Benedictus XVI over Johannes Paulus II

Johannes Paulus zoals Paus Benedictus XVI hem ziet

Editoriaal dd 30 april 2011 van Frederico Lombardi sj, directeur van de Vaticaanse Radio en Televisie en hoofd van de persdienst van het Vaticaan.

 Paus Benedictus XVI is de eerste paus uit de moderne tijd die zijn voorganger mag zaligverklaren; een man van wie hij meer dan twee decennia lang een van de belangrijkste medewerkers is geweest.  Het loont de moeite om, tussen die talloze stemmen die ons deze dagen spreken over Johannes Paulus, in het bijzonder te luisteren naar Paus Benedictus. Meer in het bijzonder naar het prachtige interview dat hij, nauwelijks enkele maanden na de dood van paus Johannes Paulus II, toestond aan de Poolse televisie.

 “Wat de wereld aangaat, ligt hij aan de oorsprong van een nieuw bewustzijn van het belang van de religieuze dimensie in de mens”, zei Paus Benedictus.“ “Alle christenen hebben, niettegenstaande hun verschillen -  erkend dat de Bisschop van Rome de woordvoerder is van de Christenheid. Hij was ook de woordvoerder van de grote waarden van de mensheid voor niet-christenen en voor andere godsdiensten.” En vervolgens, “hij wist hoe jonge mensen enthousiast te maken voor Christus. Die jonge mensen zijn enthousiast geworden voor Christus en voor de Kerk en voor moeilijke waarden. Het waren zijn persoonlijkheid en charisma die jongeren uit de hele wereld in beweging hebben gezet voor de zaak van God en voor de liefde van Christus.” Ten slotte “hij was de man van het Concilie, hij hielp ons om de Kerk te zijn van onze tijd en van de toekomst.”

God, Jezus Christus, de eenheid van de christenen, de dialoog tussen de godsdiensten voor het goed van de mens en van de hele mensheid: dit  waren, vanaf de eerste dagen van zijn pontificaat, de prioriteiten van Paus Benedictus. Het is de erfenis die hij van zijn voorganger heeft overgenomen. Niet enkel als aantekeningen in zijn agenda, maar als een krachtige geestelijke inspiratie die voortkomt uit zijn getuigenis, zijn manier van leven en zijn voortdurende spirituele aanwezigheid op de reisweg van het volk van God.