"In alle dingen"

Zoek ik verder naar algemene verklaringen voor het kwaad, of naar inzichten in wat het in wezen is, dan levert me dat hoogstens een intellectuele bevrediging op. Misschien ook een stukje berusting. Maar, kan ik als mens wel 'zin' geven ? Wij kunnen misschien zinvolle systemen uitdenken en uitbouwen, systemen met een interne logica, als een schaakspel, of een roman (denk aan 'Het geheim van de kaarten' van Jostein Gaarter). De zin die wij trachten te geven is als een grote stelling die wij rond de toren van de werkelijkheid optrekken, om die toren 'aan te kunnen'. Maar plots komt er dan een stuk van die stelling los, en heel onze stelling stort in elkaar. De diepere zin die al deze zinsystemen opneemt en transcendeert in een soort verticale beweging moet ons van buitenaf aangereikt worden. Alleen God geeft zin aan het zinloze, en een heel andere zin dan wij zouden geven : 'zalig de armen, de treurenden, zij die onrecht, die vervolging lijden....

Ik kan ook bedenken dat het kwaad, in zijn diepste wortels, het zich afsluiten is voor de enige relatie die me ten volle kan doen bestaan, de relatie die mij uit mijn zelfbeslotenheid haalt en in de liefde vestigt. Liefde als een wisselwerking tussen aangeboden en ontvangen zelfgave, zowel naar God als naar mensen toe.   In plaats daarvan maakt de mens zichzelf tot middelpunt en bekijkt alles enkel vanuit zijn gezichtshoek en in verhouding tot zichzelf. Dat is die moeilijke copernicaanse revolutie. Afstappen van de houding waarbij ik mezelf als centrum stel. Maak ik mezelf tot zon, dan beschouw ik al de rest en al de anderen als planeten die rond mij (moeten) draaien en gebruik ik al mijn energie om te bekomen dat heel de schepping zich naar mij schikt. Of nog, blijf ik niet gericht naar de zon, dan zit ik te werken in mijn eigen schaduw, en werp ik mijn schaduw op alles en op allen met wie ik bezig ben. Wauthier de Mahieu sj

Heel lang kan ik meestal niet bij de gedachte verwijlen dat het allemaal wondermooi is in Gods schepping, en dat de mens, het laatste werk van Gods handen, de bekroning is van dat wonder. Vrij vlug komt mij de wrange smaak in de mond, en in het hart van zoveel pijn, zoveel leed, zoveel ellende, zoveel verdriet die mij voor de ogen worden gegooid, of die ik soms zelf moet meemaken.   Natuurrampen, dodelijke of aftakelende ziekten die de uitbloei van een liefdesweg onmogelijk maken.   Zaken die soms zo mooi begonnen waren en plots afgebroken worden. En, afschuwelijker nog, de wreedheden door mensen aan mensen aangedaan.   Zoveel goede of onschuldige mensen getroffen door het kwaad. En diep in mij draag ook ik de kwetsuren die mijzelf door het leven of door medemensen werden aangedaan. Zoveel dat mij soms naar de rand drijft van een afgrond van zinloosheid waarin ik mezelf wel eens te pletter zou willen gooien. Wel mogen wij niet vergeten dat de ervaring van he...

Ik publiceer graag deze teksten van mijn dierbare medebroeder Wauthier de Mahieu sj, overleden op 6 maart 2026.  Liefde sterker dan de dood (5/5)     In de verrijzeniservaring heeft de gelovige gemeenschap een unieke plaats. Die zekerheid van 'ik ben niet meer alleen' heeft niet enkel haar grond in onze verbondenheid met de levende Heer, die ons in naam van God terug tot leven roept. Ze wordt ook tastbaar gemaakt door onze verbondenheid met elkaar juist op dat vlak. De ervaring van te herleven is zó opbeurend, dat niemand ze voor zichzelf kan houden. Men moet het doorvertellen. "Hou me niet vast (enkel voor jezelf); ga eerder naar mijn broeders en zeg hun...."(Joh 20:17). Zo roepen wij elkaar terug tot leven in Zijn naam. Dat schept een innige band tussen mensen. De verrijzenis-ervaring roept de gemeenschap tot leven. Die gemeenschap zijn wij, hier. Wauthier de Mahieu sj

Ik publiceer graag deze teksten van mijn dierbare medebroeder Wauthier de Mahieu sj, overleden op 6 maart 2026.  Liefde sterker dan de dood (4/5) Die persoonlijk doorleefde doodservaring is op een ander vlak fundamenteel. Zij doet ons inzien dat wij het niet zijn die ons terug tot leven roepen. Het herleven wordt ons geschonken. "Vanavond nog ben je met Mij...", zei Jezus tot zijn medegekruisigde. Het wordt ons geschonken met die zekerheid : 'ik ben niet meer alleen om verder te sukkelen...'  Hierin juist verschilt zij van de kick-ervaring. Deze grensoverschrijdende ervaring waaraan de postmoderne mens verslaafd geraakt, orchestreert hijzelf, om zichzelf het bewijs te geven dat hij niet ondergaat in de stroom van de gebeurtenissen. Het is een momentane bevestiging van het onverzekerde 'ik', een individuele en voor mezelf geldende identiteitsaffirmatie (zie L. Boeve, Onderbroken traditie, pp. 70-73). Dat herleven wordt ons geschonken, zeiden we, en wel...

Ik publiceer graag deze teksten van mijn dierbare medebroeder Wauthier de Mahieu sj, overleden op 6 maart 2026.  Verrijzenis (3/5) Om tot nieuw leven te komen moet men eerst groeien doorheen een rouwproces, een proces van aanvaarding en verwerking van het verlies, van de illusie, de eigenlijke doodservaring. Bepaalde affectieve banden die men had met wie of wat men verloren heeft (een persoon, een ideaal betreffende een of meer personen, een levensdroom, een zelfbeeld) moeten losgelaten worden, zodat men die persoon, dat ideaal, zichzelf, in een ander 'licht' kan zien, en er een ander soort relatie mee kan aangaan, een relatie opgebouwd vanuit de situatie waarin ik/wij nu sta(an). De eerste personen aan wie Jezus verschijnt als de herlevende, de verder levende, de anders levende, zijn juist die mensen met wie Hij heel nauwe affectieve banden had (zijn moeder, sommige vrouwen) en die dus ook diep persoonlijk geraakt werden door dat verlies, en het elk op zijn/haar manier...

Ik publiceer graag deze teksten van mijn dierbare medebroeder Wauthier de Mahieu sj, overleden op 6 maart 2026.  liefde sterker dan de dood (1/5) Wij staan nu voor de vraag : en als ik nu tot het uiterste gegaan ben, en ik lig daar, leeg, uitgeput, opgeteerd, opgebrand, of als ik het gewoon niet meer zie zitten, wat dan ? Ofwel geef ik me, in wanhoop, aan de dood over, aan haar werk in mij, in mijn leven (de keuze van Judas). Ofwel, kijkend naar Jezus, bedenk ik dit. Alles wat uit liefde gedaan werd, alles wat ooit met liefde gedaan werd, heeft eeuwigheidswaarde. Mensen hebben dat altijd op een of andere manier aangevoeld, en ook uitgezegd, uitgebeeld, uitgezongen. Het is niet om niets dat men ‘amour’ zo dikwijls met ‘toujours’ laat rijmen. Liefde berust immers in God. Zij is zijn diepste eigenheid en eeuwigheid.  Daarom kan Hij onmogelijk iemand die geleefd heeft vanuit de liefde, en naar de liefde toe, in de dood achterlaten, Hij de God van het Leven. Zo zagen he...