Zalig
In de voorbije paasnacht stonden we op een plateau dat uitzag op de slapende stad Reims, samen met een gemeenschap van Clarissen om de paaswake te vieren. De aprilse grillen namen de vorm aan van hevige wind en regen. Drie zusters probeerden tegen beter weten in het vuur aan te wakkeren. De karige vlammetjes kregen het kwaad en het duister leek het te halen. De wijding van het paasvuur dreigde met een sisser af te lopen. Plots, God weet hoe, brak het vuur toch door. Heerlijk hoge vlammen stegen op. Het vuur van Pasen had overwonnen. De herdenking van de verrijzenis van Jezus kon beginnen.
De viering duurde 3 uur. Lang, maar toch zo voorbij. De vreugde van de monialen, hun gezangen en dansen werkten aanstekelijk. Zelf was ik diep geraakt door het avontuur met het vuur. Het begon hopeloos. Het eindigde in overdaad. Net zoals de kern van het paasmysterie.
Zo ook het leven van onze Kerk. Reeds 2000 jaar lang. Mysterieus. Onbegrijpelijk. Met ups en soms heel diepe downs. Echte of opgeklopte. Gods wegen zijn niet de onze. Gelukkig maar.
Durf geloven. Wees niet bang. Jezus is verrezen. Hij gaat ons voor. Hij toont ons de weg die we, samen met Hem, kunnen gaan.
Zalige Paastijd!
Reacties
Op paasdag maakte ik ook iets zaligs mee.
'k Liep op straat, een Joodse familie aan de overkant, één van de meisjes kwam me de weg vragen en stak dan weer de straat over...
Voor ik het wist, riep ik haar nog toe: vieren jullie ook Pasen vandaag? - ja, de hele week - Zalig Pasen! - voor u ook!
Dit was dan m'n eerste echt persoonlijke contact met een Joodse: ik vond het héérlijk. Vroeger had ik nog al wel pogingen gewaagd, zonder succes - een jongetje naast me op de tram sprong eens op, als door een wesp gestoken, toen ik hem iets vroeg. Onlangs zag ik, ook op de tram, wel een Amerikaanse Jood praten
met een hippie van hier: dat vond ik al zo fijn.
En nu dit: een echt cadeautje!