"In alle dingen"

Onderstaande overweging verschijnt vandaag op www.gewijderuimte.org. Eindelijk (ik ben ver in de vijftig) heb ik begrepen waarover het gaat als men het heeft over intercessie of voorspraak. Op een morgen kreeg ik een telefoonoproep met de boodschap dat een lid van mijn communiteit opgenomen was in een ziekenhuis, ernstig ziek. Ik haastte mij naar het ziekenhuis en vond daar aan zijn ziekbed zijn moeder (een verpleegster met pensioen) en zijn vader (een chirurg met pensioen). Terwijl we wachten op mijn vriend om naar de behandelkamer te gaan, vertelde zijn moeder mij dat haar zoon, die juist bij zijn ouders logeerde, om 4.oo uur ’s morgens zo ziek was geworden dat zij hem naar het ziekenhuis hadden gebracht. Zijn moeder zei: “Ik was zo ongerust. Ik wou een specialist spreken en ik wist dat dr. X de man was om mee te praten. Maar het was 4.00 uur ’s morgens   en ik wist dat hij zijn telefoon niet zou opnemen. Dus belde ik zijn moeder en vroeg haar hem op te bellen en...

Onderstaande overweging verschijnt vandaag op www.gewijderuimte.org. Zodra de lente duidelijk haar intrede heeft gedaan, begin ik onmiddellijk te denken aan de schoonheid van Gods schepping. Niet alleen aan de schoonheid van de natuur, maar ook aan de schoonheid die mensen elkaar laten ervaren. Ik heb vrienden – hun leeftijd of verdere context heeft geen belang - die schoonheid in mijn leven brengen. Architectuur, burgerlijke of kerkelijke, laat mij niet onberoerd. Net zoals alle andere kunsten. Gods schoonheid is overal te vinden – in de oude man die de hand van zijn kleindochter stevig vasthoudt als ze zich klaar houden om de straat over te steken. In de delicate aanpak van de verpleegster die een patiënt helpt een bad nemen. In de vrouw die zich naar haar tweede baan haast opdat zij en haar gezin het hoofd boven water   zouden kunnen houden. Waarom kan ik die dingen niet het hele jaar door zo zien? Paul Brian Campbell sj

Onderstaande overweging van Paul Campbell sj verschijnt vandaag op www.gewijderuimte.org. Het heeft me heel wat tijd gekost om te geloven dat God en het volk Gods echt wel hun best doen om van mijn leven een prachtig avontuur te maken. Het initiatief voor enkele van de belangrijkste veranderingen die ik mijn leven heb meegemaakt, kwam niet van mij. Wel van mijn oversten en/of van bepaalde omstandigheden. Op die ogenblikken vond ik het moeilijk te zien hoe God hierbij betrokken partij was. Maar zodra ik in mijn nieuwe situatie mijn draai had gevonden en wat inzicht in de zaak had gekregen, begon ik te beseffen en te erkennen dat de nieuwe benoeming een goede beslissing was geweest.   Ook dat die verandering voor mijn ontwikkeling en groei nodig was. God werkt door anderen en door mezelf om mij naar een beter en completer leven te leiden. Ik geloof dat God voor ieder van ons grootse dromen heeft en dat Hij ons voortdurend uitnodigt te kiezen voor vrijheid bo...

Deze overweging verscheen vandaag op www.gewijderuimte.org . De ignatiaanse spiritualiteit werd geboren in het ouderlijke huis van Ignatius, in het landelijke Baskenland. Ze kwam tot bloei in een grot nabij Manresa, een kleine stad. En toch is ze – zo  meen ik – een stadsspiritualiteit. Andere geestelijke meesters die ook God wilden vinden, trokken zich uit de wereld terug in kloosters of abdijen. Ignatius en zijn vroegste gezellen gingen naar de piazza’s en markten van Europa om daar Gods blijde boodschap te verkondigen. Zo is de ignatiaanse spiritualiteit een actieve spiritualiteit die God in de mensen wil vinden, op alle plaatsen en in alle omstandigheden. Toch is het ook een contemplatieve spiritualiteit. Er bestaat immers geen enkele hoop God waar ook te vinden, als je er niet aandachtig en klaar voor bent.  Zo staan we hier voor een paradox: ignatiaanse spiritualiteit verheugt zich over een God die ons ieder ogenblik opnieuw tot leven roept, én die ook als ide...

Onderstaande overweging verschijnt vandaag op www.gewijderuimte.org . Wie van de spiritualiteit van Ignatius houdt en ernaar wil leven, wordt aangemoedigd om in het gebed zijn verbeelding te gebruiken. Desondanks blijft dit laatste voor mij iets waarmee ik het heel lange tijd moeilijk heb gehad. Ik maakte mij er zorgen over dat ik teveel details fout invulde, dat ik voor mezelf niet kon beslissen hoe Jezus er concreet uitzag, dat ik de zaak fout aanpakte. Als ik naar sacrale renaissancekunst keek, vroeg ik mij af: ‘Hoe weet die schilder in wat voor soort van huis de maagd Maria leefde, en wat voor kleren zij droeg?’ Het leek mij allemaal sterk in strijd met haar eigentijdse werkelijkheid. Arme man! Ik kon maar niet los komen van mijn aanpak. Plots vielen mij op een dag de schellen van de ogen: onze verbeelding is een geschenk voor ons van God, en wij zijn vrij die te gebruiken zoals wij dat gepast achten. Het heeft totaal geen belang of wij een gelaat correct oproepen ...

Vandaag verschijnt onderstaande overweging op www.gewijderuimte.org . De ignatiaanse spiritualiteit vraagt ons dankbaar te zijn, en door onze dankbaarheid  ‘mensen voor anderen’ te worden. Onlangs las ik een artikel over ‘Scientology’ dat erop wees dat deze beweging in grote mate neerkomt op ’zelfhulp’. De opdracht waaraan de volgelingen werken om ‘gezuiverd’ te worden, lijkt helemaal om de eigen persoon te gaan. Het verschil met de ignatiaanse spiritualiteit kan niet groter zijn. Ignatiaanse spiritualiteit is gebouwd op ‘een werkzame cirkel’. We bezinnen ons over alle dingen waarvoor we dankbaar zijn en deze bezinning – die ons tot dankbaarheid brengt – leidt ons vervolgens vol hoop naar dienstbaarheid. Nemen wij vrijwillig een dienstwerk op ons of werken we in een of ander dienstverband, dan bezinnen wij ons over wat we doen. Deze bezinning roept ons op tot dankbaarheid en deze, op haar beurt, opnieuw tot dienstwerk, en zo hebben onze ‘werkzame cirkel’. ...