"In alle dingen"

We wisten het eigenlijk al. Maar als je alles even op een rijtje ziet staan, besef je beter welke de impact is van Facebook.  Is het een obsessie? Misschien. Ik zie het vooral als een feit. Met beperkingen. Zeker weten. Maar ook en vooral heel wat mogelijkheden. .

"Doe al wat je kan om het doel te bereiken waartoe je geroepen wordt. God heeft je daartoe immers voorzien van zovele hulpmiddelen." Ignatius van Loyola Delen

Deze maand herdenken we de 20ste verjaardag van het overlijden van wijlen pater Generaal Pedro Arrupe sj. Arrupe word soms de tweede stichter van de SJ genoemd. Feit is dat hij een belangrijke bijdrage heeft geleverd tot de vernieuwing van de Sociëteit en de ruimere Kerk, na het Tweede Vaticaans Concilie. Vincent O’Keefe sj was assistent van Arrupe, gedurende de 18 jaar van diens generalaat. In onderstaande video vertelt de thans 92 jaar oude Amerikaanse jezuïet over Arrupe: een leerschool in ignatiaanse spiritualiteit en ethiek. Delen

Onlangs begeleidde ik een contemplatieve dialoog met de tekst van Lc 12, 22-34: “ Wees niet bezorgd voor uw leven … Let eens op de bloemen, hoe zij groeien …” Wat me bijbleef is de bezorgdheid die iemand uitdrukte over het spanningsveld tussen eigen verantwoordelijkheid en het zich toevertrouwen aan God : “ Het is onze taak om ervoor te zorgen dat God voor zijn mensen kan zorgen .” Delen

Een jezuïet en een franciscaan zaten samen aan tafel. Als dessert was er taart. Er waren twee stukken, het een flink wat groter dan het ander. De jezuïet bediende zich als eerste en nam het grootste stuk. De franciscaan protesteerde: “de heilige Franciscus leerde ons dat we altijd het kleinste stukje moesten nemen .” De jezuïet replikeerde: “ Wel, dat is toch net wat je gekregen hebt !”. Delen

Waarnaar gaat jouw spontane aandacht als je met een onverwachte situatie wordt geconfronteerd ? Naar het opvolgen van de regels? Of alles “in orde” is, “zoals het hoort”? Dan wel of er mogelijkheden verborgen liggen in wat zich aandient? Of je er creatief kan mee omgaan? U heeft gelijk. Het gaat niet over het een of het ander. En je mag beide ook niet te vlot tegenstellen aan mekaar. Feit is wel dat je van die mensen hebt die van alle hout pijlen weten te maken; in het voordeel van de ander. Goddelijke mensen. Delen

In de nieuwjaarsdagen kreeg ik bezoek van een bevriend gezin : ouders en drie kinderen. Het oudste, een meisje van 13. Ik begroette de ouders en vervolgens de kinderen. Eerst reikten de twee jongetjes van 8 en 10 me wat schuchter de hand. Daarna was hun zus aan de beurt. Toen ik haar vroeg hoe het met haar ging kreeg ik een precies antwoord. Vervolgens keek ze me recht in de ogen en vroeg “en hoe gaat het me u?” Het klonk niet als de moeizaam door ouders aangeleerde beleefheidsformule. Wel als een vraag van authentieke interesse. Toen ik enige tijd later de vader hierover sprak zei hij: “Het is een beetje een bijzonder kind.” Nu ja, elk kind is bijzonder. En ouderlijke liefde is een geprivilegieerde bril om die unieke schoonheid te ontwaren. Maar toch. Kinderen en pubers zijn, tot op zekere hoogte, constitutief op zichzelf gericht. Een van de grote uitdagingen van de opvoeding is net om het kind te leren naar buiten te treden en gratuite relaties aan te gaan met andere mensen. D...

