"In alle dingen"

In een gezin waar ik te gast was geweest voor het avondmaal, zaten we nog even na te keuvelen. Plots merkten we dat de oudste dochter achter de computer aan het wenen was. De huistaak waar ze verschillende uren aan gewerkt had was door een verkeerde bewerking opgelost in het niets. Geen reservecopie of wat dan ook. Er was maar één oplossing : opnieuw beginnen. Niet leuk als je dat overkomt zondagavond om 8 uur. Discreet ging de moeder naast haar panikerende kind zitten en bood haar hulp aan. Eerst kwam er weinig reactie. Maar de vriendelijke rust van de moeder bracht het jonge meisje op haar beurt tot rust. Weldra waren beiden naast mekaar druk bezig antwoorden aan het verzamelen. Het leek wel bijna gezellig. Toen ik ‘s avonds mijn dag overschouwde kwam deze anecdote als eerste naar voor in mijn terugblik. Ik voelde me warm en dankbaar.

Wat paus Franciscus deze zondagmiddag in het angelusgebed zelf zegt en vraagt ivm zijn gezondheid.  "Wat mij betreft, ik vervolg met vertrouwen mijn herstel in het Gemelli-ziekenhuis en onderga de nodige behandelingen; ook rust maakt deel uit van de therapie! Ik dank van harte de artsen en het medisch personeel van dit ziekenhuis voor de zorg die ze mij bieden en voor de toewijding waarmee ze hun werk doen voor de zieken. … De afgelopen dagen heb ik veel berichten van genegenheid ontvangen, en vooral de brieven en tekeningen van kinderen hebben me geraakt. Dank voor deze blijken van nabijheid en voor de troostende gebeden die ik van over de hele wereld heb ontvangen! Ik vertrouw iedereen toe aan de voorspraak van Maria en vraag jullie om voor mij te bidden."

Luisteren naar stilte – 4/7 Voor sommigen is stilte een doel op zich. Stilte wordt dan verstaan als afwezigheid van prikkels. Ze laat toe steeds meer los te laten. Zo helpt stilte te komen tot innerlijke vrijheid ten aanzien van de eigen verlangens en de buitenwereld. Die groei in onthechting beschouwen zij als een voorwaarde om minder te lijden en zo te komen tot meer innerlijke vrede en rust.  Voor anderen is stilte niet zozeer een doel dan wel een middel. De stilte wordt dan een aanvliegroute naar een andere kwaliteit van leven. Dit is de stilte die toelaat om te luisteren en te groeien in aandacht voor wat is. Zo kan je oog, oor en hart krijgen voor dat deel van de werkelijkheid dat anders nauwelijks aandacht krijgt, zowel in je eigen innerlijkheid als in de omringende wereld. De hogere concentratie en gevoeligheid maken mogelijk dat de anders onzichtbare want banale en schijnbaar onbenullige realiteit die vaak onopgemerkt blijft toch binnen kan komen in je bewustzijn. Z...

Jacques Lusseyran werd geboren 1924 in Parijs. Amper 8 jaar oud wordt hij,  door een ongeval, blind. Snel ontdekt hij een nieuwe bron van licht. Het laat hem toe om   op een andere manier te kijken naar de werkelijkheid. Dieper en scherper dan voorheen. Tijdens de oorlog ging hij in het verzet en kwam aan het hoofd te staan van een netwerk van meer dan 600 mensen. Hij kwam in Buchenwald terecht en overleefde. In zijn autobiografie “ Et la lumière fut » (Editions du Félin, 2005) doet hij zijn verhaal. Aangrijpend door de levensdrang en de authentieke   menselijkheid. Ook door de spiritualiteit waarvan het getuigt. Ik deel graag enkele uittreksels met u waarin deze uitzonderlijk begenadigde man vertelt hij hoe kijkt naar het leven en de mensen (de vertaling is van mijn hand). In 2007 werd een Nederlandse vertaling gepubliceerd (Het teruggevonden licht) bij uitgeverij Christofoor. "Met de jaren is de eigenlijke lichtbron nog sterker geworden. Op 8-jarige leeftijd gaf de...

Rust is goed. Afzondering kan soms echt deugd doen. Soms heb je echt nood aan veiligheid en afstand. Aan niet gestoord worden. Ook aan stilte en innerlijkheid. Hoe ver ga je hierin?  

