Posts

Posts uit 2011 weergeven

Zo maar

Afbeelding
Met deze eenvoudige tekenfilm sluit ik dit jaar van « In alle dingen » af.

Het is een uitnodiging om terug te blikken. Op het mooie van het voorbije jaar, vooral. Maar ook op wat minder vlot verliep en op wat pijn deed.
Ik wens u toe dankbaar te mogen zijn voor wat achter u ligt, en vertrouwvol het nieuwe jaar te mogen ingaan.
Zelf ga ik deze avond de stilte in, tot en met 9 januari. In gebed op zoek naar de aanwezigheid en nabijheid van de levende Heer. Luisteren en zijn. Zo maar.
Op mijn blog staan in tussentijd wel enkele bijdragen geprogrammeerd.
<p><span style='font-family: "Calibri","sans-serif"; mso-bidi-font-family: "Times New Roman"; mso-ansi-language: EN-US;' lang="EN-US">en></p>

Russisch kerstverhaal (1)

Afbeelding
Beelden kunnen soms meer en dieper spreken dan woorden. Dit geldt ook voor het kerstverhaal, over de taalgrenzen heen.
Deze wondermooie Russische tekenfilm (1), ten dele geïnspireerd aan de apocriefe evangelies, is een streling voor het oog en het hart.

Vriendelijkheid

Afbeelding
"Als naastenliefde en vriendelijkheid niet gepaard gaan met waarheid, dan gaat het niet over naastenliefde en vriendelijkheid maar wel over bedrog en ijdelheid."

Ignatius

Romantisch én gruwelijk

Afbeelding
Romantisch, zegt u? Idyllisch?

Het is waar dat we de geboorte van Jezus vlot identificeren met engelenhaar, warme kleuren, geborgenheid, vrede, onschuld en andere ons dierbare symbolen en waarden. Daar zijn veel goede redenen voor.
Maar de lezingen van het kerstoctaaf brengen ons snel terug met de beide voeten op de grond. Vandaag, amper drie dagen na Kerst, vieren we reeds de onnozele kinderen. Een gruwelijk feest. Zoals dat van alle martelaren trouwens.
Neen, het christendom is geen vluchtweg uit de hardheid van het bestaan. De openbaring van Jezus geeft net betekenis aan de realiteit waarin wij leven. Aan de liefde en aan de schoonheid. Maar ook, en wel tegelijkertijd, aan het lijden. Tussen de kribbe en het kruis loopt er één ononderbroken lijn.
Kijk maar naar onderstaande video.
Met dank aan Gabriele

't Hoeft niet altijd serieus te zijn ...

Afbeelding
In de reeks "'t hoeft niet altijd serieus te zijn": Desmond Tutu over Kerstmis.


Met wie?

Met wie deel jij Kerst vandaag?
Zalig Kerstfeest!

De Mammon komt

Afbeelding
Op zich is er niets tegen zo’n publiciteit. Het is mooi en goed gemaakt, lief, lijkt onschuldig.
Tussen de lijnen door staat echter de boodschap geschreven dat kern van het kerstfeest te maken heeft met een drankje dat je kan kopen.
Iedereen weet dat dit nonsens is. Probleem is echter dat je deze onzin niet eenmaal, maar doorlopend te horen en te zien krijgt. Voor coca cola net zo goed als voor andere consumptieartikelen. Vaak op zo’n subtiele wijze dat het ongemerkt binnenkomt en je gedrags- en verwachtingspatroon onbewust gaat beïnvloeden.
Brainwashing, heet dit. Alles voor de Mammon. Zelfs het meest heilige.
Het paradoxale, bevrijdende en hoopgevende is dat het net in die wereld is , met al zijn dubbelzinnigheden, dat onze God geboren wil worden.

Jezus en Facebook

Afbeelding
Zou Jezus zò gecommuniceerd hebben met zijn leerlingen?

Als er ooit een relationeel mens is geweest, dan was Hij het. Het antwoord ligt dan ook voor de hand. Jezus zou zeker gebruikt gemaakt hebben van de sociale media.
Drempelverlagend en breed toegankelijk als ze zijn brengen Facebook, Twitter en soortgelijke mensen daadwerkelijk dichter bij elkaar. Ik merk het zelf dagelijks “aan den lijve”. Jezus ging echter verder.
Sociale media zijn reëel maar ook virtueel. Ze hebben structureel iets vrijblijvend. De gebruikers weten dit. It’s part of the deal. De communio waar Jezus voor staat is evenwel niet vrijblijvend.
In het laatste avondmaal communiceert Jezus zichzelf. Onherroepelijk. Helemaal. Definitief. Vérder en meer dan woorden kunnen doen, laat staan digitale boodschappen.
Facebook kan een smaakgevende voorschotel zijn. Het hoofdgerecht dat de menselijke communicatie te bieden heeft is van een ander kaliber.

