"In alle dingen"

Medebroeder Guido Dierickx verbleef opnieuw voor enkele weken in Abidjan (Ivoorkust) om les te geven aan het  CERAP  (Centre de recherche et d’action pour la paix). Ik laat hem graag met u zijn indrukken delen. Onze nieuwe paus heeft de vraag opnieuw hoog op de agenda geplaatst. Hoe gaat een gelovige om met de armoede in de wereld? En hoe gaat hij om met de armen om zich heen? Over de eerste vraag zijn heel wat boeken te lezen. Volgens hen komt het erop aan de handelsstromen in onze wereld evenwichtiger te maken. Bijvoorbeeld minder protectionisme door rijke landen ten nadele van arme landen. Het komt erop aan de politieke overheid in de arme landen stabieler te maken. Zodat kapitaalbezitters veilig zouden kunnen investeren in projecten op lange termijn. Interessante boeken zijn dat. Over de tweede vraag is er minder te lezen. Het is nochtans een prangende vraag voor de bezoeker die zich moet bewegen tussen de sloppenbewoners in zwart Afrika. De mensen om hem hee...

Medebroeder Guido Dierickx verblijft opnieuw voor enkele weken in Abidjan (Ivoorkust) om les te geven aan het  CERAP  (Centre de recherche et d’action pour la paix). Ik laat hem graag met u zijn indrukken delen. Democratie na de burgeroorlog? Mijn leefwereld hier is beperkt tot het domein van de CERAP. Dus heel beperkt. Er gebeurt hier weinig nieuws, tenzij die inbraak deze nacht in onze kapel. Allicht door een ongeschoolde dief die nog geen onderscheid kan maken tussen een koperen en een gouden kelk. Maar dat terzijde gelaten, soms gebeurt er wel iets en dan moet je erbij zijn. Enkele dagen geleden kwam in onze zaal een minister spreken over de recente hervorming van het familierecht. Kennelijk een onderwerp dat vele gemoederen verhit. De minister was een dame met allure, welbespraakt en zeer overtuigd van de goede zaak. Zij stond bekend als één van de grote pleitbezorgers van de hervorming en stak dat ook nu niet onder stoelen of banken. De nieuwe wet zou e...

Medebroeder Guido Dierickx verblijft opnieuw voor enkele weken in Abidjan (Ivoorkust) om les te geven aan het  CERAP  (Centre de recherche et d’action pour la paix). Ik laat hem graag met u zijn indrukken delen. Tussen droom en daad in Abidjan Eergisteren mocht ik een uitstapje maken naar Grand Bassam. De Unesco heeft dit stadje toegevoegd aan het culturele werelderfgoed. Terecht, want het is iets unieks. Het was de eerste hoofdstad van Ivoorkust onder het Franse koloniale regime. Je ziet er nog de rechte, brede straten van de jaren 1900 en de statige gebouwen van de toenmalige koloniale overheid. Enkele van die gebouwen zijn in hun oorspronkelijke pracht gerestaureerd, de meeste zijn echter verwaarloosd en vervallen. Dat is het meest treffende van Grand Bassam: het is een spookstad is geworden, een icoon van “gloire et décadence”. Spooksteden hebben soms een huiveringwekkende charme. Antwerpenaren weten dat na een bezoek aan wat overblijft van Doel. Waarom ook h...

Medebroeder Guido Dierickx verblijft opnieuw voor enkele weken in Abidjan (Ivoorkust) om les te geven aan het CERAP (Centre de recherche et d’action pour la paix). Ik laat hem graag met u zijn indrukken delen. De conferentie vond plaats in de theologische faculteit van de Jezuïeten, in het Noorden van Abidjan. Het thema was het christelijk geloof en de sprekers waren de professoren van de faculteit zelf en van ver daarbuiten. Vele aanwezigen, de fine fleur van de intelligentsia van de katholieke en van andere christelijke gemeenschappen. Je moest wel onder de indruk komen: hier werd gestudeerd en onderwezen door hooggeschoolde mensen. Ook al hebben ze soms veel omhaal van woorden nodig om te zeggen wat ze te zeggen hebben. De Franse slag, quoi. Dat heb ik ook al in de schriftelijke examens van de studenten hier mogen merken. Zwierige maar ellenlange inleidingen. Ietwat verrassend na al dat intellectueel geweld was het gesprek tijdens de pauze. Eén theoloog legde aan ...

