Hoe een hond je kan helpen om te groeien in geloof


Tijdens een bezinningsWE voor studenten gaf Bénédicte, zelf ook studente, een geloofsgetuigenis. Een uittreksel:

Waar haal ik nu de inspiratie en kracht vandaan om zo in het leven staan? Voor mij is dit een heel evident antwoord: in mijn geloof. Maar niet in die zin dat ik het als een plicht ervaar: het is niet dat ik dat allemaal moet doen omdat ik geloof. Ik denk dat ik het dan simpelweg al lang had opgegeven.

God is voor mij in de eerste plaats een liefdevolle God, aan wie ik mijn leven te danken heb. Mijn leven is mij ook maar gegeven, maar wel met de mogelijkheid om er zelf iets mee te doen. Niet omdat ik moet, maar omdat ik mag, en omdat ik daar het meeste vreugde uit haal. Niet moeten, maar mogen: deze houding is een belangrijke ontdekking voor me geweest. Je moet er maar eens op letten hoe je heel banale dagdagelijkse dingen op 2 manieren kan bekijken: je vindt ze doodnormaal, of zelfs vervelend omwille van hun banaliteit, of je bedenkt hoe bijzonder het is dat je ze mag ervaren!

Een misschien wel heel banale ervaring, die dit wel goed duidelijk maakt, dateert van 3 weken geleden. We hebben thuis een hond, een beige labrador. Hij was net voor de tweede keer geopereerd. Het bleek allemaal goedaardig te zijn. Maar de wonde wou maar niet genezen omdat Michou er niet kon afblijven. Meteen stond het hele huishouden een beetje op zijn kop, want onze hond is nogal belangrijk voor ons mama. Moraal van het verhaal: er moest overdag voortdurend iemand naast hem zitten om hem te verbieden aan zijn wonde te likken. Omdat ons mama op vrijdagnamiddag weg moest, had ik aangeboden even de taak over te nemen. Ik hou best wel van dieren, maar kan mij moeilijk echt hechten aan dieren. Ik kreeg dan ook snel spijt van mijn aanbod: ik moest er echt voortdurend mee bezig zijn. Ik had gepland ondertussen vanalles voor school te doen, maar werd voortdurend onderbroken. Op een bepaald moment begon ik mijn geduld te verliezen, tot ik plots besefte: ik heb nu 2 opties. Of ik laat mij door Michou opjagen, omdat ik niet kan doen wat ik gepland had, of ik laat me door de situatie raken, en laat mijn eigen starre opvattingen wat los. Ik koos voor dit laatste en begon hem gewoon wat te strelen. Ik merkte gaandeweg dat dat veel beter werkte. Uiteindelijk is die namiddag heel rustig verlopen, en was ik ’s avonds echt ontspannen. Er was iets gegroeid tussen Michou en mij, ik had precies het gevoel dat mijn aanwezigheid gewaardeerd werd, en ik van mijn kant keek nu ook verder dan enkel de hond die tegendraads bleef doen. 

Reacties

Anoniem zei…
Zo'n eenvoudig gebeuren, alledaagser dan alledaags, en met zoveel kansen tot groei! Mooi.
Anoniem zei…
of ik laat me door de situatie raken, en laat mijn eigen starre opvattingen wat los. Ik koos voor dit laatste...
Dit deed me denken aan een bepaalde vaderspreuk die draait om de nederigheid en de gehoorzaamheid. Een leerling van een Abba is zo gehoorzaam en prompt dat hij, als hij geroepen wordt door de Abba, zelfs niet het afsnijden van een boterham voltooit, waar hij op dat moment mee bezig is, maar het mes midden in het brood laat staan en zich zonder uitstel naar de Abba begeeft. Daar denk ik vaak aan als ik lekker thuis bezig ben voor en met mezelf. Dan gaat de telefoon, of ik even dit of dat kan komen doen ergens. Dan sta ik altijd even in de verleiding kregelig te worden omdat ik door wil met de dingen van en voor mezelf, die net zo lekker gaan. Maar dan "zegt" God: altijd de naaste eerst, en denk ik aan die leerling met zijn half afgesneden boterham. Dat geeft allemaal veel rust. Ik laat dan mijn eigen dingen van harte in de steek en ga. Als je eraan gewend bent zo te handelen heb je inderdaad rust, maar als je gewend bent jezelf voor te laten gaan kan het enige strijd kosten of je van je ego te ontdoen hierin.

Meest gelezen

Bestaat atheïsme echt? Het antwoord van Lode Van Hecke, abt van Orval

Het sterfbed als leessleutel voor de ontmoeting met Jezus - homilie van Nikolaas Sintobin sj

Hoe een capucino het verschil kan maken als je van de ene dag op de andere invalide wordt: het getuigenis van Jurjen