Hoe hoger hoe makkelijker

Afbeelding
Hoe hoger je de lat legt, hoe makkelijker je eronder kan.”
Zo klinkt een geliefkoosde uitspraak van een bejaarde medebroeder die lange jaren in het opvoedingswerk stond.
Klinkt net iets anders dan een onverbiddelijke en exclusief prestatiegerichte interpretatie van Ignatius’ uitnodiging om de lat voldoende hoog te leggen.
Als je op een gezonde wijze eisend bent voor jezelf, dan wordt het ook mogelijk om mild om te gaan met je eigen beperkingen en falen. En ook met die van een ander.

Op z’n hondjes

Afbeelding
Hoe hoog leg je de lat? 

Verkies je rustig toe te kijken, en laat je het aan de anderen over om het erop te wagen?

Blijf je liever binnen je kleine vertrouwde wereldje, of ga je voor de creatieve mogelijkheden van het onbekende?

Onderstaande video toont het op z’n hondjes. Maar het geldt net zo goed voor u en voor mij.

Te hoog gegrepen?

Afbeelding
Te hoog gegrepen? Kan zijn.

Toch maar goed dat er ook zo’n mensen zijn. Al was het maar om onze soms al te evidente evidenties te bevragen.
Luis Espinal sj was een Spaanse jezuïet die zich inzette voor gerechtigheid in Bolivië. Hij werd vermoord in 1980. Onderstaande tekst komt uit zijn pen.
Je leven verliezen betekent je inzetten voor anderen, ook al geven zij je niets in de plaats. Het betekent een gunst verlenen zonder wedergunst. Je leven verliezen betekent het er op wagen, ook al is mislukking de waarschijnlijke uitkomst – en het zo aan boord leggen dat je niet overmatig voorzichtig bent. Het betekent bruggen achter je opblazen als je buur daarbij gebaat is.
Je leven verliezen gaat best niet gepaard met hoogdravende of dramatische gebaren. Je leven geef je in alle eenvoud, zonder omhaal – zoals een waterval, zoals een moeder zorg draagt voor haar kind, zoals het nederige zweet of de zaaier van zaad.
Leid ons, Heer, en zendt ons uit om het onmogelijke te doen. Want achter het onmog…

Duivels recept

Afbeelding
“Brieven uit de hel” (Screwtape letters) is misschien wel het meest bekende boek van C.S. Lewis. Het is een correspondentie tussen twee duivels over hun “geestelijke begeleiding” van een “patiënt”. Lewis geeft er blijk van scherpzinnig inzicht in de menselijke geest en in de kern van de christelijke geloofservaring.
In het volgend citaat staat de “Vijand” uiteraard voor God. Duivel Schroefstrik geeft er een beproefd recept.
“De Vijand schiep de vreugden: al ons onderzoek heeft ons tot nog toe niet in staat gesteld er ook maar één uit te vinden. Al wat wij kunnen doen is de mensen er toe brengen van de genietingen, die onze Vijand geschapen heeft, te genieten op een ogenblik of op een manier of in een mate, die Hij heeft verboden.

Vandaar dat we altijd weer proberen de mens weg te trekken van de natuurlijke vorm van elke vreugde in de richting van het onnatuurlijke, waar de geur van de Schepper de vreugde niet doorwaait, waar niets te genieten valt.
Het recept is: een altijd groeiend v…

Licht doorgeven

Afbeelding
Weg uit het warme nest. Het onbekende aandurven. Het licht doorgeven. Op risico van eigen leven.
Advent.
Hij komt. Steeds weer.

Vergelijken

Afbeelding
Het is gevaarlijk om iedereen langs hetzelfde pad te willen leiden; nogslechter, om anderen te vergelijken met jezelf.
Ignatius

Een geslaagd leven

Afbeelding
Wat betekent het jezelf te ontplooien? Wat is een geslaagd leven?
Onderstaand verhaal gaat in tegen wat onze cultuur ons terzake aanzegt. Maar wat zegt je hart bij het kijken naar dit filmpje?
</iframe</span></p></body>

Jong (?) en oud (?) (2/2)

Afbeelding
Onderstaand “dubbelportret” van de jongere en de oudere priesters vond ik op de blog van een jonge Franse priester. Zoals voor elke veralgemening geldt dat bepaalde kentrekken uitvergroot zijn. Bovendien is de scheidingslijn tussen beide generaties niet impermeabel.