Medebroeder Guido Dierickx verblijft opnieuw  voor enkele weken in Abidjan (Ivoorkust). Hij geeft er les aan het CERAP (Centre de recherche et d’action pour la paix). Ik laat hem graag met u zijn indrukken delen. De gemeente Cocody heeft een eigen watertoren, een enorme watertoren, één van de zeldzame monumenten van de stad. Maar hij ziet er nu helemaal anders uit. Dat was het eerste wat me opviel op weg van de vlieghaven naar onze wijk aan de rand van Abidjan. Hij was nu gehuld in plastiek met felle kleuren. Hij was omgetoverd tot een grote reclamezuil ten gunste van internetdingen, In de gerechtvaardigde mening dat dergelijke producten zelfs in deze arme streek op veel consumenten kunnen rekenen had men kosten noch moeite gespaard. Ontbrak nog de beeltenis van Drogba, de stervoetballer, de ware nationale held is van Ivoorkust. Die was op andere affiches doende om de strijd tegen de malaria aan te prijzen. Waarvoor mijn respect. De reclame op de watertoren herinnerde mij...

Van 5 tot 30 maart 2012 is   Guido Dierickx sj   gastprofessor aan het Universitair Centrum “Centre de Recherche et d’Action pour la Paix” (CERAP) in Abidjan (West-Afrikaanse jezuïetenprovincie), Ivoorkust. Speciaal voor de lezers van deze blog schrijft Guido regelmatig een kroniekje over zijn avonturen aldaar.     Publieke leven Is het te vroeg om als iets te zeggen over het publieke leven in Abidjan en Ivoorkust ? Na twee weken hoor je enkele indrukken telkens weer bevestigd worden. Ja, dit land is zich moeizaam aan het herstellen van een burgeroorlog. In de krant staan tal van dappere officiële verklaringen over hoe het in de toekomst beter zal gaan. Hoe de corruptie in de overheid zal beteugeld worden, hoe de milities van de vroegere machthebbers zullen gerecycleerd worden in de nieuwe leger- en politiemacht. Dat lijken meer dan woorden te zijn. Iedere morgen komt hier een groot detachement uit de naburige politieschool voorbij onder het ...

Van 5 tot 30 maart 2012 is   Guido Dierickx sj   gastprofessor aan het Universitair Centrum “Centre de Recherche et d’Action pour la Paix” (CERAP) in Abidjan (West-Afrikaanse jezuïetenprovincie), Ivoorkust. Speciaal voor de lezers van deze blog schrijft Guido regelmatig een kroniekje over zijn avonturen aldaar. Niet anders In exotische streken zou men exotische mensen verwachten. Maar nee, de mensen hier, althans die binnen  onze omheining, zijn niet heel “anders”. De zwarte confraters in onze gemeenschap zijn erg levendig en die ene Europese veteraan is dat ook. Hun gesprekken zijn soms wat luidruchtig, maar klinken nooit zuur of bitter. Als het over politieke en sociale kwesties gaat is dat te begrijpen. Ze komen uit heel verschillende landen en hebben heel verschillende problemen en heel verschillende politieke leiders voor ogen. Nou ja, heel verschillend? De meeste politieke leiders deugen niet en de vorige president van Ivoorkust zeker niet. Daarove...

