"In alle dingen"

Ingetreden in de Karmel als 15-jarige en gestorven op 24-jarige leeftijd, is Theresia van Lisieux een van de grote heiligen van onze Kerk. Haar autobiografie ( Geschiedenis van een ziel ) is een parel. Het getuigt van een uitzonderlijk geloof, onderscheidingsvermogen en ervaring in de liefde. Graag dit uittreksel. “In het begin van mijn geestelijk leven, toen ik zo’n dertien, veertien jaar was, vroeg ik me af waar ik later nog voortgang in kon boeken. Ik dacht dat ik de volmaaktheid onmogelijk nog beter begrijpen kon.  Algauw heb ik ingezien dat hoe verder iemand op deze weg komt, hoe meer hij verwijderd denkt te zijn van het doel. Nu berust ik erin mezelf nog altijd onvolmaakt te zien en vind ik er mijn vreugde in."

Een mens is nu eenmaal beperkt, begrensd, eindig, in wezen onvolmaakt. Zijn roeping is ongetwijfeld ten volle mens te worden, dit wil zeggen: te worden wie hij is in het hart van God.  Iedere mens heeft zijn grenzen. Een gezonde spiritualiteit zal hem helpen te leren ontdekken waar die grenzen liggen – en die liggen voor elke mens elders. Dit is op zich al een hele opgave, maar het is nog maar het begin van de ’wijsheid‘.  Onwijs is hij die zich voortdurend met een ander vergelijkt! Een volgende stap in de groei naar menselijkheid is je grenzen te leren aanvaarden: ze horen erbij, ze bepalen mee wie je bent. Die stap is waarschijnlijk de moeilijkste. Zijn we er ooit mee klaar? We zouden zo graag anders willen zijn – volmaakt.  Je eigen grenzen aanvaarden is echter niet het eindpunt. Het komt er dan op aan die grenzen te respecteren. Alleen langs die weg kun je je grenzen een beetje verleggen – maar grenzen blijven inherent aan ons menselijk bestaan. Mark ...

Om je leven te veranderen  volstaat het niet te veranderen van omgeving. Wie onvolmaakt is zal dit blijven waar hij ook vertoeft, zolang hij niet is los gekomen van zijn eigen gehechtheden. Ignatius van Loyola

  In dit superkorte videootje leg ik uit waarom persoonlijke onvolmaaktheid geen belemmering is om een goede christen te zijn. Wel integendeel.

Leven met iets of iemand die ontbreekt: onvolmaaktheid, afwezigheid, verlies, niet kunnen, onrechtvaardigheid … Het maakt deel uit van het “menselijk tekort”. Of we het leuk vinden of niet. Aan sommige “missings parts” kunnen we iets doen. Aan heel wat andere niet. Wil ik ze zien? Kan ik ze zien? De uitdaging is: hoe ga ik hiermee om?