Tocht vind ik het geheel vrij herkenbaar. Ook voor de ruimere christengemeenschap.


Een Romeins boordje heeft hij nooit gedragen. Hij is net zoals wij, zo nabij. Latijn laat hem koud. Maar hij kent de Bijbel goed en wil ons er ook mee vertrouwd maken. Je voelt je op je gemak bij hem. Je kan goed met hem praten, je hart luchten. Hij zou alles weggeven.

De liefde van zijn Heer, van zijn Jezus, straalt uit zijn ogen. Zachtjes nodigt hij uit om Hem te leren kennen. Zijn gebed is discreet. Zijn woorden kiest hij zorgvuldig. Zijn homilieën zijn doorwrocht. Iedereen ziet hem graag, ook “linkse rakkers” of ongelovigen.

Hij durft wel eens opvliegend zijn. Soms neemt hij een loopje met de liturgische voorschriften. Maar zijn goedhei…

De huid van de ander

Afbeelding
Liefde kan uitnodigen om in de  huid van de ander te kruipen. Ouders weten dit maar al te goed.

Soms moet je hiervoor op je tanden bijten. Soms gaat het vanzelf.


Jong (?) en oud (?) (1/2)

Afbeelding
Onderstaand “dubbelportret” van de jongere en de oudere priesters vond ik op de blog van een jonge Franse priester. Zoals voor elke veralgemening geldt dat bepaalde kentrekken uitvergroot zijn. Bovendien is de scheidingslijn tussen beide generaties niet impermeabel.

Toch vind ik het geheel vrij herkenbaar. Ook voor de ruimere christengemeenschap.

Hij heeft een mooie karakterkop. Zijn clergypak past hem als gegoten. Hij is knap, sterk en heeft een aanstekelijke glimlach. Een priester. Een echte. Een militant gelovige katholiek.

Zijn blik weerspiegelt iets van de grootheid van de Kerk. Hij draagt heiligheid om zich heen zoals een sjerp om de hals. Hij lijkt wel vergroeid met het gebed, zoals een bril aansluit om de oren: het brevier, het lectionarium, het missaal … De jonge meisjes kijken vol bewondering naar hem. Hij komt met fierheid op voor zijn celibaat. Hij houdt van de concilies. Maar niet alleen van het laatste, ook en vooral van de eerste.

Hij kiest voor strikte gehoorzaamheid a…

Een jonge man die verlangt jezuïet te worden

Afbeelding
Aan een jonge man die verlangt jezuïet te worden,
zou ik het volgende willen zeggen :


Begin er niet aan, indien dit idee je verward of zenuwachtig maakt.
Kom niet naar ons indien je van de Kerk houdt als van een stiefmoeder,
eerder dan als van een moeder.
Begin er niet aan als je denkt dat je ons daarmee een gunst doet.


Kom als de dienst van Jezus Christus het hart van je leven is.
Kom als je schouders hebt die breed en voldoende stevig zijn.
Kom als je een open geest hebt, een voldoende open verstand
en een hart dat groter is dan de wereld.
Kom als je kan grappen en samen met anderen kan lachen
en … van tijd tot tijd ook met jezelf kan lachten.




Pedro Arrupe sj  Algemene Overste van 1965 tot1983

Zo ongeduldig

Afbeelding
Zo ongeduldig. En niet om zélf te krijgen!

Nog even wachten en we mogen gedenken dat Hij die een en al gave is zich helemaal aan ons geeft. Als kind nog wel.

Waarom ben ik jezuïet geworden? (6/6) "Er ging een wereld voor me open"

Afbeelding
Walter Ceyssens sj

Ik kom uit een heel normaal, katholiek gezin. Mijn verhouding tot de Kerk en geloof heeft in de loop van die tijd wel enkele schommelingen gekend. Ik vermoed dat het rond mijn 17e moet geweest zijn dat ik me geleidelijk aan, maar nogal bewust, van het geloof heb afgekeerd. Aan de K.U. Leuven ging ik Taal- en Letterkunde Latijn en Grieks studeren. De periode na de Leuvense jaren heeft me evenwel flink door elkaar geschud.

