Waarom je moed nodig hebt om echt te geloven


30 jaar geleden las ik voor het eerst de tekst “De moed om te aanvaarden dat men aanvaard is” van Piet van Breemen sj (uit “Als brood dat wordt gebroken”, Lannoo, 1977). Hij grifte zich meteen in mijn geheugen. Een uittreksel.

Tillich definieert geloof als “de moed om te aanvaarden dat men aanvaard is”, en hij bedoelt: aanvaard door God. Men zou kunnen denken dat zo’n geloof niet veel moed vereist. Integendeel, het klinkt misschien wat zoet en gemakkelijk. Maar er is wel degelijk moed voor nodig en dikwijls ontbreekt die moed. Waarom is het moedig te aanvaarden dat men aanvaard is? Op de eerste plaats: als er dingen gebeuren die ons teleurstellen, zijn we geneigd om te klagen “Hoe kan God dit toelaten?” We beginnen te twijfelen aan Gods liefde. Er is moed voor nodig om te geloven dat God ons aanvaardt wat er ook met ons gebeurt. Zo’n geloof gaat verder dan mijn persoonlijke ervaring. Geloof is dan een interpretatie van het leven die ik aanvaard.

Op de tweede plaats: Gods liefde is eindeloos. Wij kunnen het nooit begrijpen, in onze greep krijgen. Het enige wat wij kunnen doen is springen en ons storten in de eindeloze diepte er van. En we springen niet graag. Wij zijn bang het niet meer in onze greep te houden. De Zweedse bekeerling Sven Stolpe vergelijkt het geloof met het beklimmen van een heel hoge ladder en als men op het uiterste puntje van de ladder staat, hoort men een stem die zegt “Spring maar en Ik vang je wel op”. Degene die springt, dat is de man van geloof. Er is moed voor nodig om te springen. 

Piet van Breemen sj

Reacties

G.J.vanDam-Kievit zei…
Mooie tekst, ik voel me wel aanvaard door God, al ben ik soms ook boos op Hem bv als mensen te vroeg overlijden en ik kan dat op dat moment geen plaats geven.Maar geloof zeker in Zijn eindeloze liefde voor ons .En moet dat wel terug komen op mijn denken, alles heeft een reden. Ook wanneer iemand overlijd.
G.J.van Dam-Kievit zei…
En geloof is niet voor bange mensen, al is het soms wel moeilijk om er voor uit te komen.
e.harland-hazebroek zei…
Een concert voor vrede, het ontroert me en ik bid dat het waar wordt.
Mijn hart gaat naar Jezus; ik wil Hem een klein kusje geven, voorzichtig op zijn gezicht. Ik wil die muziek blijven hören.
Het is Zijn wereld. Bang of niet, ik vraag Hem mij te omhelzen.
Dank Daniel Barenboim.
Ingrid Hoet zei…
Soms is het "heilzaam"om ons door mensen verlaten te voelen,zelfs en vooral door zij die ons diepste vertrouwen genoten.
De eenzaamheid die dan ontstaat kan u doen kantelen richting Hij die ons steeds erkent en bemint.
Mensen,ja zelf zij die ons diepste ontzag en appreciatie hadden kunnen zich om

soms om onbegrijpelijke redenen van ons afkeren.
God is anders,groter dan ons hart,groter dat zogenaamde "heiligen"
Dan is Tillich echt heilzaam..
Anoniem zei…
Geloven is nog maar een begin.Hij sluimert en waakt. Vecht en win. Durf!

Meest gelezen

Hoe je een crisis kan ombuigen naar een weg van groei (4/6)

Wat je zélf kan doen om de crisis te lijf te gaan: concrete tips van Ignatius van Loyola (5/6)

Hoe je kan leren omgaan met de ondraaglijke blik van Jezus