Nikolaas Sintobin sj: Leffe en mijn roeping als jezuïet




Onlangs werd ik geïnterviewd voor "Visie", het ledenblad van de EO. Hieronder enkele uittreksels.

Opeens deze vraag
Nikolaas kijkt even naar buiten, waar meeuwen krijsend langs glijden, en zoekt naar woorden. Met een hand tegen zijn borst: “Ik ervoer een innerlijke leegte. Alles was er, maar het gaf me geen perspectief. Althans: geen volledig perspectief. Ik kon mij geven, maar niet helemaal. Ik was niet echt op mijn plek, en had geen idee waar dit aan lag. De horizon was niet open.”


In het najaar van 1988 deed hij samen met zijn gebedsgroepje een stilteretraite in de abdij van Leffe. “Op vrijdagavond 11 november 1988, tijdens de gebedstijd, kwam opeens deze vraag in mijn hart: ‘Nikolaas, je hebt de laatste maanden iets nieuws ontdekt en ervaart sindsdien zo’n vreugde... heb je eraan gedacht om dit op de eerste plaats in jouw leven te zetten; wat als jij je leven helemaal beschikbaar stelt aan God en jezuïet wordt?’ Die vraag had ik mezelf nooit gesteld. Nooit eerder in mijn leven had ik mij de toekomst zo voorgesteld. Maar die vraag stellen, was hem beantwoorden. Want er was zo’n overweldigend gevoel van vreugde in mijn hart – noem het gerust een Godservaring.”

Reacties

Anoniem zei…
Mooi! Fijn dat u 'ja' antwoordde :)
Johanna zei…
Wat een schitterend getuigenis. Zo gaat dat dus, eigenlijk heel gewoon. En toch altijd weer verrassend. Heel hartelijk dank dat u dat weer eens even hebt verstopt in een blogspotje in deze Paastijd!
Anoniem zei…
mooi... dank je!
Anoniem zei…
Gelukkig heeft u ja gezegd!