Bij mijn terugkeer thuis kwam ik echt in een zwart gat terecht, maar gelukkig kon ik oude vriendschappen oprakelen, en een doel stellen in het leven: een goede leerkracht worden.

In die tijd was er slechts een zijden draadje dat me nog verbond de Kerk: voor de lieve vrede thuis,ging ik tweemaal jaarlijks naar de mis, met Kerst en Pasen. Tijdens de nachtmis van Kerst 2000 hield de pastoor van onze parochie zo'n vurige homilie, dat ik het gevoel had dat ik moést weten wat deze mens bezielde.

Enkele maanden daarvoor had ik een foldertje gevonden in …

“Guy with big legs”

Afbeelding
Er is voor iedereen een plekje op deze wereld. Iedereen kan en mag zijn steentje bijdragen.
Soms wat onverwacht. So what? Ook dat mag en is goed.


Onvolmaakt

Afbeelding
"Om je leven te veranderenvolstaat het niet te veranderen van omgeving. Wie onvolmaakt is zal dit blijven waar hij ook vertoeft, zolang hij zichzelf niet helemaal heeft losgelaten."
Ignatius

Basket en spiritualiteit

Afbeelding
Een gebruikelijke vraag bij een sollicitatiegesprek is: “Wat zijn uw zwakke kantjes?” Het even gebruikelijke antwoord is: “Soms neem ik teveel hooi op mijn vork,” “Ik wil het te goed doen” of iets in die aard. Dit hoort er nu eenmaal bij. Jij probeert je zo goed als mogelijk te verkopen en de interviewer probeert achter de façade te kijken. Je stelt een zwak punt zo voor dat het eerder een troef lijkt.
Al te zeer je best doen is een zwak punt, zij het misschien op een andere manier dan je wel denkt. Ik ken massa’s mensen die “te veel hooi op hun vork nemen”. Ze engageren zich in projecten die hen niet liggen. Ze werken op hun eentje terwijl ze beter in team zouden werken. Ze mikken te hoog en vallen behoorlijk diep. Eigenlijk gaat het hier over problematische karaktertrekken: hoogmoed, controledrang, drang naar bevestiging?
Allemaal heel menselijk. Maar onlangs leerde ik iets van een basketbal coach over “het al te goed willen doen”. Hij deed zijn beklag over spelers die het “al te g…

Waarom ben ik jezuïet geworden? (5/6) "Midden in de Kerk en in de wereld"

Afbeelding
Theo van Drunen sj

Ik heb altijd een tamelijk brede interesse gehad. Daarom ging ik milieukunde studeren. Hoe de natuur in elkaar zit, en hoe mensen omgaan met de wereld waarin ze wonen, dat fascineerde me. Ik was in die tijd ook betrokken bij de studentenkerk. Dat was belangrijk voor me, omdat daarin een heel andere dimensie van de wereld aan de orde kwam: die van het christelijk geloof en de “opdracht” die dat voor de mens inhoudt. Dat ging een steeds grotere rol spelen. Maar dat wil niet zeggen dat ik de wetenschap voor religie verruilde: dat zijn voor mij geen concurrenten van elkaar!

Zoals alle jezuïeten heb ik eerst twee jaar een interne opleiding, het noviciaat, gedaan. Nu heb ik mijn theologiestudie afgerond en ben als priester werkzaam in het Ignatiushuis in Amsterdam. Priester worden, betekent dat je gezien wordt als representant van de kerk. Dat is niet gemakkelijk in deze tijd,waarin veel mensen van de kerk vervreemd zijn. Toch leer je in de theologie wel dat het…

Toch wel

Afbeelding
Toch wel. Ik heb ook enkele postkaarten gekregen. En natuurlijk ook wat telefoontjes. Maar het merendeel van de verjaardagswensen kreeg ik de voorbije dagen via de nieuwe media: email, twitter, facebook en skype.

De inhoud is anders. De impact is anders. Het zijn ook andere mensen die op die wijze wensen sturen. Velen zouden het zonder die sociale media niet gedaan zouden hebben. Maar het is wel.
Er ontstaat een nieuw sociaal netwerk, over de generaties en landsgrenzen heen. Oppervlakkigheid troef? Lijkt me een beetje kort door de bocht. Ik beschouw het gewoon als anders en nieuw.
De mens is relatie. Niet elke relatie is humaniserend. Sociale media zijn niet a priori een meerwaarde. Dit geldt trouwens voor elke vorm van relatie.
Wat een potentieel, wat een uitdaging om hier authentiek creatief mee om te gaan.

