"In alle dingen"

Voor het tijdschrift “Liefke” schreef ik een overweging over “Trots die dankbaar maakt”. Hier vind je uittreksels (8/8) Betekent dit dat trots gevaarlijk is en beter te mijden? Beslist niet. Trots kan een mens doen groeien. Alleen, trots is geen eindpunt. Het is goed inzicht te krijgen in wat je kan en hebt. Ook als dat hebben en kunnen verschillend zijn van wat je verwacht had.  Vervolgens is het ook goed je er bewust van te worden en te blijven dat je veel van het goede dat je te beurt is gevallen te danken hebt aan een ander. Zo kan je doorgroeien tot een dankbaar mens: dankbaar omdat die persoon, die ervaring, je genen of gewoon het leven zoveel goeds hebben mogelijk gemaakt. Hoe hard je er vaak ook zelf hebt voor geknokt. Het had inderdaad anders kunnen uitdraaien. Zo maakt dankbaarheid mogelijk dat trots uitmondt in nederigheid. Op zijn beurt doet nederigheid je dan weer groeien in ontvankelijkheid voor nog meer goeds dat zich aandient in je leven waar je dan,...

Vader abt was erg bezorgd. Er waren heel wat jonge mannen die in de abdij intraden. Maar er waren er ook heel wat die, na enige tijd, de gemeenschap opnieuw verlieten. Telkens hadden ze goede redenen om weg te gaan. Het waren enkelingen die bleven. Op een dag was hij hierover aan het tobben toe hij voor zijn ogen iets zag gebeuren dat hem klaarheid verschafte: een vossenjacht. Het arme dier rende door het veld, achtervolgd door een meute honden en, op een zekere afstand, de jagers. Het beest liep voor zijn leven met de blaffende honden achter hem aan. Maar de abt merkte op dat, naar het einde toe van die luidruchtige bedoening, er maar enkele honden overbleven. De andere hadden de achtervolging opgegeven. De ene was aan het rusten, een ander was aan het snuffelen en nog anderen waren leuk aan het ravotten. Wanneer uiteindelijk de jacht ten einde was ging de abt naar een van de jagers toe en stelde hem deze vraag: hoe komt het dat bijna alle honden afgehaakt hebben en dat die twee h...

Lang geleden studeerde ik samen met Lode in Leuven. We gingen bijna elke dag samen koffie drinken. Lode Van Hecke was toen reeds monnik in Orval. Hij werd later abt van zijn abdij en is nu bisschop emeritus van  Gent.  Lode is al meer dan 50 jaar monnik. Hij weet uitstekend waar het over gaat en heeft de beide voetjes op de grond. Dit blijkt uit het schitterend citaat hieronder van bisschop Lode. Bisschop Lode : Ik voel een heel grote verbondenheid met de mensen die vandaag op onze planeet leven en die God zoeken, zelfs in andere godsdiensten. Daar voel ik me heel sterk mee verbonden. En ook met de mensen die hier geweest zijn. Journaliste : Ook met de mensen die God niet zoeken? Bisschop Lode: Ja. Men zoekt altijd iets. Wat is God zoeken of God niet zoeken? Het is niet altijd zo duidelijk. En als men God weigert, welke God weigert men eigenlijk? Waarom weigeren mensen God? Men is nooit absoluut gelovig en ook nooit absoluut ongelovig. Je kan dat wel beweren, maar ...

Voor het tijdschrift “Liefke” schreef ik een overweging over “Trots die dankbaar maakt”. Hier vind je uittreksels (7/8) Trots kan een hellend vlak zijn. Dat geldt trouwens in twee richtingen. We zagen net hoe trots kan leiden tot arrogantie, hoogmoed en dus eenzaamheid.  Maar er is ook een andere variant. Sommige mensen zijn erg gevoelig voor trots. Ze vinden veel hebben en kunnen het belangrijkste dat er is. Tegelijk menen ze oprecht van zichzelf dat ze nauwelijks iets hebben of kunnen. Althans, van dat soort hebben en kunnen waarmee ze graag zouden willen uitpakken. De vervelende conclusie kan dan zijn dat je minder waard bent dan die anderen die toch zo veel meer hebben en kunnen dan jij.  Zo kan, vreemd genoeg, trots ook leiden tot gevoelens van minderwaardigheid. Niet meteen wat je nodig hebt om een gezonde relatie uit te bouwen met andere mensen en om gelukkig te zijn. Nikolaas Sintobin sj