Hieronder vindt u een dringende oproep door Robert Ballecer sj, een Amerikaanse medebroeder. Geldt net zo goed voor Vlaanderen en Nederland. Delen

Opvoeden of begeleiden kan ook betekenen dat je soms “neen” moet kunnen zeggen. Niet iedereen is gemaakt voor om het even wat … Delen

Gisteren mocht ik voorgaan in de slotviering van het congres van de pastorale verantwoordelijken van de Europese sj-colleges. Een vreugdevolle viering, aan het einde van een geslaagd congres, in de prachtige basiliek van Loyola. Ontroerend om eucharistie te vieren net naast het kasteel van Loyola, de bakermat van het hele ignatiaanse avontuur. Het wonder van de doorlopende menswording op de plaats die aan oorsprong ligt van de “humaniora”. De voorbije dagen werd veel gesproken en nagedacht over werken aan en over de grenzen; ook over architectuur, muziek, video, schilderkunst … als bemiddelingen die jongeren op weg kunnen helpen naar het ontdekken van God en van Jezus. In de viering hebben we die ervaringen kunnen benoemen en aanbieden. Ignatius nodigt uit en leert om God te vinden en te dienen in alle dingen. Wat een heerlijke uitdaging om onze mensenwerkelijkheid - in zijn schoonheid én zijn banaliteit - te leren zien als een vindplaats van God. Heerlijk omdat het maakt dat de...

Ignatius’ leven leek naar de vaantjes toen een kanonbal zijn linkerknie verbrijzelde. Uiteindelijk bleek deze kanonbal een weg waarlangsheen Gods genade overvloedig is gaan vloeien, tot op vandaag. God schrijft recht op onze kromme wegen. Onze kwetsuren kunnen de plaats worden waar zijn liefde en kracht zichtbaar worden. Niettegenstaande alles. Dit gold voor het leven van Ignatius. Dit geldt ook voor ons, vandaag. Onderstaand verhaal geeft dit op ontroerende wijze aan. De gebarsten pot Een waterdrager in China had twee grote potten, die elk aan het eind van een juk hingen. Dit juk droeg hij over zijn schouders. Eén pot had een barst, terwijl de andere pot gaaf was. Deze gave pot leverde altijd een grote hoeveelheid water. Aan het eind van de lange wandeling van de rivier naar huis, was de gebarsten pot slechts half vol.Twee jaar lang bracht de waterdrager elke dag dus anderhalve pot water naar zijn huis. Natuurlijk was de gave pot trots op wat hij deed: elke dag een volle pot ...

Gisterenavond zijn we begonnen met een congres in Loyola (Baskenland). 112 mensen uit een 10-tal Europese landen die in onze colleges pastoraal geëngageerd zijn zullen hier 3 dagen werken rond een thema dat een citaat is van Alberto Hurtado sj: “ Een vuur dat andere vuren ontsteekt ” (un fuego que enciende otros fuegos). Het ziet er belovend uit. Veel jonge mensen, mannen, vrouwen, leken en jezuïeten, van Litouen tot Libanon en van Engeland tot Albanië. Ik nam het avondmaal samen met een aantal Fransen. Een van hen werkt in het college van Parijs waar 250 ouders meewerken in de catechese. Een ander was actief in een van onze colleges van Lyon, waar de totale equipe bestaat uit … 3 personen. Om maar iets te zeggen over de diversiteit van deze groep. Zelf ben ik hier om simultaan te vertalen, een korte inleiding over het leven van Ignatius te geven alsook een werkwinkel over “ YouTube as a creative means for the ignatian training of the young ”. De regelmatige lezer van d...

Een kort overzichtje van religieuze websites , wereldwijd, in het Nederlands, Frans en Engels, met bijzondere aandacht voor de ignatiaanse familie. Delen

Medebroeder Hendrik Imberechts sj publiceerde onlangs een mooi boek over John Henry Newman . Op p. 58 vind je er onderstaand gebed tot Jezus. Blijf mij mij, en dan zal ik beginnen te stralen zoals Gij straalt; zó stralen dat ik een licht moge zijn voor anderen. Dit licht, o Jezus, zal dan helemaal komen van U. Niets ervan zal van mij zijn. Ik heb er geen verdienste aan. Gij zult het dan zijn die door mij heenstraalt op anderen. O laat mij U zó prijzen, op de manier die Gij het beste vindt, door te stralen op al de mensen om mij heen. Schenk licht aan hén zowel als aan mij: verlicht hen mét mij en dóór mij. Leer mij hun te tonen Uw lof, Uw waarheid, Uw wil. Laat mij U prediken zonder te prediken – niet door woorden, maar door mijn voorbeeld en door de pakkende kracht en de aanstekelijke invloed van wat ik doe – door mijn zichtbaar gelijken op Uw heiligen en de evidente volheid van de liefde die mijn hart U toedraagt! John Henri Newman (uit “Meditat...