In enkele woorden

Afbeelding
Hieronder vindt u een even korte als sterke beschouwing over de kern van Adventdoor Doug Leonhardt sj, van onze universiteit in Marquette (USA).


"De meest ruwe grondstof"

Afbeelding
Vandaag, 3 december, vieren de Kerk en de Sociëteit van Jezus in het bijzonder het feest van de heilige Franciscus Xaverius (1506-1552). De medebroederwaarover Ignatius getuigde dat hij gemaakt was uit “de meest ruwe grondstof waarmee hij ooit gewerkt had”. Misschien net daarom een man met een uitzonderlijk charisma en gedrevenheid.
Getuige hiervan onderstaand uittreksel uit een brief die Xaverius schreef, vanuit India, aan de studenten van Parijs. Hij is opnieuw actueel.
"Hele volksstammen komen hier niet in contact met Christus om de eenvoudige reden dat er niemand klaar staat voor de heilige taak om hen erover te vertellen. Vaak heb ik gepopeld van verlangen om de Europese universiteiten binnen te rennen,  en daar als een uitzinnige te keer te gaan tegen degenen die meer geleerdheid bezitten dan de bereidwilligheid om er goed gebruik van te maken. Ik zou hun aan het verstand willen brengen hoeveel mensen van de hemel niet weten en ongelukkig blijven door hun nalatigheid. Zij zou…

Heilige ratio

Afbeelding
Durven we het aan om de heilige ratio zo af en toe, eventjes, tussen haakjes te zetten?
Soms worden onmogelijke dingen dan mogelijk.
Ja, ook volwassenen kunnen leren van kinderen.

Waarom ben ik jezuïet geworden? (4/6) "Van een onderzeeboot naar het onderwijs"

Afbeelding
Richard Sprengers sj

Als leraar en schoolpastor in Kopenhagen ben ik dus in een ander land terechtgekomen. Dat is wel eens lastig, je blijft toch op afstand, hè? Je krijgt nooit diezelfde achtergrond. Maar het heeft zo z’n voordeel: je staat wat vrijer ook. Het is waar dat veel jonge mensen openstaan voor andere culturen en graag een jaar weg zijn om ergens te werken of te helpen.

Mij trok dat internationale altijd al. Ik heb een aantal jaar bij de marine gewerkt. Varen op een onderzeeboot. Het verschil tussen de marine en de jezuïeten? Hier zit meer vrijheid en verantwoordelijkheid in. Dit past meer bij mezelf. Het is geen uitgestippeld pad. Bij je “zending”, de taak die je krijgt, wordt goed rekening gehouden met je capaciteiten en verlangens. Anderzijds is het duidelijk geen “vrijheid-blijheid”: je moet wel een bepaalde verantwoordelijkheid kunnen dragen!

Wat ik door mijn verblijf in verschillende landen, ook tijdens mijn opleiding, heb leren zien is: de problemen van je ei…

Gehoorzamen

Afbeelding
"Het is niet in de eerste plaats hij die moet gehoorzamen maar wel hij die bevelen geeft die voorzichtig moet zijn."
Ignatius

Aan uw eigen ritme

Afbeelding
Dagelijks bidden honderden mensen in de Lage Landen met "Gewijde Ruimte", de ignatiaanse gebedswebsite.

Speciaal voor deze Advent biedt Gewijde Ruimte u een adventsretraite aan: een aantal bijzondere adventsmeditaties; helemaal uitgewerkt, met diverse suggesties, om te doen aan uw eigen ritme, waar en wanneer het u het beste past.

Goede Advent!

Waarom ben ik jezuïet geworden? (3/6) "In de gevangenis"

Afbeelding
Leo De Weerdt sj

Ik heb een opleiding als accountant. Maar ik kies niet voor het klassieke verwachtingspatroon van carrière, relatie, comfort. Voor mij gaat het erom dat je erachter komt wat je ten diepste verlangt, leren luisteren naar je “innerlijke stem”.

Jezuïet zijn betekent voor mij: me inzetten voor armen, voor gebroken mensen - zoals Jezus dat ook deed. Dat beantwoordt aan het verlangen dat ik in mezelf heb ontdekt. Waarom dat zo is, daar heb ik geen verklaring voor.

Zo ben ik dan uiteindelijk in de gevangenis terechtgekomen! Want ik had dit verlangen te kennen gegeven en toen kwam de vraag, voor mij toch nog onverwacht, of ik als gevangenispastor wilde gaan werken.

