De mystieke ervaring van binnenuit beschreven - De wandeling van meneer Périer (3/3)


In dit romannetje  (Ten Have Baarn, 2003)  beschrijft Maurice Bellet, priester, theoloog en psychoanalist, hoe meneer Périer, een onbeduidend burgermannetje, zonder het zelf te beseffen, een mystieke ervaring krijgt. Geleidelijk aan gaat dit zijn grijze leven van binnen uit veranderen.

In dit derde uittreksel beschrijft Bellet, aan het einde van de roman, het nieuwe zelfbewustzijn van meneer Périer.

Hij ziet. Hij … ziet een stralend visioen. En hij ziet dat hij ziet. Niet dat hij nadenkt of zich aan bespiegelingen overgeeft. Allerminst. Er is geen enkele afstand,  hij zit er middenin, hij bevindt zich binnen de blik die hij op alle dingen werpt, dingen die door zijn liefdevolle blik langzaam ontwaken, zodat Jean Périer helemaal lichtend wordt – want het oog is de lamp van het lichaam.

Natuurlijk ziet hij wat hij altijd gezien heeft: de waterpartij, de fontein … de kinderen die hollen en de moeders die opletten, en vlak bij hem de ezels die terugkomen. Maar wat hij ziet is de lichtende keerzijde van de wereld. Of het moest zo zijn dat onze alledaagse blik slechts de keerzijde ziet, de lelijke schaduwkant van de dingen. Aan de achterzijde, het wonderbaarlijke bevindt zich aan de achterzijde.

… De mensen. Hij ziet het menselijke van de mensen. … Die zonderlinge mildheid komt trouwens nergens vandaan; hij weet alleen dat ze intenser is dat haat. … En nu schenkt meneer Périer deze blik aan alle aanwezigen, aan alle mensen die zich her en der in zijn omgeving bevinden … Te vrezen valt dat meneer Périer hen ziet zoals ze zichzelf niet zullen zien: lichtend, gelukzalig, luisterrijk als engelen; in het hart van elk van hen, in zijn middelpunt, verblijft het wonderlijke vermogen dat in staat is om de wereld en ieder leven van gedaante te veranderen; elk van hen is uniek, gewenst en oneindig beminnelijk. En alle vuil en ellende, alles wat laaghartig, verwrongen en verdorven is, wat gemeen en dom is, glijdt als een trieste papieren vermomming van hen af, zodat ze weer trillen van leven – zoals op de eerste dag.

Reacties

Anoniem zei…
Prachtig deze staat van zijn,
e.harland-hazebroek zei…
Als het om die ervaringen gaat, vraag ik God dat te
bewerken. Ik heb er geen invloed op.
Er komt teveel op je af, zonder Jezus is het warrig.
Mensen leven langs elkaar heen tot je ineens in hun gedachten bent.
Je ziet ze worstelen, je kan klaar staan maar met lege handen. God is de Vader die het wel kan.
Kom Heilige Geest, het is vaak zo ingewikkeld.
...God laat ons niet alleen; we ervaren het ieder op een andere manier.
René Ren zei…
Jammer dat het boek nergens meer te koop lijkt.
Ik zou graag kennisnemen van de hele wandeling van meneer Perier, en zo zelf nog meer open komen te staan voor "mystieke" uitingen
G.J.van Dam-Kievit zei…
Wat mooi dat mijnheer Perier dit zo ziet, wat een bijzondere ervaring om mensen zo te kunnen zien. Was dat maar echt zo.Hij ziet de goede
kant van de mens, alleen God kan dit zo zien.Lijkt me een hele mooie ervaring.

Meest gelezen

Het kritieke moment van het gebed

De moed om te aanvaarden dat men aanvaard is

Waarom is het Pinksterfeest zo belangrijk? - homilie van Nikolaas Sintobin sj

Hemelvaart: waar gaat dat eigenlijk over?