Waarom danken niet volstaat


Onderstaande overweging verschijnt vandaag op www.gewijderuimte.org

Elke november zijn mijn sociale mediakanalen gevuld met post en beelden van mensen die “30 dagen van dank” doen. Op het eerste gezicht waardeer ik de manier waarop ze bewust nadenken over hun leven om dank te zeggen voor wat zij gaven en zegeningen noemen! Het herinnert mij aan een van de stappen van het levensgebed waar wij halt hielden en God dankten voor wat ons opviel gedurende de laatste 24 uren.

Hij nodigde ons uit heel ons leven voor God te brengen en eerlijk onze dank te betuigen, de momenten waar we God ervaren hebben, onze donkere plekken en onze zonden.

De verleiding om alleen maar dankgebeden aan God aan te bieden is een gebruik dat mij opviel tijdens retraites en geestelijke begeleiding. We zijn bevreesd onze rotzooi voor God te brengen en wij hebben angst helemaal eerlijk te zijn met God over wat gaande is in ons leven.

Ik vraag me af hoelang vele van onze menselijke relaties zouden duren als we al onze gesprekken zouden houden op het niveau van het danken zoals we dat soms met God doen?
Wij kunnen niet halt houden bij ‘dank u’. Relaties gaan naar een ander niveau als wij het risico nemen kwetsbaar te zijn, een uitwisseling hebben van hart tot hart en wanneer we ruimte maken niet alleen om te verwoorden waarvoor we dankbaar zijn, maar ook voor onze blijvende vragen, onze verlangens en onze worstelingen.


Becky Eldredge

Reacties

laat je zien je mag er zijn,dat nodigt ook die ander uit....