Geloven: een kwestie van zonnebril of van roze bril?

Tijdens een bezinningsWE voor studenten gaf Pascal, zelf ook student, een geloofsgetuigenis. Een uittreksel:

Nu wil ik jullie nog wat vertellen over hoe ik mijn geloof vandaag beleef en hoe dat mijn leven vormgeeft. Ik zei het al eerder: mijn geloof heeft ALLES veranderd. Het is niet zozeer dat ik nu alles door een roze bril zie of zo. Nee, ik heb veeleer het gevoel dat ik jaren een zonnebril op had en dat mijn geloof die afgezet heeft. Nu heb ik de indruk dat ik alles scherp zie. De dingen zoals ze zijn.

C.S. Lewis, de bekende Britse anglist en o.a. auteur van The Chronicles of Narnia, zei het beter dan ik het kan zeggen. Hij zei: ‘Ik geloof in het christendom zoals ik geloof dat de zon is opgegaan: niet enkel om ik het zie, maar omdat ik erdoor al de rest zie.’

Geloven in God wil ook niet zeggen geloven dat als je maar hard genoeg bidt, dat je dan gespaard gaat blijven van ongeluk of tegenslag. Nee. Geloven in God wil voor mij zeggen: weten dat je ongeluk en tegenslag gaat kennen, maar weten dat je die zaken aan kan. Geloven is dus geen houvast voor mensen die de harde realiteit niet aankunnen (Opium van het volk) (dat was één van mijn argumenten als atheïst): geloven is net leven in het besef dat er veel kwaad en verdriet in de wereld is (dus ten volle in de realiteit staan), maar tegelijk weten dat alles goed is, dat het kwaad en het verdriet niet het laatste woord hebben. Leven is overal te vinden, als we er maar naar zoeken. Ook in het lijden en de vreselijkste dingen, is leven te vinden. Het ligt voor het rapen, maar meestal kijken we er gewoon overheen.  

Geloven is voor mij dus ook fundamenteel ‘aandachtig’ zijn. Dat is een cruciaal woord in mijn geloofsbeleving. Als je een aandachtige houding inneemt, verklein je de kans dat je over God heen kijkt, want als je aandachtig bent, dan vind je God in veel meer zaken dan anders.