Onderstaand Maria-gebed werd in 1762 geschreven in de jezuïetengemeenschap van Brugge Moeder Maria, wees mijn voorbeeld van overgave en inzet. Verkrijg voor mij een hart dat eerlijk is en zuiver, een hart dat ruimte biedt aan allen, een hart dat moedig en groot is om de moeilijkheden te overwinnen, een hart dat nederig genoeg is om steeds te herbeginnen dat alles verwacht van Jezus, uw Zoon, onze Heer. Amen

    Laat je verrassen door schoonheid.   Vreugde is voor alle leeftijden!   Wanneer heeft schoonheid voor het laatst een glimlach op jouw lippen getoverd? Klik hier om naar deze video te kijken of klik op onderstaande afbeelding

23ste zondag A: Ez. 33, 7-9; Rom. 13, 8-10; Mat. 18, 15-20 Kent u artikel 422 bis van het Belgisch Strafwetboek? Ik lees het u even voor: Met gevangenisstraf van acht dagen tot (een jaar) en met geldboete van vijftig tot vijfhonderd € of met een van die straffen alleen wordt gestraft hij die verzuimt hulp te verlenen of te verschaffen aan iemand die in groot gevaar verkeert, hetzij hij zelf diens toestand heeft vastgesteld, hetzij die toestand hem is beschreven door degenen die zijn hulp inroepen. “Schuldig verzuim” heet dit misdrijf. Inderdaad, de strafwet verplicht u en mij om mensen die in groot gevaar verkeren, te hulp te komen. Doen we dit niet, dan kunnen we strafrechtelijk vervolgd worden. Met andere woorden, de wetgever stelt als principe dat er een basissolidariteit moet bestaan tussen de bewoners van dit land. We moeten niet te ver gaan zoeken naar de oorsprong van deze wetsbepaling. We hebben er zonet drie voorlopers of, beter gezegd, grondleggers van beluisterd. Het ...

In zijn mémoires, « Antimémoires » genoemd, vertelt André Malraux over een lang gesprek dat hij had met een oude priester. Hij stelde hem de vraag : « Wat heeft de biecht u geleerd over de mens ? » Het antwoord van de priester luidde als volgt : « De biecht leert niets. Of misschien toch … Vooreerst, de mensen zijn veel ongelukkiger dan men denkt. En eigenlijk komt alles hier op neer dat er geen grote mensen zijn. » Best mogelijk dat Malraux de woorden van de man juist heeft weergegeven. Maar ik ben bijna zeker dat de priester nog meer heeft gezegd. In de biecht krijg je namelijk niet alleen toegang tot de schaduwzijde van de mens. « Kleine mensen maakt Hij groot », zingt Maria in het Magnificat.

Dankbaarheid is hoogstwaarschijnlijk het machtigste wapen dat God ons heeft gegeven tegen wanhoop. Wanneer we de tijd nemen om dankbaar te zijn, dan keert onze blik zich eerder naar het licht dan naar de duisternis. Het thema   van de dankbaarheid tijdens de meest sombere momenten is terug te vinden op vele plaatsen in de Bijbel. Wanneer de apostelen hun dienstwerk begonnen, werden ze vervolgd, afgeranseld en bedreigd. Hun antwoord hierop was wonderlijk. In plaats van de te verwachten angst, ervoeren ze wonderwel vreugde. De apostelen beseften dat het de moeite waard was om de schande te ondergaan omwille van God. Ze aanschouwden het licht midden in de duisternis. Ze ontvingen al het noodzakelijke om hun dienstwerk verder te zetten.  In het Evangelie volgens Lucas wordt Jezus tijdens het Laatste Avondmaal voorgesteld als ongeduldig. Maar Hij spreekt toch de dankzegging tijdens de maaltijd uit. Dit was een uitzonderlijke daad, want Jezus wist dat dit zijn laatste maalti...

