De voorafgaande voorwaarde om barmhartig te kunnen zijn (1/4)


Medebroeder Leo De Weerdt sj gaf een tijd geleden een interview aan Kerknet.be. Hij reflecteerde er over hoe zijn werk als gevangenisaalmoezenier hem de barmhartigheid langs de binnenkant heeft doen ontdekken en verdiepen. Enkele citaten. 

Barmhartigheid is een door en door bijbels begrip. Het woord is een letterlijke vertaling van het Latijnse misericordia. En je hoort daarin goed de twee woorden hart en miserie.  Een hart hebben voor de ellendelingen, ongelukkigen.

Maar (en dat is essentieel) voordat we een hart kunnen hebben voor armen en gekwetsten moeten we eerst “oog” leren hebben voor het arme en het ongelukkige in onszelf.

De grens tussen goed en kwaad  situeert zich niet aan de gevangenismuur maar ze loopt dwars  doorheen ons eigen leven en hart.

Carl Jung, de bekende psychotherapeut, verwoordt dit heel raak wanneer hij schrijft aan een gelovige vriend: “Ik bewonder je als christen, omdat als je iemand ziet die hongerig is of dorstig, je Jezus ziet; als je iemand bezoekt die ziek is of gevangen, dan bezoek je Jezus. Maar wat ik niet begrijp is dat je Jezus niet ziet in je eigen armoede. Waarom zie je enkel de arme buiten jezelf? Je lijkt jouw eigen armoede te verloochenen. Waarom denk je het beter te hebben dan de anderen en dingen te doen voor mensen terwijl  jezelf toch ook een gebroken mens bent? Waarom durf je Jezus niet verborgen zien in je eigen gebrokenheid?

Met andere woorden de gebrokenheid, het kwaad, is een stuk mens-zijn  dat niemand van ons vreemd is.

Reacties

Carla zei…
De blik naar binnen is zeker van belang, ook al heeft Jezus onze zonden op zich genomen. Wij oordelen iedere dag en kunnen misschien meer doen dan we doen. Jezelf gevangen houden door schuld opent niet de weg naar liefde maar maakt je een angstig of boos mens. Meer met barmhartige ogen naar jezelf kijken en naar de ander is dan ook een daad van liefde. Kerken leggen in mijn ogen regelmatig de nadruk op de schuldvraag omdat het evangelie iets wil zeggen. Zelf merk ik dat een positieve benadering me meer uitdaagt. De Heilige geest heeft veel te bieden, dat geeft mij ruimte om verder te gaan dan mijn ego. Het donkere oproepen via een retraite of via een preek is naar, terwijl bewust handelen volgens het verlangen van de liefde nieuw leven voortbrengt. Een gezegende dag voor allen.
Truus van Dam zei…
Zelf ben ik al 25 jaar vrijwilligster bij de kerkdiensten in de TBS kliniek , dit zijn zwaar gestrafte mensen, soms komem ze er nooit meer uit. Maar ik zal nooit vragen wat ze hebben gedaan, daar kom ik niet voor. Ze vertellen het meestal zelf en ik wil niet oordelen . Ze zijn al veroordeeld door de rechter. Het oordeel is niet aan mij . Vind het heel fijn om te doen en je krijgt ook een band met de mannen. Door de coronatijd zien we elkaar even niet, want dit mag niet ben tussendoor nog 2 maal geweest en de mannen waren blij dat ik er weer was.En dat was ook van mijn kant zo. Blij om hun kleine lichtpuntje te zijn.
e.harland-hazebroek zei…
Het is al laat als ik dit lees. Ik heb mezelf in bedwang moeten houden. Een aanval op wat goed bedoeld is, de ander die zo geërgerd is dat het hij/zij ontgaat dat een voordeel hem/haar ontgaat en dat vanuit het niets. Het zat er aan te komen ...als je iemand kent, maar het blijft je overvallen. En dan denken: kijk eens hoe je zelf bent. Dat valt niet mee en er is tijd voor nodig.

Meest gelezen

Wat zou paus Franciscus hier wel over denken?

Laatste wens van een dominicaan, een franciscaan en een jezuïet