Over "ongeordende verlangens"


Onderstaande overweging verschijnt vandaag op www.gewijderuimte.org.

Soms worden wij opgejaagd door het ‘dat-zou-ik-zo-graag-willen-hebben’ virus’. Ik wil een topfunctie in onze firma, of die aantrekkelijke persoon als partner, of rijk zijn, of als een belangrijk man erkend worden, of het mooiste huis bezitten, of een opwindender leven leiden. En daarbij bedriegen wij soms onszelf door te denken dat wij het voorwerp van ons hevige verlangen (de  job, de wagen, de partner, het huis) terecht mogen hebben, omdat wij er zo intens naar verlangen.

Soms zijn onze verlangens ook goede signalen. Die vertellen ons waarheen we moeten gaan en welke weg wij moeten nemen. Maar soms is juist het tegendeel waar. Wat ik zo dolgraag wil hebben zal mijn opdringerig ego zeker wat krasjes bezorgen. Maar vooral, het stimuleert mijn eigenlijke levensplan helemaal niet. Het kan mij zelfs op een dwaalspoor brengen, weg van mijn levensplan. 

Hebzucht, hoogmoed, of elke andere vorm van hartstocht die ons uit het evenwicht brengt, kunnen ons stevig in hun macht krijgen en zijn uiterst schadelijk. Wij zijn er ons niet ten volle van bewust hoe diep zij ons denken beïnvloeden. Dit is het wat Ignatius bedoelde met gehecht zijn aan ongeordende verlangens die ons oordeel kunnen vervalsen.


Chris Lowney

Reacties

Anoniem zei…
De ego moet de beheerste uitvoerder zijn van onze instinkten. Het is dan een goede ego; maar laat het zich gemakkelijk meeslepen door onze instinkten en opgeblazen verwachtingen (maw ongeordende en/of onevenwichtige verlangens) dan wordt het een slechte ego. Om het onderscheid te aken moet men,volgens mij, vooral eerlijk en gewetenvol de realiteit in het aangezicht durven kijken. Guy
Johan Segers zei…
Goede en heilige Dievuldigheid, heel veel echte dank omdat Jij echt houdt van kerken die zorgen voor en houden van Jou in andere kerken.