Verbonden

Ik dacht dat het een kwestie was van binnen en van buiten. Klein onderhoud. Maar neen hoor. Algemene narcose en een nachtje blijven. Pech. Voor de tweede keer in minder dan een maand heeft uw blogger anderhalve dag in het ziekenhuis doorgebracht.

Vreemd misschien. Maar ik vond het een boeiende ervaring. Toen ik ’s nachts lag terug te blikken op de voorbije dag voelde ik een warme gloed in mijn hart. Ik realiseerde me dat het afgelopen etmaal meer dan 15 mensen rechtstreeks voor mijn persoontje hadden gezorgd. Vaak met voelbare toewijding. De nachtzuster was net de kamer uit. Wat een vriendelijke en dienstbare vrouw. Een Aziatische poetsdame had m’n lakens en dekens recht gelegd, ook al was dat niet haar taak. Met een Albanese verpleegsterstudente bleek ik een gemeenschappelijke kennis te hebben. Twee medebroeders waren even op bezoek geweest en van anderen vond ik boodschappen op mijn GSM. Ik lag op een 4-persoonskamer die, aanvankelijk, vol was. Wonder boven wonder, in de vooravond bleef ik alleen over en ik had een rustige nacht in een heerlijk ruime kamer.

Wat mij het scherpst heeft getroffen was evenwel de verveling. Ook al was mijn verblijf zo kort. Door de nawerking van de narcose was ik niet echt moe. Maar wel meteen vermoeid. Na 10 minuten TV kijken voelde ik me uitgeput en wilde ik slapen, zonder echt te kunnen slapen. Ik probeerde wat te bidden. Het ging niet. Dat heeft de hele namiddag en avond geduurd. Kort. Toch zette het me aan het denken. Zou je je zo voelen als je echt zwaar ziek of hoogbejaard bent? Ik heb me even bijzonder verbonden geweten met enkele oude medebroeders.