"In alle dingen"

  Misschien is dat wel eeuwigheid: als alles samenvalt in het nu. Wellicht ligt daar de verklaring voor die bijzondere vreugde aan hetsterfbed van Maarten .  Als mensen zijn wij onderworpen aan de tragiek van de tijd. Tegelijk kunnen we de rollercoaster van de tijd overstijgen. Niet ondanks de tijd. Wel door de tijd helemaal tijd te laten zijn en hem resoluut in de ogen te kijken, in het bijzonder door steeds weer kiezen voor liefde en vriendschap. Die zijn voor altijd. Nikolaas Sintobin sj

  Tijd, wat is dat eigenlijk? Augustinus van Hippo (353 – 430), een van de meest wijze mensen ooit, schreef in zijn autobiografie hoezeer de tijd voor hem een raadsel was: ‘ Wat is tijd dan? Zolang niemand het me vraagt, weet ik het wel. Maar als ik op deze vraag antwoord moet geven, weet ik het niet meer. Toch durf ik te zeggen dat er geen verleden tijd zou zijn, als niets voorbijging, en dat er geen toekomstige tijd zou zijn als er niets naar ons toe kwam, en dat er geen tegenwoordige tijd was als er niets was .’ Tijd gaat over verleden, heden en toekomst. Zoveel is duidelijk. Maar hoe verhouden die zich tot elkaar? Kinderen kunnen ons hier iets leren. Zij kunnen namelijk helemaal opgaan in het heden. Ze hebben een verbazingwekkend vermogen om zich te verwonderen. Vaak gaat dit gepaard met vreugde.  Hoe jonger het kind, hoe nieuwer want onbekend is veel van wat het meemaakt. Daarom lijkt voor kinderen de tijd trager voorbij te gaan dan voor volwassenen.  Naarmate he...

Hoed je er voor dat de kinderen van deze wereld niet meer zorg en aandacht besteden aan dingen die voorbijgaan dan jij aan het zoeken van wat eeuwig is.  Ignatius van Loyola

Het is juist dat God tot ons komt in de geschiedenis, in mysterievolle nabijheid en in majesteit. God is altijd op weg naar ons. ‘Hij komt ons  tegemoet. Hij komt ons tegemoet. Hij komt ons altijd tegemoet’,  zegt de dichter Tagore. Sinds het ontstaan van de tijd is alles voorbereiding op de komst van God in de geschiedenis. Gelovige wetenschappers zouden zeggen dat het universum wist dat wij er aankwamen. En dieper nog, het universum wist dat Jezus Christus  komende was.  En als het punt  Omega van de evolutie bereikt zal zijn, dan zal Christus zich in majesteit laten zien en kennen. Ondertussen moeten wij voortdoen met Christus die gehuld in mysterie tot ons komt. Onherroepelijk is Hij deel geworden van het menselijke leven, waardoor ieder menselijk leven geheiligd is geworden, ook het mijne. Ik kan nu op een nieuwe wijze naar de mensen kijken – ieder van hen is door God geraakt, op buitengewone wijze onsterfelijk geworden. Dit verandert al mijn men...

Wat een explosie van kleur, van leven, van vreugde … Niet alleen. Wel samen. Gedeeld.   Zo maar, gratuit. Zou het kunnen dat het hiertoe is dat wij als mensen ten diepste gemaakt zijn? Zou eeuwig leven hiermee te maken hebben?

Tijdens een familiefeestje had ik een boeiend gesprek met enkele studenten: twee jongens en twee meisjes. Ze hadden me net zien voorgaan in een viering, en nu wilden ze de gelegenheid te baat nemen om eens van alles te bespreken met een priester. Kritisch open, zonder taboe’s … zoals jongeren zijn. De gebruikelijke onderwerpen passeerden de revue. Maar Alexander, diegene die het initiatief had genomen om ons te doen plaatsnemen in een rustig hoekje had een toch wel bijzondere vraag. Hij wilde het hebben over tijd en eeuwigheid. Sinds zijn prille kinderjaren was dit een thema dat hem bezighield. En wel in die zin dat hij angst had voor de eeuwigheid. Na zijn dood verkoos Alexander helemaal in het niets te verdwijnen, eerder dan verder te blijven leven in een hiernamaals. De reden voor de afkeer tegen de eeuwigheid had hij heel helder: de verveling. Immers, het mocht nog zo leuk zijn in de hemel, als het te lang zou duren, zou het noodzakelijkerwijze leiden tot verveling. Dat wilde ...