Vorming

Onlangs werd bekend dat dit jaar in de Vlaamse bisdommen samen er slechts een priesterwijding zal plaatsvinden. We evolueren met rasse schreden naar een priesterarme Kerk. Op zich geen drama. In heel wat delen van de Wereldkerk is dit steeds zo geweest en kan men daar goed mee leven.

Wij echter komen uit een uitgesproken priesterrijke Kerk. Op zich ook een gegeven als een ander. Ware het niet dat dit concreet betekent dat het niveau van spirituele en theologische vorming van de doorsnee leek hier in Vlaanderen problematisch laag is. En dit in alle lagen van de bevolking. Nadenken over Kerk en geloof, dat was hier de zo goed als exclusieve taak van priesters en religieuzen. Daar hoefden de “gewone” gelovigen zich niet om te bekommeren.

Nu het stilaan duidelijk wordt dat deze groep zo niet aan het verdwijnen is, dan toch drastisch en voor lange tijd numeriek marginaal gaat worden, leidt dit tot een reële ontreddering. Op uitzonderingen na, beschikken onze gelovigen, ook zij die in hun profane disciplines sterk gevormd zijn, niet of nauwelijks over de intellectuele, spirituele of theologische instrumenten om de huidige geloofscrisis te plaatsen en er mee om te gaan. In de talrijke gesprekken die ik hierover voer valt mij steeds meer deze hulpeloosheid op, ook bij de “leaders”.

Het is niet makkelijk om een traditie te veranderen. Maar de vorming van de leken in onze Kerk is een absolute prioriteit geworden.