Wijlen Frans van der Lugt sj legt uit hoe de Liefde hem bezielde om te blijven in Homs


Bovenstaande foto werd gemaakt in Homs op 29 januari 2014

In de zomer van 2012 gaf Frans van der Lugt sj onderstaand getuigenis over wat hij meemaakt in het belegerde Homs.  Stevige kost. Ik word er stil van.
Ongeveer anderhalve maand geleden hebben wij hier in ons huis veertig moslimvluchtelingen uit andere streken ontvangen: zeven families, met man , vrouw en kinderen. Tot nu toe wonen ze bij ons en wij zijn een grote familie geworden. Mede dankzij hulp van anderen kunnen we zorg voor hen dragen. Een imam van de moskee naast ons huis komt ons bijvoorbeeld voortdurend vragen of we brood of andere etenswaren voor die families nodig hebben. Laatst kwam hij ons onder het vallen van bommen brood brengen.
De keuken van al die families is gemeenschappelijk, maar iedere familie eet apart. Vaak komen ze ook bij ons eten, of wij eten met een van die families. Zij koken ook altijd voor ons. Vanmorgen zat ik te ontbijten en een van die moeders kwam bij mij aan tafel zitten. Als sluier had ze een handdoekje op haar hoofd gelegd. Na wat over haar zorgen verteld te hebben, vroeg ze mij heel beschroomd: ‘Mag ik je vragen of je vuile was hebt?’ We hebben een paar bommen op ons dak gekregen, met gelukkig alleen maar materiële schade. Na het vallen van die bommen functioneert er bijna niets meer, maar alles wordt in de kortste tijd gerepareerd. De mensen die bij ons wonen, zijn erg handig in het repareren van waterleidingen, elektriciteit, telefoon... En ze helpen ook de mensen uit de buurt, bijvoorbeeld met het doen van hun was.
Ze hoorden ook dat ik met de overgebleven christenen (vooral orthodoxen) Palmzondag wilde vieren. Ze zeiden toen tegen mij: ‘De kerk ligt vol stof van al die bombardementen; we gaan samen de kerk schoonmaken en dan komen we zondag ook in de mis’. Zo gebeurde het ook. Palmzondag zaten ze samen met de ortodoxen in de mis, hun kinderen met hun mooiste kleren op de eerste rij. We hebben ook een imam bij ons wonen, met zijn vrouw en kinderen. Die heb ik toen gevraagd tijdens de mis een tekst uit de Koran voor te lezen. Dit deed hij met veel enthousiasme en zowaar kwam hij ook nog met een mooie preek voor de dag, over broederschap. En toen wilden ook de meesten communiceren. De vrouw van de imam kwam er ook aan. Toen gingen al mijn dogmatische neigingen (voor zover ik die nog heb of ooit gehad heb) de mist in.

De volledige tekst van dit getuigenis werd gepubliceerd in het zomernummer 2012 van Streven.

Reacties

michieldb5 zei…
Amen... zo hoort het in het dagelijks leven ook tegaan...
Anoniem zei…
zo zou Jezus het ook gedaan hebben, moeder Theresa deed hetzelfde :)
Anoniem zei…
geraakt, ontroerd, kerk zijn, dank , Mariette
john zei…
Heel veel Respect.
zo zou het moeten zijn.!! .
Anne-Marie zei…
Zo hoort het. De pater en de mensen die hij onderdak bood, drukken ons met de neus op de feiten. Samen leven, het kan. triest dat pater dit met zijn leven heeft moeten bekopen.
Elizabeth Harland-Hazebroek zei…
Een helder licht op het respecteren van elkaar met al onze zwakheid.
Moge GOD ons daarin helpen in zijn barmhartigheid.
Déanna Leenaers zei…
Formidabel! Wat staan wij in België op dit gebied nog ver achter...
Ja, ,hij heeft net als de Heer Jezus tot het uiterste zijn leven gegeven.voor elke vriend van de Heer..
Hij leeft zeker nu in de volle eeuwige liefde van God, onze Heer..
...
Joep Beliën zei…
Deze man was een Heilige

Meest gelezen

Bestaat atheïsme echt? Het antwoord van Lode Van Hecke, abt van Orval

Het sterfbed als leessleutel voor de ontmoeting met Jezus - homilie van Nikolaas Sintobin sj

Hoe een capucino het verschil kan maken als je van de ene dag op de andere invalide wordt: het getuigenis van Jurjen