Hoe je in een concentratiekamp toch nog vreugde kan ervaren - Jacques Lusseyran (5)

Jacques Lusseyran werd geboren 1924 in Parijs. Amper 8 jaar oud werd hij, door een ongeval, blind. Snel ontdekt hij een nieuwe bron van licht. Het laat hem toe om  op een andere manier te kijken naar de werkelijkheid. Dieper en scherper dan voorheen. Tijdens de oorlog ging hij in het verzet en kwam aan het hoofd te staan van een netwerk van meer dan 600 mensen. Hij kwam in Buchenwald terecht en overleefde. In zijn autobiografie “ Et la lumière fut » (Editions du Félin, 2005) doet hij zijn verhaal. Aangrijpend door de levensdrang en de authentieke  menselijkheid. Ook door de spiritualiteit waarvan het getuigt. Ik deel graag enkele uittreksels met u waarin deze uitzonderlijk begenadigde man vertelt hij hoe kijkt naar het leven en de mensen (de vertaling is van mijn hand). In 2007 werd een Nederlandse vertaling gepubliceerd (Het teruggevonden licht) bij uitgeverij Christofoor.


In Buchenwald hadden we er die rijk waren. Maar het was aartsmoeilijk om ze in de massa op het spoor te komen … Ik dacht maar aan één iets: ze herkennen. … De rijken waren diegenen die op de een of de andere manier niet aan zichzelf dachten, of die er maar uitzonderlijk aan dachten, gedurende een of twee minuten, in geval van hoogdringendheid. …

Dat was het wat je nodig had om te leven in het kamp: deelnemen. Niet enkel maar voor je eigen rekening leven . … Je blik verruimen. In aanraking komen met wat verder gaat dan jezelf. Ongeacht op welke wijze: door gebed als je weet hoe te bidden, door de warmte van een ander mens die zich aan jou aanbiedt of door de warmte die hij hem geeft, of gewoon door niet langer hebzuchtig te zijn.
… 

Deelnemen, op welke wijze dan ook. Maar het doen! Het was voorzeker moeilijk: de meeste mensen kwamen er niet toe. Ik kan niet zeggen hoe het komt dat de vreugde mij nooit helemaal ontnomen is geworden. Het was gewoon zo: ze had me goed in haar greep. Op de meest ongelooflijke plaatsen wachtte ze me op: bijvoorbeeld in het dieptepunt van de angst. En de angst verliet me, zoals de etter uit een zweer die openbreekt.

Nous avions nos riches à Buchenwald. Mais c’était le diable pour les trouver dans la masse … Je n’avais qu’une idée : les reconnaître. … Les riches c’étaient ceux qui, d’une façon ou d’une autre, ne pensaient pas à eux-mêmes, ou bien alors y pensaient rarement, pendant une minute ou deux, en cas d’urgence. … C’était cela qu’il fallait pour vivre au camp : participer. Ne pas vivre pour son compte seulement. … S’étendre au-delà. Toucher quelque chose qui nous dépasse. N’importe comment : par la prière si on sait prier, par la chaleur d’un autre homme qui se communique à la vôtre et par la vôtre que vous lui donnez, ou tout simplement en cessant d’être avide. … Participer n’importe comment. Mais le faire ! C’était sûrement difficile : la plupart des hommes n’y arrivaient pas. Pourquoi la joie ne m’était jamais complètement retirée à moi, je suis incapable de le dire. C’était un fait : elle me tenait bien. Je la trouvais même m’attendant à des carrefours incroyables : au fond de la peur par exemple. Et la peur s’en allait de moi, comme le pus d’un abcès qui perce.

Reacties

Wat een voorbeeld ! Leer mij bidden Jezus.
Anoniem zei…
Beste heer Sintobin, dit bericht via uw blog, want ik vind nergens anders uw contactgegevens.. Ik schrijf u aan, met vriendelijke groeten van priester Jan Claes cc, en met steun van priester Rik Devillé cc, 2 priesters met wie ik sinds geruime 'tijd een bijzonder goede band heb, voor wat volgt :

U heeft wellicht al gehoord van onze burgerbeweging Hart boven Hard, die sinds 2014 ontstaan is en opkomt voor een sociaal rechtvaardige, duurzame, solidaire en inclusieve samenleving, door verbinding van verschillende sectoren, waaronder cultuur. Sinds medio 2018 voeren we samen met het Franstalige platform TamTam campagne rond onze grondrechten in artikel 23, die blijkbaar steeds minder vanzelfsprekend worden. Onze campagne beoogt de juiste thema's op de verkiezingsagenda te zetten of houden: hoe voorzien we voor elk mens in België de voorwaarden voor een menswaardig leven?

Op 18 mei organiseren wij een tweetalige oliteraire ontmoeting in Brussel " Een Hartig Woord / Dire La Dignité" met diverse auteurs. Ex-journaliste Marijke Libert bcc van de openbare omroep suggereerde mij recent onze literaire ontmoeting te laten doorgaan in een Kerk in Brussel, waarvoor wij waarschijnlijk niet dadelijk zullen kiezen omdat we een ondertussen een andere locatie voor ogen hebben.

Evenwel voel ik mij zo vrij u volgende suggestie aan te reiken :

Zou u - samen met uw collega’s priesters - in de Begijnenkerk te Brussel of elders tijdens de erediensten of andere religieuze evenementen aandacht kunnen besteden aan de band tussen psalm 23 en artikel 23 van onze grondwet. En mocht dit symbolisch kunnen lukken op donderdag 23 mei, dan zou dit mooi meegenomen zijn, maar uiteraard is deze specifieke datum geen must. Jan Claes ontwaarde alvast een band tussen beiden.

Door mijn suggestie vorm te geven zou dit bijdragen tot verbreding van het draagvlak tussen vele mensen in onze hoofdstad, ongeacht hun geloofsovertuiging, om humane waardigheid veel meer centraal te stellen in onze samenleving.

Wenst u hierover nog een gedachtewisseling, het staat u vrij mij te contacteren.


❤️elijke groeten,

R. Daem
1000 Brussel
0485 984 316
info : (verstreken) enquête https://www.art23.be/
ENQUÊte ART 23
Ne votons pas seulement pour des politiciens, mais aussi pour des idées! Plus d'info sur la campagne sur www.campagnetamtam.be
www.art23.be
e.harland-hazebroek zei…
Concentratiecamp:
wat springt er uit: de vrede gevonden in de angst.
Hoe vaak begint de angst niet zonder een duidelijke reden.
Eerst het gevoel dan de reden die nog in de lucht hangt.
"Als maar niet... - uit ervaring of angst voor het leven,
hoewel het best wel gaat.
1940-1945 waren we een hechte familie: gelovig en bereid te delen 7 mensen: ouders en kinderen. We gingen met angst en delen beter om dan nu:
conclusie: minder met God verbonden; bang voor "een toekomst", hoe weet ik niet eens.
remedie: tranquilizer. Vreest niet: Wanneer geloof ik het echt?
ik voel me laf. Bidden: Jezus maak me bewust van uw liefde en geborgenheid ondanks mijn ongeloof. Dank U, Sorry. Met Jezus verder,

Meest gelezen

Hoe vermijden dat duistere machten vrij spel krijgen?