Eigen

In 1978 publiceerde Karl Rahner sj zijn intussen vermaarde « Brief van Ignatius aan jezuïeten van nu ». In dit essay van enkele tientallen bladzijden kruipt Rahner in de huid en pen van Ignatius en levert hij mijmeringen over wat het kan betekenen om vandaag jezuïet te zijn.

In onderstaande passage schrijft Rahner over hoe omgaan met eigenheid.

Aan die begrijpelijke en toch dwaze overschatting van de eigen levensstijl hebben jullie in je geschiedenis niet zelden gedaan en alleen daardoor is het al te begrijpen dat de jezuïeten vaak verweten wordt dat ze trots zijn.

Maar waar zo’n overschatting van de eigen levensstijl, zo’n aanspraak op universaliteit, door de concrete historische situatie ook voor naïeve mensen niet langer mogelijk is, daar ontstaat het tegenovergestelde gevaar: mensen worden onzeker in hun eigen levensstijl, ze zijn er niet meer echt van overtuigd, dat de eigen levenswijze voor henzelf wel volstrekt geldig is, ook al is die niet geschikt voor iedereen, ze proberen een synthese te maken van alles en nog wat en brengen op die manier niets beters tot stand dan een karakterloze mengelmoes, die zogenaamd van morgen is, omdat hij alles van gisteren door elkaar mengt.

Wie echter is doorgebroken tot de oneindige vrijheid van God, heeft het, om in wat van hemzelf is niet onzeker te worden, niet nodig alles wat er verder nog bestaat en mogelijk is, als het zijne op te eisen. Als iemand in het bescheiden maar zekere bezit is van wat van hemzelf is, hoeft hij er niet angstig op uit te zijn om iedere mode die zich aandient mee te maken. De eigen toekomst moet uit het eigene komen.