Waarom Lucifer (ook) de naam van de duivel is (7/8)


-->

In het najaar van 2016 hield ik in het kader van “Bruisende Kerk”, een congres voor jonge katholieken in Gouda, een inleiding met als titel: “Meer houden van de Kerk: in de leer bij Ignatius van Loyola en Lucifer.” Hier volgen enkele uittreksels. 7/8


     Het luciferprincipe

Een tweede tip gaat over hoe je heikele punten over de Kerk ter sprake kan brengen bij de betrokkenen. De voorkeursoptie voor dankbaarheid is immers geen vrijgeleide voor leugen. Wie echt houdt van de Kerk durft haar te confronteren met haar schaduwzijden. Maar hoe doe je dat best? Hier wil ik iets zeggen over het luciferprincipe.

De etymologie van lucifer is eenvoudig. Lux (licht) en ferre (dragen). Lucifer is de lichtdrager, diegene die het licht aanreikt, het licht van de waarheid. In het Nieuwe Testament verwijzen licht en waarheid doorgaans naar Jezus. Maar Lucifer is ook een naam van de duivel. Is aanreiken van het licht van de waarheid dan duivels?

Wat verstaan we echter onder waarheid. Waarheid is meer dan een opsomming van feiten. Waarheid, in de bijbelse betekenis, heeft steeds iets te maken met relatie: van liefde, respect, vertrouwen ...

Hier ligt het verschil met Lucifer. Lucifer, de duivel, spreekt de waarheid, kurkdroog en staalhard. Hij plaatst ze onder zo’n keihard neonlicht dat het ondraaglijk is om aan te zien. Hij confronteert de mens met zijn fouten, zonder enig perspectief op heling of vergeving. En dan wordt die confrontatie duivels … Een andere bijbelse naam voor de duivel is aanklager. De duivel klaagt aan. Terecht. Er is niets tegen in te brengen. Dat maakt zijn aanklacht zo destructief. En dat is precies de bedoeling.

-->

Reacties

Liang Oei zei…
Heel mooi uitgelegd.

Meest gelezen

Katholieke handleiding voor omgang met geweld

Waarom ik de oortjes van Jozef niet gezalfd heb

Één God die drie en één is: wat wil dat zeggen?

Hoe kan je weten of je houdt van God?