"In alle dingen"

Onderstaande vraag en antwoord komen uit het boek "Wat deed God voor Hij de wereld schiep? En 51 andere vragen over het christelijke geloof", geschreven door Nikolaas Sintobin sj, uitgegeven bij Lannoo - KokBoekencentrum, 2020, derde druk, 14,99€ Word je geboren als christen?   Christen zijn is niet aangeboren of erfelijk. Maar van je ouders krijg je natuurlijk wel veel mee. Jouw gezin heeft een grote invloed op wie je bent en wordt. Dat geldt ook voor wat je gelooft. Toch wordt het christelijk geloof niet zomaar doorgegeven van ouder op kind. Zeker niet in onze westerse cultuur.   Je kiest je moedertaal niet, die ontvang je. Dat wil niet zeggen dat je later geen andere talen kunt leren. Maar de taal waarmee je opgroeit, behoudt altijd iets unieks en definitiefs. Je kunt die niet achter je laten. Voor het geloof ligt dat wat anders. Als je opgroeit in een christelijk gezin kun je ongelovig worden. Omgekeerd kan ook: je bent geboren in een ongelovige o...

Een tijd geleden werd ik geïnterviewd voor "Visie", het ledenblad van de EO. Hieronder enkele uittreksels. "Destijds was ik kind aan huis bij een studiegenoot van me, Johan Vande Lanotte,” vervolgt Nikolaas. “Een briljante kerel, tegenwoordig een van de bekendste Vlaamse politici. Op een dag zei hij tegen me: ‘Nikolaas, over een jaar sta jij aan onze kant.’ Daarmee bedoelde hij dat ik, net als hij, atheïst zou worden. Het was niet uitdagend bedoeld. Eigenlijk gaf hij mij deze boodschap: ‘Het geloof is helemaal niet stevig bij je; jouw wortels gaan niet diep.’” Had hij dit goed gezien? “Ja, en dat voelde ik terdege. Voor mij was geloven vooral het aanhangen van christelijke waarden en normen. Ik beschouwde mezelf als goed katholiek, ging elke week naar de kerk, vond de liturgie belangrijk, bad voor het slapengaan, enzovoort. Maar een persoonlijke Godsrelatie? Een echte band met Jezus? Ik wist niet wat dat was.” Wat deden zijn woorden met je? ...

Een doordenkertje. Het komt uit de pen van de heilige Augustinus van Hippo (354-430). " Noli foras ire, in te ipsum redi, in interiore homine habitat veritas." " Ga niet naar buiten, keer terug in jezelf; de waarheid schuilt in het binnenste van de mens ."

  Christenen geloven iets ongelofelijks: dat de mens geschapen is naar beeld en gelijkenis van God. Van Jezus geloven christenen zelfs dat Hij zo’n hoogstaand mens is dat Hij tegelijk God is. Tezelfdertijd geloven en weten we dat er een levensgroot verschil is tussen God en alle andere mensen. Wij mensen zijn beperkt en eindig. Bij elk van ons zit er wel iets scheef en verwrongen. Om de haverklap worden we hiermee geconfronteerd. Bij onszelf net zo goed als bij anderen. Daar komt nog bij dat die donkere kanten zich vaak bevinden op plekken waar we het net niet willen. Doorgaans zijn ze ook behoorlijk hardnekkig. Het kan gaan over de eigen zondigheid, moeilijke karaktertrekken, de pijnlijke gevolgen van traumatische ervaringen en nog veel meer. Soms liggen ze aan de bovenkant van ons bewustzijn. Het kan ook dat ze diep weggeborgen lijken maar plots naar omhoog kunnen schieten. Uiteraard steeds op het verkeerde moment. Wat doe je hiermee? Is het mogelijk voor een mens om die donkere ...

Een sociaal werkster deed haar beklag bij de meester. Ze zou toch zoveel meer goed kunnen doen voor de armen, mocht ze niet steeds weer tijd en energie moeten besteden om zichzelf en haar werk te verdedigen tegen laster en misverstanden. De meester luisterde aandachtig. Vervolgens antwoordde hij met één zin: “Niemand gooit stenen naar een afgestorven boom.” Antony de Mello sj Anthony de Mello sj (1931 – 1987) was een  Indisch jezuïet en psychotherapeut. Hij had veel aandacht voor de dialoog tussen de ignatiaanse spiritualiteit en de Indische wijsheidstraditie.  De Mello is bekend om zijn korte verhaaltjes.

