De krokus en de passie

Met onderstaande tekst beginnen we vandaag op “Gewijde Ruimte” de Goede Week. Hij is zo mooi, dat ik hem graag met u deel

Het was een drukke week geweest, maar zaterdagmorgen werd ik wakker met een schitterende zon. Mijn vertrouwde roodborstje zong aan het raam volop zijn vreugde uit. Ik liep naar mijn voortuintje, en daar viel mij oog op een grote purperen krokus, klaar om open te gaan. Er waren daar nog heel wat andere lentebloemen,  maar op een of andere wijze trok zij mijn aandacht. Ik nam een stoeltje, ging zitten en wachtte…, wachtte… en wachtte. Langzaam, heel langzaam  begon de top van de zacht gesloten kroonbladeren open te gaan. Dan, - het duurde uren, de tijd werd onbelangrijk - , kwam de krokus helemaal open en toonde zij haar  glorierijke gele hart en meeldraden. Het glanzende gouden geel schitterde in de zonneschijn, in contrast met het diep glimmende purper van de kroonbladeren. Ik was als betoverd.

Aan het eind van de middag zat ik er weer om naar de sluitingsceremonie te kijken. Bijna onmerkbaar gingen de kroonbladeren  meer en meer toe tot de gouden knop opnieuw in zijn purperen cocon was gewikkeld. Toen ik wegging, had ik de onweerstaanbare neiging behoedzaam op mijn tenen te lopen. Ik ging binnen en zei aan mijn moeder: “Weet jij wat ik vandaag gedaan heb, mama? Ik heb naar een krokus gekeken, hoe die openging en weer toe.” Zij keek mij aan, sloeg haar ogen ten hemel, lachte vol toegeeflijkheid en zei niets.

Ik voelde mij die dag diep gelukkig, fysisch, mentaal en geestelijk. Ik had het voorrecht genoten getuige te mogen zijn van iets echt wonderbaarlijks, en bovendien was mij het geschenk gegeven mij daarvan bewust te worden. De liefde van God voor zijn scheppingswerk werd mij tijdens die uren duidelijk aangetoond – speciaal aan mij -, en sinds die dag ben ik hiervoor altijd dankbaar geweest.  Al is het nu vele jaren geleden, ik herinner mij nog altijd die uren en, als ik ze oproep, ook de vrede die ik die dag mocht ervaren En telkens zeg ik dan opnieuw: “Dank u, God!”

Als ik deze week de Passie overweeg, mag ik mij er dan van bewust worden dat dit alles voor mij werd gedaan, uit grote liefde. En mag ik dan op mijn beurt zeggen: “Dank U, Jezus!”.