"In alle dingen"

'Wanneer het voorwerp van de liefde eindeloos is, kan men steeds maar groeien en zich vervolmaken in zijn liefde.'  Ignatius van Loyola

Geduld - 7/7 Geduld is iets wat je kunt leren. Voor de een is het wat makkelijker dan voor de ander. Maar uiteindelijk is geduld niet zomaar een aangeboren talent. Het is eerder een levenskunst waarin je je kunt oefenen.  Geduld is daarom, tot op zekere hoogte, een keuze. Hierin onderscheidt geduld zich van wachten. Wachten is iets wat je ondergaat. Je wacht op de trein of je wacht op de uitslag van een onderzoek. Je hebt geen keuze.  Je kunt er wel zelf voor kiezen om geduld te oefenen . Je kunt vrijwillig kiezen voor geduld in de relatie met je puber of met een collega. Je kunt zelf beslissen om geduld te oefenen met dat lichaam van jou dat maar niet mee wil. Door bewust, in vrijheid, die keuze te maken, herwin je iets van je vrijheid. Ook al blijven de objectieve feiten dezelfde, in je subjectieve beleving ben je niet langer de gijzelaar van iets of iemand buiten jou.  Geduld heeft daarom iets van een goede boodschap. Het is een kostbaar middel om ...

Waar word jij uitgenodigd om het oude vertrouwde te verlaten? Om te groeien. Om een nieuwe etappe te beginnen Wat in jou verlangt om geboren te worden? Misschien heb je er angst voor. Houd het niet tegen. Ontvang het leven!    

Paus Franciscus vraagt om deze maand maart 2018 te bidden voor meer vorming in geestelijke onderscheiding. Dat de Kerk beseft dat de vorming in geestelijke onderscheiding van groot belang is zowel op persoonlijk als op gemeenschappelijk niveau. Met het oog op die vorming in geestelijke onderscheiding maakten we met ons    Platform voor ignatiaanse spiritualiteit van de jezuïeten in de Lage Landen  een serie korte didactische video’s over het wat en hoe van de onderscheiding in de geesten. Video 7/8: een leven lang mogen groeien

In onderstaand videootje gaat het team van "Op zoek naar God" op bezoek bij Maik, enkele maanden naar de retraite. Maik blikt er openhartig terug op zijn ervaring en vertelt hoe zijn geloof duurzaam gegroeid is doorheen deze ervaring. Hij heeft ook een geschenkje bij voor zijn begeleider ... Mocht er hieronder geen schermpje verschijnen, klik dan hier .

Je bedoelt het zo goed. Je doet het zo goed. En neen, hoor. Het pakt niet. Het lukt niet. Maar dan ook helemaal niet. Je gaat af als een gieter. Is het dan allemaal verloren? Is dit dan enkel maar pure vernedering? Dat kan. Maar je kan het ook proberen duiden als een uitnodiging tot nederigheid. Om te aanvaarden dat je beperkt bent en dat sommige zaken, hoezeer je er misschien ook naar verlangt, gewoon buiten je bereik liggen. En dat dit eigenlijk helemaal niet erg is.

Leven met iets of iemand die ontbreekt: onvolmaaktheid, afwezigheid, verlies, niet kunnen, onrechtvaardigheid … Het maakt deel uit van het “menselijk tekort”. Of we het leuk vinden of niet. Aan sommige “missings parts” kunnen we iets doen. Aan heel wat andere niet. Wil ik ze zien? Kan ik ze zien? De uitdaging is: hoe ga ik hiermee om?

Leven is groeien. Leven is ontdekken, met vallen en opstaan. Vaak onverwacht. Leven is geleidelijk aan, stap voor stap. Steeds weer nieuw ontdekken. Een leven lang. Als het even mag.

“ Ik heb mijn moeder zien groeien tot aan haar dood. De laatste jaren van haar leven was het in loslaten .” Dit mocht ik onlangs horen uit de mond van een vriend. Ik wil er graag voor tekenen.