De arbeiders in de wijngaard van de Heer dienen een voet op de grond te hebben, en de ander klaar om verder te trekken. Ignatius van Loyola 

Voor het tijdschrift “Liefke” schreef ik een overweging over “Trots die dankbaar maakt”. Hier vind je uittreksels (4/8) De ervaring leert dat het vaak andere mensen zijn die je wijzen op redenen om trots te zijn: ouders, docenten, partner, vrienden, vriendinnen en tal van andere mensen. Wij mensen hebben nu eenmaal die vreemde eigenschap dat we ons kunnen blindstaren op wat we niet hebben of zijn. Datgene waar we wel goed in zijn zien we, om allerhande redenen, nogal eens over het hoofd. Een eenvoudig, oprecht woord of gebaar van een medemens kan daarom een welkome hulp zijn op het pad van zelf-ont-dekking.  Meestal zijn het de mensen die van je houden en het je gunnen om te groeien in zelfwaarde en zelfvertrouwen die je graag dat duwtje in de rug geven. Maar ook degenen die niet zo dichtbij je staan en zelfs compleet vreemden kunnen dat doen.  Iedereen die zelf lekker in zijn vel zit en zich niet bedreigd voelt door de rijkdom van de ander kan je op die...

In 1978 publiceerde Karl Rahner sj zijn « Brief van Ignatius aan jezuïeten van nu ». In dit essay van enkele tientallen bladzijden kruipt Rahner in de huid en pen van Ignatius en levert hij mijmeringen over wat het kan betekenen om vandaag jezuïet te zijn. In onderstaand uittreksel denkt Rahner na over de toekomst. Je kunt ook in de toekomst over God spreken, als je werkelijk begrijpt wat met dat woord bedoeld wordt, en er zal altijd een mystiek bestaan en een inwijden in het geheim van de onzegbare nabijheid van onze God, die andere wezens buiten zichzelf heeft geschapen om zichzelf daaraan in liefde als eeuwig leven te schenken. Het zal altijd mogelijk zijn aan mensen over te dragen, dat ze de eindige afgodsbeelden die langs hun wegen staan, omverwerpen of er onverschillig aan voorbij gaan; dat ze niets absoluut maken wat ze aan afzonderlijke en bepaalde machten en autoriteiten, ideologieën, doelstellingen en toekomsten tegenkomen; dat ze “indifferent, onverschillig” worden en dat z...

Vertrouwen. Niets is zo belangrijk. Niets is zo moeilijk.   Hoe zit dat bij jou? Wat helpt jou om te vertrouwen? Zijn er personen, plaatsen, ervaringen geweest die hierbij belangrijk zijn geweest? Klik hier of op onderstaande afbeelding om dit videootje te bekijken.

Hier vind je mijn homilie voor deze zondag. 21 ste zondag door het jaar (A) Jes 22,19-23     Ps 138(137),1-2a.2bc-3.6.8bc           Rom 11,33-36           Mt 16,13-20 Spreken is iets wat je leert. Het begint vroeg en duurt lang. Een baby begint te brabbelen aan drie maand. Tussen twee en drie jaar begint de peuter persoonlijke voornaamwoorden te gebruiken. Hij zegt niet meer “eten”, maar “ ik eten”. Het kindje begint te beseffen dat het bestaat los van mama of papa en laat dat duidelijk blijken. Op sommige ogenblikken kan het erop lijken dat het woord “ik” het belangrijkste woord is dat er bestaat en dat “jij” of “wij” niet bestaan. Later komt er nog een andere etappe. Een die heel lang kan duren. Die van het gebruik van men en ze : “ men zegt dat” of “ ze vinden dat”. Eerder dan te vertrouwen op het eigen aanvoelen, denken of geloven, gaan we veel aandacht geven ...

Voor het tijdschrift “Liefke” schreef ik een overweging over “Trots die dankbaar maakt”. Hier vind je uittreksels (3/8) Voorwaarde voor trots als bron van levenskracht is dat die trots te maken heeft met je ware zelf en niet met een fake versie van jezelf, of van de ander op wie je trots bent. Al te vaak sluipt in trots ook een element van leugen binnen, een vals imago. Iets dat je is aangepraat of dat je jezelf, om welke reden ook, hebt aangemeten. Het lijkt mooi en aantrekkelijk omdat het blinkt, beantwoordt aan de laatste modetrend of gewoon omdat je toch zo graag zou willen dat het waar is.  Uiteindelijk verwijdert het je echter van je eigenlijke kern en kan het je zelfs beletten om daar dichter bij te komen doordat het je blind maakt voor de schoonheid die er wel is.  Bovendien is deze, misplaatste, trots vaak een hopeloze energievreter en bron van angst om ontmaskerd te worden. Het vraagt om steeds weer te investeren, in wat jij niet bent. Het is verloren...