Voor het tijdschrift “Liefke” schreef ik een overweging over “Trots die dankbaar maakt”. Hier vind je uittreksels (6/8) Meer dan eens schrijven we, geheel of gedeeltelijk, op eigen conto wat ons eigenlijk zo maar te beurt is gevallen. Dan kan een dynamiek op gang komen die van trots een valkuil maakt.  Het zelfvertrouwen dat de trots bevordert kan verworden tot zelfingenomenheid en zelfs hoogmoed: ik héb en kán meer dan anderen en dus bén ik ook meer dan anderen. Ik sta boven hen verheven.  Deze zoete illusie kan voldoening geven. Probleem is wel dat het niet waar is dat je meer waard bent dan die andere mensen. De rauwheid van het leven zal niet nalaten je hier steeds opnieuw aan te herinneren.  Bovendien kan die hoogmoed een eenzaam wezen maken van jou. Wie zich verheven meent boven anderen heeft het namelijk moeilijk om met die anderen echt in contact te treden van gelijke tot gelijke. Nikolaas Sintobin sj

Een uittreksel uit een brief die Ignatius van Loyola op 18 juni 1536 schreef aan Theresa Rejadell, een benedictijnse moniale van het Santa-Clara klooster in Barcelona. U zei me in uw brief dat Càceres mij uitvoerig op de hoogte zou stellen van wat u allemaal bezig houdt. Hij heeft dit gedaan (…), doch ik word liever door uzelf ingelicht. Niemand is immers beter in staat te doen begrijpen wat iemand ervaart, dan diegene die het zelf beleeft. 

In elkeen zit er meer dan je kan vermoeden. Het is goed om de lat voldoende hoog te leggen. Bij je kinderen bijvoorbeeld. Of, beter nog, bij jezelf. Maar niet om het even hoe. God spreekt doorheen je diepste verlangen. Niet doorheen persoonlijke frustraties. Klik hier om dit heerlijk videootje te bekijken of klik op onderstaande afbeelding.

Voor het tijdschrift “Liefke” schreef ik een overweging over “Trots die dankbaar maakt”. Hier vind je uittreksels (5/8) Trots zegt vaak iets over je eigen verdienste. Je hebt hard gewerkt voor dat diploma, aan je relatie, je hebt enorm geïnvesteerd in de opvoeding van je kind of veel opgeofferd voor je carrière. Neen, het is niet vanzelf gegaan.  Het belang van de persoonlijke bijdrage kan doen vergeten dat er, naast de eigen inbreng, ook andere factoren en mensen meespelen. Je hebt bepaalde talenten meegekregen bij je geboorte, de opleiding die je hebt genoten heeft je van alles en nog wat gegeven, of je hebt gewoon mazzel gehad bij het krijgen van die baan of ontmoeten van die levenspartner.  Ook dit willen we wel eens over het hoofd zien. Nikolaas Sintobin sj

Onderstaande vraag en antwoord komen uit het boek "Wat deed God voor Hij de wereld schiep? En 51 andere vragen over het christelijke geloof", geschreven door Nikolaas Sintobin sj, uitgegeven bij Lannoo - KokBoekencentrum, 2020, derde druk, 14,99€ Word je geboren als christen?   Christen zijn is niet aangeboren of erfelijk. Maar van je ouders krijg je natuurlijk wel veel mee. Jouw gezin heeft een grote invloed op wie je bent en wordt. Dat geldt ook voor wat je gelooft. Toch wordt het christelijk geloof niet zomaar doorgegeven van ouder op kind. Zeker niet in onze westerse cultuur.   Je kiest je moedertaal niet, die ontvang je. Dat wil niet zeggen dat je later geen andere talen kunt leren. Maar de taal waarmee je opgroeit, behoudt altijd iets unieks en definitiefs. Je kunt die niet achter je laten. Voor het geloof ligt dat wat anders. Als je opgroeit in een christelijk gezin kun je ongelovig worden. Omgekeerd kan ook: je bent geboren in een ongelovige o...

Een tijd geleden werd ik geïnterviewd voor "Visie", het ledenblad van de EO. Hieronder enkele uittreksels. "Destijds was ik kind aan huis bij een studiegenoot van me, Johan Vande Lanotte,” vervolgt Nikolaas. “Een briljante kerel, tegenwoordig een van de bekendste Vlaamse politici. Op een dag zei hij tegen me: ‘Nikolaas, over een jaar sta jij aan onze kant.’ Daarmee bedoelde hij dat ik, net als hij, atheïst zou worden. Het was niet uitdagend bedoeld. Eigenlijk gaf hij mij deze boodschap: ‘Het geloof is helemaal niet stevig bij je; jouw wortels gaan niet diep.’” Had hij dit goed gezien? “Ja, en dat voelde ik terdege. Voor mij was geloven vooral het aanhangen van christelijke waarden en normen. Ik beschouwde mezelf als goed katholiek, ging elke week naar de kerk, vond de liturgie belangrijk, bad voor het slapengaan, enzovoort. Maar een persoonlijke Godsrelatie? Een echte band met Jezus? Ik wist niet wat dat was.” Wat deden zijn woorden met je? ...