Waarom stervende jezuïeten (toch) geen schrik hoeven te hebben voor Ignatius van Loyola
Graag deel ik met u onderstaande mijmering van Brian Grogan sj. Een oudere jezuïet op zijn sterfbed voelde zich heel ongerust en angstig. Zijn vrienden trachtten hem gerust te stellen en hem ervan te overtuigen dat God een God is van barmhartigheid en van vergeving. Niets hielp. Tenslotte fluisterde hij: “Van God heb ik geen schrik, maar van Ignatius.” Voor het Tweede Vaticaans Concilie werd Ignatius dikwijls karikaturaal voorgesteld als een harde militair die de nadruk op regels legde en van zijn volgelingen blinde gehoorzaamheid eiste. Maar nieuw onderzoek laat hem kennen als een heel beminnelijk man. Vóór zijn bekering, een jaar of dertig oud, hield hij erg van zijn feodale heer, maar ook van een geheimzinnige, belangrijke dame. Over haar kon hij eindeloos dagdromen. Toen hij de Christus van het Nieuwe Testament leerde kennen, werd hij opnieuw verliefd. Die liefde veranderde de vijfendertig levensjaren die hem nog restten. Hij werd ook verliefd op het hele v...