Kan je van Jezus houden? Homilie van Nikolaas Sintobin sj voor deze zondag


Hieronder vind je mijn homilie voor deze zondag.

13e zondag door het jaar A
2 Kon. 4, 8-11.14-16a             Ps. 89              Rom. 6, 3-4.8-11                    Mt. 10, 37-42

Welkom nu zondag om 9u30 op www.onlinemis.nl waar ik zal voorgaan in 
een gestreamde eucharistieviering

Ouders worden geacht evenveel te houden van elk van hun kinderen. De praktijk leert dat dit niet altijd makkelijk is. Als dat niet lijkt te lukken, kan dat pijn doen. Zowel voor de ouder als voor het kind. Toch is het mogelijk. Hoe verschillend kinderen ook zijn, je kan op gelijkwaardige wijze houden van elk kind.

Zonet hoorden we Jezus een krasse uitspraak doen: Wie vader of moeder meer bemint dan Mij, is Mij niet waardig; wie zoon of dochter meer bemint dan Mij, is Mij niet waardig. Hoe moet je dit begrijpen? Doet Jezus hier als een kind dat zich vergelijkt met zijn broer of zus? En dan is er nog iets heel anders. Je moet dit maar durven zeggen over jezelf. Jezus vergelijkt onze relatie met Hem immers met de relaties die de meesten onder ons het meest dierbaar zijn: die met je ouders en die je met kinderen. Hij had er nog kunnen aan toevoegen de relatie met je man of je vrouw. Wat zou Jezus ons hier willen zeggen? Is het überhaupt mogelijk om zoveel van Jezus te houden? En zo ja, hoe doe je dat dan?

Om te beginnen kunnen we vaststellen dat Jezus niet vraagt om méér maar om evenveel van Hem te houden als van ouders en kinderen. Door deze vergelijking te maken, geeft Jezus ons alvast de boodschap dat het gewoon mogelijk is om met Hem een soort van liefdesband uit te bouwen. Een liefde of vriendschap die niet vrijblijvend zijn. Het gaat over meer dan sympathiek, interessant of leuk. Wat Jezus vraagt is een existentiële verbondenheid op het allerdiepste niveau. Die vorm van intimiteit met Jezus is voor de christen  meer dan zomaar een mogelijkheid. Het is een wenselijk en eigenlijk noodzakelijk perspectief waarvoor we ons dienen open te stellen.

Hoe breng je dat dan tot stand, die affectieve band met Jezus? Is dat een keuze, een kwestie van hard genoeg op je tanden bijten of nog iets anders? De eerste lezing geeft ons hier een belangrijke aanwijzing. We hoorden daar een ervaring van de profeet Elisa. Elisa wordt op zijn reizen steevast, zomaar, uitzonderlijk goed ontvangen door een vrouw. Elisa is zo geraakt door de goedheid van die vrouw dat er als antwoord, ook zomaar, een golf van goedheid van hem uit naar die vrouw ontstaat. Liefde roept liefde op.

Zo gaat het ook in onze relatie met Jezus. Onze liefde naar Hem toe is in de eerste plaats een antwoordliefde. Zoals God de Vader ons het eerst heeft liefgehad, is het ook steeds Jezus die als eerste naar ons toekomt. Onze liefde voor de Heer zal spontaan groeien naarmate wij ons meer openstellen voor zijn liefde. Het is omdat een mens kan ervaren dat Jezus van hem of haar houdt dat de liefde voor Hem kan ontstaan en sterker worden. Dit kan gebeuren doorheen gebed, liturgie en sacramenten, doorheen andere mensen en de meest diverse ervaringen. God’s liefde is immers onafgebroken werkzaam in alle mensen en in alle dingen. De grote uitdaging is daarom te onderscheiden hoe, waar en wanneer die goddelijke genade zich aan elk van ons wenst mee te delen. In dezelfde mate als wij ons daar ontvankelijk weten voor te maken, zal onze liefde voor de Heer kunnen groeien en bloeien.