Van 5 tot 30 maart 2012 is   Guido Dierickx sj   gastprofessor aan het Universitair Centrum “Centre de Recherche et d’Action pour la Paix” (CERAP) in Abidjan (West-Afrikaanse jezuïetenprovincie), Ivoorkust. Speciaal voor de lezers van deze blog schrijft Guido regelmatig een kroniekje over zijn avonturen aldaar. Geen foto’s Tijdens het weekeinde heb ik een grote stap gezet, een stap buiten de omheining, eerst in de richting van een heel arme wijk, daarna naar een enorme en uiterst luxueuze supermarkt. In de arme wijk gingen we “un cousin” bezoeken van de directeur van de CERAP. Een gezin met enkele grote flinke zonen maar toch arm als Job. Ik wil hier niet in clichés over de armoede in de Derde Wereld vervallen. Enkel dit: ik zou niet willen eten wat de vrouw des huizes daar, voor haar voordeur, aan het klaar maken was. Ik was blij te merken dat ze in de schaduw kon zitten van een prachtige grote boom. Dat was dan toch een beetje comfort. Maar nee, die kippen di...

Van 5 tot 30 maart 2012 is   Guido Dierickx sj   gastprofessor aan het Universitair Centrum “Centre de Recherche et d’Action pour la Paix” (CERAP) in Abidjan (West-Afrikaanse jezuïetenprovincie), Ivoorkust. Speciaal voor de lezers van deze blog schrijft Guido regelmatig een kroniekje over zijn avonturen aldaar. Contrastervaring Gisteren dan toch een eerste kijk genomen op de immense stad die Abidjan is. Met dank aan een oudere maar heel krasse Franse confrater die hier al werkzaam is sinds de jaren zestig.  Eerste tafereel : dat van de eindeloze sloppenwijken. Die zijn nu opnieuw beter te bezichtigen omdat de overheid van de nieuwe president (Ouatarra) een aantal grote straten geasfalteerd heeft. Maar al gauw kom je terecht in de niet vernieuwde straten en steegjes met hobbels en bobbels alom. En met kinderen, heel veel kinderen, die voetbal spelen met een oude platte basketbal, om maar één voorbeeld te noemen. Voor de kinderen is er helemaal geen spe...

Van 5 tot 30 maart 2012 is   Guido Dierickx sj   gastprofessor aan het Universitair Centrum “Centre de Recherche et d’Action pour la Paix” (CERAP) in Abidjan (West-Afrikaanse jezuïetenprovincie), Ivoorkust. Speciaal voor de lezers van deze blog schrijft Guido regelmatig een kroniekje over zijn avonturen aldaar. Zink Het is geen geheim dat het hier in Abidjan broeierig heet is, heel broeierig en heel heet. Interessanter is het na te gaan hoe de mensen zich tegen die hitte verweren. Wat ze niet doen, is voor een aangepaste dakbedenking zorgen. Overal vind je nog daken met zinken platen. Dat is ook zo voor mijn eigen huisje: een gelijkvloerse verdieping met daarop een bijna plat dak in zink. Er bestaat een toneelstuk met de titel “A cat on a hot tin roof” (van Tennessee Wiliams, een man die het kon weten want afkomstig uit het Amerikaanse zuiden.). Welnu, na de middag voel ik me in mijn leefkamer als “a cat under a hot tin roof”. Onleefbaar en ik die dacht dat...

Van 5 tot 30 maart 2012 is Guido Dierickx sj gastprofessor aan het Universitair Centrum “Centre de Recherche et d’Action pour la Paix” (CERAP) in Abidjan (West-Afrikaanse jezuïetenprovincie), Ivoorkust. Speciaal voor de lezers van deze blog schrijft Guido regelmatig een kroniekje over zijn avonturen aldaar. Leven in Abidjan (1) Gated community Laat me beginnen met een minder triviaal onderwerp dan het klimaat. Ik leef hier in wat men in de VS een “gated community” zou noemen. Dus in een tamelijk uitgestrekt domein omringd door een omheining en met daarin, volgens mijn laatste telling, vier poorten, elk met een wachthuisje en een wachter. Tot nu toe heb ik dit domein nog niet verlaten, hoewel ik daartoe vandaag en morgen (zaterdag en zondag) een poging zal doen. Dat wijst niet op een gebrek aan belangstelling van mijn kant, maar wel op het feit dat je gezellen nodig hebt om je weg te vinden in deze wel heel grote stad en ook op feit dat de communiteit van negen jezuïet...