Toekomst
In 1978 publiceerde Karl Rahner sj zijn « Brief van Ignatius aan jezuïeten van nu ». In dit essay van enkele tientallen bladzijden kruipt Rahner in de huid en pen van Ignatius en levert hij mijmeringen over wat het kan betekenen om vandaag jezuïet te zijn.
In onderstaand uittreksel denkt Rahner na over de toekomst.
Je kunt ook in de toekomst over God spreken, als je werkelijk begrijpt wat met dat woord bedoeld wordt, en er zal altijd een mystiek bestaan en een inwijden in het geheim van de onzegbare nabijheid van onze God, die andere wezens buiten zichzelf heeft geschapen om zichzelf daaraan in liefde als eeuwig leven te schenken. Het zal altijd mogelijk zijn aan mensen over te dragen, dat ze de eindige afgodsbeelden die langs hun wegen staan, omverwerpen of er onverschillig aan voorbij gaan; dat ze niets absoluut maken wat ze aan afzonderlijke en bepaalde machten en autoriteiten, ideologieën, doelstellingen en toekomsten tegenkomen; dat ze “indifferent, onverschillig” worden en dat ze daardoor in die slechts ogenschijnlijk lege vrijheid ervaren, wat God is.
Er zullen altijd mensen bestaan (hoeveel het er numeriek en in verhouding tot de gehele mensheid zijn, doet er tenslotte niet toe, als de Kerk als sacrament van het heil van de hele wereld maar in haar aanwezig blijft) die het, met het oog gericht op de gekruisigde en opgestane Jezus, wagen met voorbijgaan van alle afgoden van deze wereld onvoorwaardelijk in te gaan op de Onbegrijpelijkheid van God als liefde en erbarmen. Er zullen altijd mensen bestaan die in dit geloof in God en in Jezus Christus zich verenigen tot de Kerk, haar vorm geven, haar dragen en haar … uithouden, want zij is nu eenmaal een ook historisch tastbare, institutionele grootheid en ze bestaat voor mij het meest concreet (en dus ook het hardst en het bitterst) in de Rooms-Katholieke Kerk.
In onderstaand uittreksel denkt Rahner na over de toekomst.
Je kunt ook in de toekomst over God spreken, als je werkelijk begrijpt wat met dat woord bedoeld wordt, en er zal altijd een mystiek bestaan en een inwijden in het geheim van de onzegbare nabijheid van onze God, die andere wezens buiten zichzelf heeft geschapen om zichzelf daaraan in liefde als eeuwig leven te schenken. Het zal altijd mogelijk zijn aan mensen over te dragen, dat ze de eindige afgodsbeelden die langs hun wegen staan, omverwerpen of er onverschillig aan voorbij gaan; dat ze niets absoluut maken wat ze aan afzonderlijke en bepaalde machten en autoriteiten, ideologieën, doelstellingen en toekomsten tegenkomen; dat ze “indifferent, onverschillig” worden en dat ze daardoor in die slechts ogenschijnlijk lege vrijheid ervaren, wat God is.
Er zullen altijd mensen bestaan (hoeveel het er numeriek en in verhouding tot de gehele mensheid zijn, doet er tenslotte niet toe, als de Kerk als sacrament van het heil van de hele wereld maar in haar aanwezig blijft) die het, met het oog gericht op de gekruisigde en opgestane Jezus, wagen met voorbijgaan van alle afgoden van deze wereld onvoorwaardelijk in te gaan op de Onbegrijpelijkheid van God als liefde en erbarmen. Er zullen altijd mensen bestaan die in dit geloof in God en in Jezus Christus zich verenigen tot de Kerk, haar vorm geven, haar dragen en haar … uithouden, want zij is nu eenmaal een ook historisch tastbare, institutionele grootheid en ze bestaat voor mij het meest concreet (en dus ook het hardst en het bitterst) in de Rooms-Katholieke Kerk.
Reacties