Seizoen

Het seizoen zit er weer op. In Vlaanderen hebben de voorbije weken tienduizenden kinderen de eerste communie of het vormsel ontvangen.

Er wordt soms schamper gedaan over deze praktijk die bij ons, de secularisatie ten spijt, sterk verankerd blijft in de familiale traditie. We kennen de argumenten. Ze zijn niet uit de lucht gegrepen.

Zelf denk ik dat het voor onze kinderen een genade is dat zij deze sacramenten van de inwijding mogen ontvangen.

Velen groeien op in een geestelijke leegte. Er zijn nauwelijks woorden, symbolen of verhalen van zingeving die hen worden aangereikt. Eerste communie en vormsel betekenen dat ze nogal wat katechese krijgen. Vaak van heel toegewijde en gemotiveerde leerkrachten of vrijwilligers. Hun geloofsgetuigenis kan blijvende sporen nalaten.

De kinderen zijn op een leeftijd van grote ontvankelijkheid. Mijn ervaring doet mij vermoeden dat beide vieringen vaak heel belangrijk zijn voor het christelijk zelfbewustzijn van deze aankomende jonge mensen.

Uitspraken doen over de toekomst van het christelijke geloof in onze contreien is koffiedik kijken. Het is ontegensprekelijk zo dat bij velen van die kinderen er snel heel wat stof komt te liggen, in het bijzonder op het vormsel, dat nogal eens het sacrament van het afscheid wordt genoemd. Feit is evenwel dat wat ze gekregen hebben, hen niet meer kan worden afgenomen.

Zaaien is de boodschap. Zoals het goede zaaiers behoort, op een zo efficiënt en verstandig mogelijke wijze. En, tegelijkertijd, hoopvol, aanvaarden dat we niet weten hoe de vruchten eruit zullen zien; noch wanneer ze geoogst zullen worden.