu ja, Ik heb het als knaap ook gedaan, lang geleden. Eerlijk is eerlijk, ik vond het heerlijk. Ook al kan ik me niet herinneren ooit veel vis te hebben gevangen.

Ik heb veel bewondering voor ouders met pubers. Bakvissen die niet weten hoe zich te gedragen en dat vaak op een heel creatieve manier duidelijk maken. Dag in dag uit. Ouders die, elke morgen opnieuw, zich voornemen om verdraagzaam en liefdevol te zijn met die kinderen die op zoek zijn naar zichzelf. Ook al wijst alles erop dat ze alleen maar op negativiteit gaan vergast worden. Vele vaders en moeders maken die goede intenties ook nog daadwerkelijk waar. Jarenlang. En als de ene puber geleidelijk aan tot verstand komt, blijkt het volgende kind puistjes te krijgen.

Wat te denken van mensen met een chronische ziekte. Menigeen onder hen slaagt er telkens weer in in om die nieuwe opstoot van hun aandoening een plaats te geven in zijn of haar leven. Waar een gezond mens heel depri van zou worden lijkt voor sommigen telkens weer een nieuwe uitdaging te zijn waar ze tegenaan gaan. Ik vermoed vaak niet zonder slag of stoot. Ook vast niet altijd succesvol. Wat krijgen sommigen toch voor elkaar! Ik denk hierbij niet alleen aan zo’n wonderverhaal als dat van Stephen Hawkin. Wel aan al die gewone mensen met chronische pijn, huidaandoeningen, degeneratieve spierziektes enz.

Nikolaas Sintobin sj

Reacties

Emmy zei…
Ik kan 'engelengeduld' hebben met anderen,
maar met mijzelf is het heel wat moeilijker.
Anoniem zei…
Steeds opnieuw luisteren naar het zeldfe verhaal maakt mij soms ongeduldig, maar het is zoals het is omdat het zo beleefd wordt. Wanneer ik daar doorheen kom en me niet neerslagtig voel door de situatie, dan maak ik opgewekt weer een volgende afspraak. Wonderlijk dat dit zo gaat maar ik blijf tot op heden trouw aan dit vrijwilligerswerk.

Meest gelezen

Naar de wortels van de lach (1/3)

Het verschil tussen humor en cynisme of sarcasme

Reality-TV en de verschijning van Jezus aan het meer van Tiberias