In deze blog laat ik vaak Ignatius aan het woord, rechtstreeks of onrechtstreeks. Best leuk om dan even te kunnen zien waar deze man geleefd en gewerkt heeft. Onderstaande video toont u in het lang en het breed de kamertjes (camerette) in Rome waar Ignatius gedurende zijn jaren als Algemene Overste van de Sociëteit van Jezus, verbleef. Hier schreef schreef hij duizenden brieven, redigeerde hij de Constituties, ontving hij zijn medewerkers … en heeft hij talloze uren gebeden. NB: de video gaat de eigenlijke kamers binnen na 3’30. Delen

Tijdens een 3-daagse bezinning met leerlingen van het Sint-Jozefcollege in Turnhout gingen we uitvoerig in op de ervaring van Ignatius van Loyola en dus ook op de onderscheiding van de geesten. In het bijzonder op het ignatiaanse mensbeeld en de verhouding tussen hart en verstand. Aan het einde van de tweede dag namen we de tijd om terug te blikken op de voorbije dag met een korte deelronde als besluit. Wat de klastitularis Didier Vandersnickt inbracht heeft me aan het denken gezet.  “ Het geheim van de mens zit in zijn hart, niet in zijn verstand. Alleen in mijn hart vervagen tijd en ruimte en voel ik de aanwezigheid van hen die er nu niet meer zijn .” Delen

Tijdens onze ontmoeting gisteren realiseerde ik me dat we ons 25-jarig jubileum aan het vieren waren. Sinds al die jaren ontvang ik jaarlijks een kaartje van Rudy voor mijn verjaardag, voor Kerst en van op vakantie. Voor mijn intrede ging ik hem bijna wekelijks een bezoekje brengen. Sinds mijn intrede is het ritme aanzienlijk verlaagd. Maar een of twee maal per jaar blijf ik binnen springen bij deze “ jongen ” van 53. Rudy heeft de verstandelijke leeftijd van een kind van 6 jaar. Hij kan lezen en schrijven. Met de jaren wordt het moeilijker om hem te verstaan. Lange tijd woonde hij in een groot “gesticht”. Hij gaat er nog steeds meerdere dagen per week heen om eenvoudige handenarbeid te doen. Sinds 15 jaar woont Rudy samen met 3 andere “ jongens ” in een rijhuisje, begeleid zelfstandig. Contact met zijn familie heeft hij niet. Als er voor hem gebeld wordt weet hij meteen dat ik het ben. Afgezien van zijn medepatiënten en de professionele hulpverleners, ben ik immers de enige die ...

De kern van het leven van een jezuïet in 35 seconden. Delen

Het mannetje is de hele dag druk in de weer om de zon haar volle glans terug te geven. Het lukt niet. Tot op het moment dat de zon zelf, volgens de gewone gang van de natuur, zich aanbiedt. De oorsprong van het probleem blijkt evenwel elders te liggen. Bij hem zelf. De oplossing dus ook. Delen

Deze week volg ik een leersessie over Gemeenschappelijke Apostolische Onderscheiding van de Geesten in ons bezinningscentrum van Drongen: 12 deelnemers met 2 begeleiders. Een wat complexe ervaring. Onderscheiden doe je normaal vanuit je persoonlijke ervaring. Eventueel samen met een begeleider probeer je, vanuit wat je gewaarwordt in je biddende hart en in je ruimere levenservaring, erachter te komen waartoe God je uitnodigt. Basisregel hierbij is dat vreugde en rust eerder wijzen op nabijheid van God en dus op een levengevend spoor. Terwijl verdriet, boosheid, ergernis, angst … eerder wijzen op verwijdering van God en dus op een weg die je beter niet inslaat. Maar Gods Geest werkt niet enkel op het niveau van individuen. Ook in groepen kan er een geestelijke dynamiek leven. Ook groepen kunnen met belangrijke vragen geconfronteerd worden waarvoor onderscheiding mogelijk en nodig is. Elke voor- en namiddag hebben we een werkblok van ruim 3 uur. Het begint telkens met een uur pers...