De meeste gedetineerden spreken me aan als “pastoor”, maar al vlug ben je hun kameraad, of een vaderfiguur, aan wie ze hun zorgen kwijt kunnen. Ze lijden sterk onder gevoelens van machteloosheid, eenzaamheid en onzekerheid in verband met hun toekomst. Hun opsluiting brengt vaak een existentiële crisis met zi…

Wachten

Wachten Het is geen aantrekkelijk woord. Het lijkt vervelend. En mocht je nu eens aan het wachten zijn op iets dat je leven zou veranderen? Hoe zou je je daar dan op voorbereiden? Zou je je druk maken, je dagen vullen met lawaai en verstrooiing? Rennen om erkend te worden? Zou je voortdurend bezigzijn met van alles behalve met tot rust komen? NEEN? Welnu, dit is wat we elk jaar weer doen. Elk jaar hebben we de kans om ons leven radicaal te veranderen. Maar meestal grijpen we die kans niet. We rennen rond en willen alles bijtijds gedaan krijgen. Het belangrijkste vergeten we voor te bereiden: ONS HART

Hierover gaat het bij de Advent. Vertragen en wachten. Je hart voorbereiden … Jezus in je leven binnenlaten. Een beetje meer dan tevoren.

Grijze muis?

Afbeelding
Vandaag viert de Kerk het feest van de heilige Jan Berchmans sj. Deze Vlaamse jongen uit Diest stierf in 1621 in Rome. Hij was jezuïet in opleiding en amper 22 jaar. Als je wat grasduint in zijn korte leven dan lijkt er bitter weinig te vertellen over deze patroonheilige van de schoolgaande jeugd en de studenten. Hij lijkt wel een grijze muis.
In zekere zin is hij dat ook. Precies daarin ligt zijn verdienste en zijn betekenis voor vandaag.
Enkele citaten van Jan komen steeds terug: “Non multa sed multum” (= niet véél maar zéér) en “het gewone buitengewoon”. Zich inspirerend aan Ignatius van Loyola was het de ervaring van Jan Berchmans dat je God kan liefhebben en dienen in alle dingen. Niet enkel bij de topervaringen, de kicks. Ook en vooral in de banaliteit van het gewone dagelijkse leven. Het echte leven.
De innerlijke bewogenheid van waaruit je leeft kan van elk moment van de dag een godsontmoeting maken.

Waarom ben ik jezuïet geworden? (2/6) "De geloften"

Afbeelding
Bart van Emmerik sj

Geloften - het is iets dat je moet léven. Na vijftien jaar denk ik: wat wist ik er in het begin van? Geen barst! Maar toch had ik er een intuïtie van dat het goed was! Wat voor mij een waarborg was, was dat er jezuïeten waren die hele gelukkige, vervulde, bewogen, normale mensen waren - die mensen ook graag zagen. Dat was voor mij een teken: hé, dat is dus mogelijk...

Als jezuïet leef ik, zoals alle religieuzen, vanuit de geloften van celibaat, armoede en gehoorzaamheid. Er zijn dus drie geloften, maar het gaat toch over één zelfde grondhouding! Het zijn geen geloften van zuurpruimerij, zo van “ik zie van allerlei leuke dingen af”. Ik ben ooit begonnen aan een economische opleiding, maar dat was het duidelijk niet. Ik was op zoek naar vervulling. Ik vroeg me af: wat wil ik nou met mijn leven? Wat vervult me, maakt me gelukkig?

Ongehuwd leven, celibaat, is een manier om van mensen te houden, je met ze te verbinden - niet van het áfzien daarvan. Ook met mense…

5 handvatten

Afbeelding
De Canadese filosoof-theoloog Bernard Lonergan sj (1904-1984) formuleerde vijf handvatten voor een authentiek leven.

1. Wees alert (‘be attentive’)

2. Wees wijs (‘be intelligent’)

3. Wees redelijk (‘be reasonable’)

4. Wees verantwoordelijk (‘be responsible’)

5. Doe het van harte (‘be in love’)

Beter zwijgen

Afbeelding
"Soms is het beter te zwijgen dan te spreken. Als de Waarheid zichzelf verdedigt, dan heeft ze geen nood aan mooie stijl."
Ignatius

Waarom ben ik jezuïet geworden? (1/6) "Leven met een kompas"

Afbeelding
Tjeerd Jansen sj vertelt.