En wat dan als je het moeilijk hebt om te houden van je kinderen of ouders? Ben je dan God’s liefde onwaardig? God houdt van elk van ons.  Niet omdat we dat verdienen of omdat we het zo buitenwoon goed doen. Zijn liefde is onvoorwaardelijk, niettegenstaande onze gebreken, botheid of lichtzinnigheid. Naarmate we meer ontvankelijk worden voor Gods liefde, kan het mogelijk worden om voorzichtig toch te gaan houden van kinderen, van ouders en andere mensen waar je het moeilijk mee hebt. Ook als zij onze liefde niet beantwoorden of zij ons gekwetst hebben. Gods liefde is genezend en maakt onmogelijke dingen mogelijk. Gods liefde zet in beweging, ook in richtingen die definitief gesloten lijken.






Reacties

Anoniem zei…
Liefde is een woord, heel lang dacht ik dat er onvoldoende liefde in me was omdat Ik de ander aardiger, liever of zorgzamer vond. Ik wilde dit in mezelf ontwikkelen en ging de 'strijd' met mezelf aan. Het beeld dat ik over mij had klopte niet, de mensen vonden me lief, maar ik geloofde daar niet in want ik wist dat er nog Iets in mezelf zat maar wist niet wat ik miste. Ik kan van Jezus houden omdat hij deed wat ik ook graag doe en op mijn manier heb gedaan. Oog voor de medemens, de geboden in acht nemen en aanvaarden 'ik ben wie ik ben', ik denk dat het aanvaarden was wat me lang heeft dwars gezeten. Wat is het toch jammer dat mensen zichzelf en anderen te kort doen en daardoor niet zichzelf zijn. Liefde hoeft niet opzienbarend te zijn het sluimert in vele harten en laat zich vanzelf zien. Kijken met de ogen van Jezus kan daarbij helpen. Hij deed voor en ging verder. Achter je laten wat je pijn heeft gedaan geeft ruimte en beperkt negativiteit en verbittering. De liefde volgen daagt me uit het is de beweging tussen hoofd en hart.



Carla zei…
Je geborgen voelen zoals bij dit plaatje, dat wil ieder mens. Het idee dat iemand je altijd omringd, je altijd nabij is, je altijd bij staat is groots.
Staan met twee benen op de grond en vertrouwen vinden in jezelf en doen wat binnen je handbereik ligt kent haar waarde. Het woord liefde kent vele kanten en daardoor kan het verwarrend zijn. Wat brengt onbeantwoorde liefde voort in deze wereld? Heb lief , neem en deel kent haar waarden.
Truus van Dam zei…
Liefde voor ouders en kinderen is onvoorwaardelijk. Liefde is er al voor kinderen geboren zijn . En als ze er eenmaal zijn gaat dit nooit meer over. Het is wel waar dat je van ieder kind anders houd. Ze zijn ook verschillend . Door van Jezus te houden leer je om van iedereen te houden. Of het te proberen, bij sommige mensen is het moeilijk om jezelf te zijn,
e.harland-hazebroek zei…
Ja, maar steeds anders.
Rob Allaert zei…
Beste Nikolaas. Ik nam de homilie op in de mailing naar de parochianen van Duffel in afwachting van onze eerste herstartviering volgende zondag. Groet van Rob
Blij dit te lezen, Rob. Veel dank en goede herstart toegewenst! Nikolaas
Anoniem zei…
Hopelijk lezen heel velen uw homilie. Want alweer zo mooi!
Gerda zei…
Hele mooie homile, het is waar: soms kan ik liefde voelen voor God en al wat daar in is.
Het is idd te bekomen door gebed, door de stilte. En idd. Je kunt gemakkelijker met liefde naar anderen kijken.

Meest gelezen

Over een onbeduidend nonnetje dat het leven van miljoenen mensen veranderde - homilie van Nikolaas Sintobin sj voor deze zondag

Hoe de duivel het liefst tewerk gaat

Hoe kan ik Gods plan voor mij op het spoor komen?

Moet je dom zijn om te geloven? - Homilie van Nikolaas Sintobin sj voor de komende zondag