" Als het erom gaat om onze naasten te helpen zouden we moeten zijn zoals de engelen. Geen inspanning is hen te groot bij hun inzet voor de redding van de mensen. En welke ook de uitkomst is, ze bewaren steeds hun zalige en eeuwigdurende rust ." Ignatius van Loyola

“Als ik nu geen hulp krijg, word ik knettergek. We wonen met zijn allen in één kamer: mijn vrouw, mijn kinderen, mijn schoonouders. We staan allemaal stijf van de zenuwen, we schreeuwen elkaar van alles naar het hoofd. Die kamer is de hel!” “Beloof je te doen wat ik je ook maar zeg?” zei de wijze ernstig. “Ik zweer het.” “OK dan. Hoeveel dieren heb je?” “Een koe, een geit en zes kippen.” “Neem die allemaal bij je in de kamer.” De leerling was ontzet, maar hij had beloofd dat hij de wijze zou gehoorzamen, dus nam hij zijn dieren bij zich in huis. Een week later kwam hij terug – een beklagenswaardige gezicht. Hij zuchtte: “Ik kan elk ogenblik overspannen raken. Het vuil! De stank! Het lawaai! Dit trekken we niet meer!” “Ga terug,” zei de wijze “en laat de dieren weer naar buiten.” De man rende naar huis. De volgende dag kwam hij terug en zijn ogen straalden van vreugde. “Het leven is een feest! De dieren lopen weer buiten. Het huis is het paradijs op aarde – zo sti...

Voor het tijdschrift Liefke schreef ik een overweging over dankbaarheid. Hier kan je ze lezen in 11 stukjes – 11/11     Dankbaarheid is niet zomaar te vatten. Misschien is het wel daarom dat de ongrijpbare dankbaarheid me soms doet denken aan die even mysterieuze Eros.  In de oude Griekse mythologie is Eros de god van het verlangen. Hij is geboren op hetzelfde ogenblik als Aphrodite, de godin van de schoonheid.   Daarom is Eros zo gevoelig voor schoonheid. Zo ook heeft dankbaarheid een fijne neus voor schoonheid en goedheid. Net als de eeuwig creatieve en gedreven Eros, ziet dankbaarheid alsmaar nieuwe mogelijkheden en kan zij steeds fijner en subtieler worden.  Eros heeft echter ook iets tragisch. Hij weet zijn einddoel nooit helemaal te bereiken. Daardoor is hij veroordeeld tot eeuwige onrust en frustratie. Dat is de grote beperking van Eros die ook wel pakliefde wordt genoemd.   Hier ligt het verschil tussen Eros en dankbaarheid. Dankb...

Het dagelijkse rooster van Susan maakt me duizelig, of jaloers … wat een energie! Moeder van drie kinderen – tussen de acht en dertien jaar oud – is zij taxichauffeur, studiebegeleidster , kok, verpleegster , hoofd huishouding en afwasser. De man van Susan pendelt van en naar zijn werk, gaat vroeg weg en komt laat thuis, waarbij hij gedragen wordt door het getij van het snelwegverkeer. Susan is ook vrijwilligster - op de plaatselijke school en bij haar kerk, en zij is nauw betrokken bij een lokale tuinclub. Ik vraag haar naar haar heilige plek, haar gewijde ruimte. Ze geeft me een droefgeestige blik en zegt: “Dat zou ik wel willen.” En dan voegt ze eraan toe: “ Ooit zal ik tijd hebben. Dat is het goede nieuws. Ik moet nu gewoon door deze jaren heen zien te komen.” Ik geloof haar en ik weet wat het betekent om te wachten op betere tijden om plannen voor een heilige plek te kunnen maken. Ik vraag haar wat ze doet als ze een kort moment heeft van “Susan time”. Haar antwoord komt ...

Wanneer kan jij je toevertrouwen?  Aan de slaap, aan mensen, aan situaties …? Wat helpt jou om niet toe te geven aan de angst? Wie of wat maakt jou rustig?

Leren leven in vrede met jezelf. Is dat mogelijk? Zo ja, hoe doe je dat dan? Hierover gingen Rick Timmermans en Nikolaas Sintobin sj met elkaar in gesprek.