Ik ben niet van katholieke huize en niet gelovig opgevoed. Uiteindelijk ben ik jezuïet geworden, maar er is wel een hele weg voor nodig geweest om me zover te brengen. Op de middelbare school ben ik heel erg bezig geweest met de vraag wat ik met mijn gelovige gevoelens aan moest. Want dát er iets is, daar was ik wel van overtuigd. Maar wat ik er mee moest, dat wist ik niet.

Na de middelbare school heb ik een paar jaar geschiedenis gestudeerd en gewerkt op een ministerie. In de tussentijd was ik in de politiek actief - een uitweg voor mijn idealisme! Die jaren zijn een tijd van zoeken geworden, omdat ik eigenlijk niet goed wist wat ik met mijn leven aan moest en, ondanks veel goede ervaringen, het gevoel had op een dood spoor te zitten. In die tijd is het idee om religieus te worden boven komen drijven. Niet in een klooster, want dat leek niets voor mij, maar midden in de wereld.

Langzaamaan is mijn beslissing gegroeid om in te treden bij de “Sociëteit …

Stethoskoop

Afbeelding
Waarvoor dient een stethoskoop? Ook al werkt hij op een onverwachte frekwentie, toch is het beter hem te gebruiken waar hij eigenlijk voor dient.

Wat zou dit bij jou geven?
(Kijken tot het einde!)

De tenen van God (4/4)

Afbeelding
De tenen van God. Mijn schizofrenie”. Zo heet het recente, autobiografische boek van Michel Mestrum (ISBN 978 90 6445 881 1). Michel is ervaringsdeskundige. Na een jarenlange opname in de psychiatrie is hij erin geslaagd om zijn zelfstandigheid te herwinnen. Verstandig en talig als hij is, weet hij het onvatbare van zijn psychose haarscherp te verwoorden. Zijn kracht haalt Michel in belangrijke mate uit zijn geloofsleven. Hieronder vindt u enkele sterke citaten.
Partir c’est mourir un peu zeggen de Fransen, maar de werkelijkheid overtreft vaak die kerngedachte. Zou de kunst van het leven erin kunnen bestaan om elk moment weer afscheid te nemen van alles wat ons bezighoudt en van wat ons dierbaar is? En moet die levenskunst dan niet van kleins af aan geleerd en begeleid worden. Moeten we ook leren afscheid te nemen van het beetje leven dat we moeizaam voor onszelf verworven hebben? Wordt ons niet zo gaandeweg de zin van het bestaan geopenbaard als een tocht naar die ultieme ontmoetin…

“Mijne kop is kapot."

Afbeelding
Met deze wel heel rechtstreekse omschrijving maakte een hoogbejaarde medebroeder me duidelijk dat hij mentaal niet meer zo fris was.

De man gaf niet de indruk er erg ongelukkig om te zijn. Hij deed in alle geval goed mee aan de receptie, ook al waren lange gesprekken niet aan hem besteed.
In het Nederlans spreekt men van “een menselijk wezen.” In het Engels van “a human being”. In het Frans van “un être humain”. Mens ben je in de eerste plaats omdat je bent.
Dan pas komt, eventueel, het handelen.
De taal draagt best wijsheid in zich.

Van klein naar groot

Afbeelding
Vraag om kracht voor de kleine dingen. Dan zal je ook de kracht vinden om grotere dingen te realiseren, om erin te geloven en om erop te hopen. Draag zorg voor de kleinste dingen, werk eraan, vraag je af hoe je ermee aan de slag kan gaan; en God zal je tonen hoe je grotere dingen kan bewerkstelligen. Velen maken zich zorgen om het krijgen van kracht om goede werken te doen die heel vaag zijn, en intussen verwaarlozen ze concrete taken waarvoor ze makkelijk de kracht kunnen vinden.
Zalige Pierre Favre sj

Ze zullen het hun leven lang onthouden

Afbeelding
Enkele meisjes gaan ’s morgens vroeg, met een cano, het water op. Het is koud en vochtig.

Ze zullen het hun leven lang onthouden.
Schoonheid schuilt in de meest onverwachte plaatsen en ogenblikken.


Eerst drie vraagjes

Afbeelding
"Vooraleer je iets doet of zegt, stel je altijd eerst de vraag of het God zal bevallen, goed zal zijn voor jezelf en stichtend voor je buur."

