Konsoorten

Tijdens een vorming die ik onlangs gaf, kwam ik tot het verheugende inzicht dat, naar goede ignatiaanse traditie, de Heilige Drievuldigheid een belangrijke plaats inneemt in mijn werk. Het gaat hierbij, nog steeds naar goede ignatiaanse traditie, uiteraard over een “gecontextualiseerde” Drievuldigheid: YouTube, Twitter en Facebook; of ruimer, video, blogging en sociale netwerken: beeld, tekst, en netwerking.

Teksten schrijven doe ik al lang. Netwerking is voor mij ook al geruime tijd een verworvenheid. De (relatieve) nieuwigheid voor mij is het bewust gebruiken van beeldmateriaal.

De bekering van Ignatius heeft alles te maken met ver-beeld-ing: de ervaring dat de beeldrijke heiligenlevens en evangelieverhalen die hij las op zijn ziekbed op hun beurt allerhande beeldrijke herinneringen uit zijn persoonlijk leven wisten op te roepen. En wel met zo’n kracht dat ze hem op het spoor wisten te brengen van de diepste en meeste intieme krachten en gedrevenheden in zijn innerlijk leven; bewegingen die hij geleidelijk aan in verband ging brengen met Gods werking in zijn ziel. Het hoeft dan ook niet te verwonderen dat de door hem uitgewerkte Geestelijke Oefeningen systematisch beroep doen op de verbeeldingskracht.

De Antwerpse medebroeders uit de 17de eeuw deden maar wat graag beroep op Rubens om de verbeelding van de gelovigen te “boosten”. De regelmatige bezoeker van deze blog zal al begrepen hebben dat ik nogal wat tijd doorbreng op YouTube, Vimeo en konsoorten.

De tijden en de technische middelen veranderen. Maar de mens blijft dezelfde.

Reacties

Pascal zei…
Het belang van het beeld voor de jezuïeten in vroegere tijden is ook duidelijk te zien aan hun voorkeur voor emblemen in de literatuur. Kijk maar naar de Imago Primitieve Saeculi ter ere van het eerste eeuwfeest van de sociëteit of de emblematische exposities in het jezuïetencollege van Brussel. :)
Pascal zei…
Dat moet natuurlijk de Imago Primi Saeculi zijn (autocorrectie...)
Anoniem zei…
Ja, dat had ik al begrepen hoor!
En na het intervieuw van Radio Maria was het me helemaal duidelijk.. Ik vind internet goed om de mensen de weg te wijzen naar God en het evangelie! Maar, computer en internet is bij vele jongeren en ook ouderen een verslaving geworden. Ze kunnen niet meer communiceren.. Ik heb ooit geweten dat er in een studentenhuis jongeren met elkaar aan het internetten waren, in plaats van naar elkaar kamer te gaan en daar een praatje te maken. En ik vermoed dat er nog meer voorbeelden zijn van dit virus, dat niet op de computer aanwezig is, maar in de mens zelf. Aan de ene kant is het een zegen, maar aan de anderen kant is het ook geen geschenk. En ik hoop alle priesters en leken die een taak hebben gekregen van de kerk om via internet informatie te plaatsen naar mensen die zoekend zijn, dat ze één ding goed voor ogen houden. Internet zal niet de mens omvormen, en veranderen of gelovig maken. Dat kan er nog maar altijd één, en dat is God zelf.. En daar hebben we een zuivere kerk voor nodig, waar mensen op een aangename en vreugdevolle manier met elkaar kunnen vertoeven, bidden, samen zijn. Vergeet niet de kracht van het ontvangen van het brood en de wijn, de biecht, enz.. Daar kan internet niet tegen op. Internet is een middel om de weg naar de kerk te wijzen, maar geen vervanging voor de kerk. Dus: al die gewijde ruimtes, enz.. is voor mij niet nodig. Goede informatie waar je goede ( vooral goede ) geestelijke begeleiders kunt vinden, plaatsen om je roeping te onderscheiden, mensen die je kunt contacteren die je verder willen helpen. enz.. daar is nood aan. Mensen lopen verloren op internet. Zelfs de roepings website is ellendig. Misschien, een idee om daar werk van te maken.. :-)
Martine