Wat als God op achterbank zit met muziek zo luid dat je Hem niet kan verstaan


Onderstaande overweging verschijnt vandaag op www.gewijderuimte.org

Oefen je gedurende een zekere periode in persoonlijk gebed, reflectie, meditatie, overweging, filteren – hoe je het ook wilt noemen. Maar doe iets op een  geregelde basis  om te beginnen aan een bewuste dialoog met je eigen innerlijke en met God.   Als elk wakker moment  overstelpt is door input en stimuli, dan verzuipt de stem van je ziel. Je zal misschien een geestelijke doofheid gaan ervaren… een geblaseerd gevoel.

Zonder gebed loop je het risico dingen te vermijden  die je kunnen leiden naar destructieve gedachten, gevoelens en gedragingen. Geen tijd maken om dagelijks aandacht te besteden aan je ziel is alsof je rondtoert in een auto met God op de achterbank; de muziek is echter zo luid dat je geen woord verstaat van wat Hij zegt.

Een van de eenvoudigste manieren om dagelijks in voeling er komen met je ziel, is de praktijk van het levensgebed, een manier van bidden die Ignatius van Loyola aanleerde (Klik hier voor verschillende Nederlandstalige versies van het levensgebed)  Door op die manier te bidden, word je je meer bewust hoe God bij jou aanwezig was in het verleden en daarom geraak je meer afgestemd op de manier waarop Hij hier en nu aan het werk is. Het is alsof je het volume van je auto-stereo uitschakelt  en zegt “Sorry God, zei je iets?”  

Deze praktijk  resulteert niet meteen in een soort extase  of een blijvend euforisch gevoel. Het brengt ons gewoon in aanraking met wat onze ziel  aan het overdenken is ( vaak zonder dat wij er ons bewust van zijn); dit stelt ons in staat gedragingen te vermijden die ons slechts tijdelijk afhelpen van dat knagend gevoel in ons binnenste. Het gevolg is dat onze ziel groeit en wij ons in het algemeen meer levend voelen.

Joe Paprocki



Reacties