Ignatius

I like it

Afbeelding
In Antwerpen – waar ik tot voor kort woonde - ging ik op zondag vaak naar de viering in de kathedraal. In Leuven heb ik de voorbije weken in twee verschillende kerken eucharistie gevierd. Het publiek is er gelijkaardig: heel wat bejaarden, een kleinere groep mensen van middelbare leeftijd, en hier en daar een jongere of een gezin met kinderen.
Weinig verrassend als vaststelling.
Er zijn twee andere gelijkenissen die me relevanter lijken.
Het valt me op dat de gelovigen doorgaans de liederen echt meezingen. Zacht en discreet, maar goed hoorbaar. Als een muzikale wolk die in de kerk hangt. Zingen is twee maal bidden, zei Augustinus. Dat doet deugd. Het creëert verbondenheid. I like it.
Wat me tevens opvalt is de intensiteit van de vredewens. Neen, het komt helemaal niet over als een verplichte oefening die de mensen node ondergaan. Wel zie je brede glimlachen verschijnen op de lippen, handen die welgemeend worden geschud en mensen die zich verplaatsen om mekaar de vrede van Christus toe te…

Danken, wat is dat eigenlijk?

Afbeelding
In een groepsgesprek probeerden we het begrip dankbaarheid te omschrijven. Iemand stelde dat danken alles te maken heeft met genieten. De hieropvolgende uitwisseling leverde interessante inzichten op.
ðHet lijkt waarschijnlijk dat de dankbare mens ook iemand is die kan genieten. Omgekeerd is wie geniet niet noodzakelijk dankbaar.
ðGenieten zegt in de eerste plaats iets over een persoonlijke ervaring van de betrokken persoon en vooronderstelt niets over de al of niet betrokkenheid van die persoon op de wereld en de mensen buiten hem.
ðDanken, daarentegen, is per essentie een relationeel gebeuren. Je dankt niet jezelf. Je dankt een ander. Danken is erkennen dat je iets goed te beurt is gevallen, en dat niet jij aan de oorsprong ligt van dat gebeuren. Dankbaarheid is letterlijk een religieuze (verbindende) houding.

Reisverhaal met tragisch einde

Afbeelding
Een reisverhaal met een tragisch einde.

Een ander perspectief op wat ook leven is.


Starende blik

Afbeelding
Een wat vermoeide, starende blik; een slank, aantrekkelijk lichaam, verhuld onder zo weinig kleren als mogelijk; alleen of samen met anderen, maar zonder tederheid; je moet ze niets wijsmaken. Ze ogen mooi; maar eenzaam en leeg. Niet ten gevolge van deze of gene bijzonder tragische gebeurtenis. Neen, het lijkt wel een claim. Of zou er ook iets van angst schuil gaan achter die gezichten van jonge mannequins, mannen zowel als vrouwen, die je aankijken, waar je ook komt. Waarnaar verwijst de schijnbare onkwetsbaarheid en ongenaakbaarheid die ze uitstralen? “Pak me maar, maar me geven doe ik niet.” lijken ze te denken. Er gaat een wat bevreemdende aantrekkingskracht van hen uit.
Herkent de jeugd zich in die modellen? Het komt alvast niet overeen met het beeld dat ik me vorm van jonge mensen. En ook weer wel. Ik kan onder de indruk zijn van hun levensvreugde, hun vermogen om samen plezier te maken en voor mekaar op te komen. Maar de snelheid waarmee de ups gevolgd kunnen worden door soms le…

De tenen van God (3/4)

Afbeelding
De tenen van God. Mijn schizofrenie”. Zo heet het recente, autobiografische boek van Michel Mestrum (ISBN 978 90 6445 881 1). Michel is ervaringsdeskundige. Na een jarenlange opname in de psychiatrie is hij erin geslaagd om zijn zelfstandigheid te herwinnen. Verstandig en talig als hij is, weet hij het onvatbare van zijn psychose haarscherp te verwoorden. Zijn kracht haalt Michel in belangrijke mate uit zijn geloofsleven. Hieronder vindt u enkele sterke citaten.
“Naar mijn mening is het alsof er in de levensfase van mijn ziek zijn al stilaan iets doorschemert van het overweldigende leven dat na dit leven komt. Een stille, lieve bevangenheid stijgt uit boven mijn waanbeelden en doet die glimlachen. En het lijkt alsof God in de mens al iets prijsgeeft van het grote mysterie als wij heel dicht bij het diepste psychisch lijden komen. Leven bewijst dat psychose geen einde is, maar een voorbereiden ervan. Mijn geloof leert mijn ziekte praten. Mijn ziekte leert mij zwijgen …, nu mag ik ver …