Tuiten

Gisterennamiddag had ik een doopvoorbereiding. Het eerste kindje van een koppel dat ik enkele jaren geleden in de echt had verbonden. Het was een wat moeizame beslissing geweest.  Het ging niet over een geloofscrisis. Wel over een vertrouwenscrisis naar de Kerk toe. Enkele weken geleden hadden ze de knoop doorgehakt. Er was nu opnieuw rust in hun hart. “De Kerk maakt deel uit van onze familie. Het is voor een stuk onze thuis. Ja, ze is duidelijk ook mensenwerk. Daar leren we mee leven. We willen ons kindje het geschenk van het geloof meegeven. Niet zo maar een selectie, als in een supermarkt. Maar het hele pakket. We hebben even gedacht aan “Rent a priest”. Wat zijn we nu blij dat we dat niet gedaan hebben. ”

Gisterenavond vertelde een medebroeder uitvoerig over de voorbije Italiëreis van zijn college. Het was de begeleiders zo opgevallen hoe gelovig die groep leerlingen wel was. Naar het midden van de reis hadden ze, als groep, spontaan gevraagd om te mogen deelnemen aan een eucharistie. Regelmatig had hij leerlingen zien bidden, sommigen op hun knieën, in kerken en kapellen. En in Assisi had de groep uitdrukkelijk gevraagd om een bezinningsmoment.

Op het kerkfront blijft het zwaar rommelen. Soms tuiten mijn oren ervan. Maar achter de donderwolken blijft de zon schijnen. Af en toe kunnen we iets voelen van haar warme stralen.