“ Het is maar als je begint te bewegen, dat je merkt dat je ketens meesleurt .” Dit citaat (zonder vermelding van auteur) las ik op het facebookaccount van een medebroeder. Eerst leek het me maar zwartgallig. Bij nader toezien is het misschien eerder geruststellend. Je hoeft geen schrik te hebben om geconfronteerd te worden met je beperkingen. Dat is nu eenmaal onze "condition humaine". Die confrontatie komt er overigens maar in de mate dat je je waagt aan het echte leven. Delen

Neen. Wat u hieronder te zien krijgt is geen fotografie van de “werkelijkheid”. Elk beeld is gemaakt met computerprogramma’s. Beangstigend? Zeker is dat het mooi is en deugddoend om naar te kijken. Dat het uitnodigt tot bewondering en verwondering. Mij bevraagt het op wat eigenlijk het onderscheid is tussen realiteit en virtualiteit. Zeker wat het zien betreft. Delen

In een interview dd 20 december 2010 geeft Pater Generaal Adolfo Nicolás sj volgende korte maar haarscherpe analyse over hoe je kan groeien in communicatie. Vraag : Heb ik het juist voor dat volgens u menselijke communicatie gebaat kan zijn met een zekere dosis spiritualiteit? Antwoord : Ik ben blij met de duiding die u geeft aan mijn woorden. Ik denk dat het net dit is dat ons kan helpen in onze complexe en moeilijke wereld. Ooit dacht ik dat het volstond om talen te kennen. Later werd het me duidelijk dat het nog belangrijker was om helder en precies te zijn als je praat. Nog later stelde ik vast dat, om echt communiceren, het allerbelangrijkste is om de culturele achtergrond te kennen van de mensen die we ontmoeten. Het is in Azië dat ik beetje bij beetje ben gaan begrijpen dat communicatie pas begint en diepgang gaat krijgen als we in staat zijn om de ander te onthalen op het niveau van het hart, elkeen zoals hij of zij is, sterk of zwak, stevig in de schoenen of kwetsbaar. E...

Tijdens een familiefeestje had ik een boeiend gesprek met enkele studenten: twee jongens en twee meisjes. Ze hadden me net zien voorgaan in een viering, en nu wilden ze de gelegenheid te baat nemen om eens van alles te bespreken met een priester. Kritisch open, zonder taboe’s … zoals jongeren zijn. De gebruikelijke onderwerpen passeerden de revue. Maar Alexander, diegene die het initiatief had genomen om ons te doen plaatsnemen in een rustig hoekje had een toch wel bijzondere vraag. Hij wilde het hebben over tijd en eeuwigheid. Sinds zijn prille kinderjaren was dit een thema dat hem bezighield. En wel in die zin dat hij angst had voor de eeuwigheid. Na zijn dood verkoos Alexander helemaal in het niets te verdwijnen, eerder dan verder te blijven leven in een hiernamaals. De reden voor de afkeer tegen de eeuwigheid had hij heel helder: de verveling. Immers, het mocht nog zo leuk zijn in de hemel, als het te lang zou duren, zou het noodzakelijkerwijze leiden tot verveling. Dat wilde ...

Gerald Fagin sj is een Amerikaanse medebroeder. Uit zijn pen vloeide onderstaande bedenking over dankbaarheid. "Dankbaarheid is de spontane reactie wanneer je ervaart dat de werkelijkheid geschenk is. Het erkent zowel de gave als de gever. Dankbaarheid opent het mensenhart voor liefde en vrijgevigheid. Dankbare mensen eisen de dingen niet op voor zichzelf maar koesteren ze als gegeven en ontvangen. Dankbaarheid is nooit een verworvenheid. Vaak zijn we een tijd dankbaar, en dan vergeten we het weer. Het is een deugd die voortdurende aandacht vraagt." Gerald M. Fagin sj Delen

Met de dood voor ogen spreekt Frits van der Ven sj onbevangen over het vieren van het leven. Delen

DE KUNST VAN HET STELEN Manuel da Costa sj In 1744 verscheen in Amsterdam een Portugees boek dat bijna een eeuw eerder, in 1652, was geschreven door de jezuïet Antonio Vieira. Althans, dat vermeldt het titelblad. Misschien was het een kwestie van vroege marketing om de naam van een beroemdheid te gebruiken. Men gaat er tegenwoordig van uit dat de ware auteur Manuel da Costa is geweest. Opnieuw in Amsterdam verschijnt nu de eerste editie die de juiste naam op het omslag draagt. “De kunst van het stelen” kreeg in de eeuwen die volgden een enorme status. Elke Portugees kent het boek. Op een vaak humoristische, soms verontwaardigde en af en toe bijtend ironische manier stelt de auteur diefstal en oplichterij aan de kaak, met name de graaicultuur van hogere kringen en ambtenaren. In korte hoofdstukken behandelt hij de verschillende vormen waarin de eeuwenoude kunst van het stelen wordt beoefend. De voorbeelden die hij met even spitse als barokke pen aanhaalt zijn moeiteloos over te b...

Dit is de derde bijdrage uit een reeks van 3 waarin ik kort en bondig iets probeer uiteen te zetten over de ignatiaanse uitmuntendheid (magis). Telkens geïllustreerd met een korte – soms verrassende - video. Het ignatiaanse magis nodigt uit tot decentratie Als je in de Geestelijke Oefeningen het gebruik van het woord “magis” (uitmuntendheid) nagaat, dan stel je vast dat het doorgaans gebruikt wordt in een relationele context van liefde : méér beminnen, zich méér ten dienste stellen van, zich méér toevertrouwen aan. De ignatiaanse uitmuntendheid vertrekt weliswaar van het ik, maar is niet gericht op de verheerlijking van het eigen ego. Het is geen uitnodiging tot egotripperij. Het is geen aansporing om een leven lang te boetseren of te schilderen aan het kunstwerk van je eigen persoontje. Het magis bereikt maar zijn doel van humaniora, in de mate dat de mens niet meer dwangmatig zichzelf in het middelpunt hoeft te plaatsen. De dynamiek van het magis nodigt uit om ook verder te l...

Toen ik kwam ontbijten zat Tonny Cornoedus, een medebroeder-gevangenisaalmoezenier, nog een kopje koffie te drinken. Tegenover hem zat een stevige bonk van middelbare leeftijd een boterham te eten. Mooie collectie ringen om de vingers en een elegante paardenstaart. Het was een van de “klanten” van Tonny. Hij had een vrij WE en had gastvrijheid gekregen in ons huis van Brugge waar ik zelf ook verbleef. De man vertelde honderduit over zijn leven in de gevangenis: over het vriendelijke onderhoudspersoneel, over de cipiers, de keuken, de medegevangenen … Tonny luisterde met de grootste aandacht, tot zichtbare genoegdoening van de kerel. Terug op mijn kamer realiseerde ik me dat dit voor Tonny misschien wel de duizendste keer was dat hij naar een dergelijk verhaal luisterde. Even later was ik aan het bidden met een tekst uit Johannes waarin Jezus spreekt over de werken van het geloof. Ik kon me er meteen iets bij voorstellen. Delen

Op 31 december laatstleden ging ik mee voor in de eucharistie in onze publieke kapel in Brugge. Er waren een 25 mensen aanwezig. Onder hen, op de eerste rij, een vader met zijn zoontje van ik schat 5 jaar. Bij het begin van de viering maakte Het kind met grote concentratie alleen het kruisteken. Bij de evangelielezing uit de proloog van Johannes was het de vader die kruisjes maakte op voorhoofd, mond en hart van het kind. Bij de vredeswens kreeg het een knuffel van zijn vader. Vervolgens gaf het kind de hand aan de mensen voor en achter, net zoals zijn vader. Maar het bleef daar niet bij. Het jongetje ging vervolgens op stap door de kapel om iedereen de hand te schudden. De hele kapel werd een brede glimlach. Ook de laatste mensen hielden hun hand uitgestrekt om toch maar een handje te krijgen van het ventje. “ Het woord is vlees geworden en heeft onder ons gewoond .” We hadden het net gehoord. Nu konden we het zien. Delen