Waarom het zo moeilijk is om in de gevangenis berouw te tonen (3/4)



Medebroeder Leo De Weerdt sj gaf onlangs een interview aan Kerknet.be. Hij reflecteerde er over hoe zijn werk als gevangenisaalmoezenier hem de barmhartigheid langs de binnenkant heeft doen ontdekken en verdiepen. Enkele citaten:

Het is moeilijk om in de gevangenis berouw te tonen. Hoe raar het ook klinkt maar berouw wordt dikwijls op wantrouwen onthaald. Of mensen gunnen het de dader niet om zijn of haar berouw te uiten.

Bovendien is de gedetineerde niet zo vlug geneigd zijn berouw ter sprake te brengen bij derden, juist omdat hij/zij denkt dat het met scepsis zal onthaald worden.

Berouw komt echter wel aan bod in de begeleidingsgesprekken. Zo ontmoet ik dikwijls een gedetineerde die nu zeven jaar geleden een moord pleegde. Het valt me telkens weer op in onze gesprekken  (maar ook uiterlijk is hij hierdoor getekend) hoe deze man lijdt. Vanaf die bewuste dag van de feiten tot op vandaag (hij heeft een lange gevangenisstraf uit te zitten) is voor hem a.h.w de tijd stil gevallen. Telkens weer komt hij terug op de feiten, probeert hij me te zeggen hoeveel spijt hij ervan heeft. Tezamen hebben we gezocht om zijn spijt, zijn berouw geleidelijk aan ook gestalte te kunnen geven.

Zo stelde hij voor dat ik tegen Allerheiligen/Allerzielen bloemen op het graf van het slachtoffer zou brengen en op dat moment zou hij vanuit zijn cel ook een gebed doen. Vaak bidden we ook tezamen voor zijn slachtoffer of laat ik hem voor de zoveelste keer weer  eens zeggen hoe sterk het hem  toch wel spijt wat hij gedaan heeft.


In zijn situatie voel ik ergens aan dat je deze man tijd moet gunnen, hij moet deze lijdensperiode zelf doormaken met de stille hoop dat er ook voor hem ooit een “uitweg” komt. Op een dag vroeg hij me een kruis liefst met de gekruisigde Christus erop. Dat kruis wijkt niet meer van hem, hij neemt het wanneer hij alleen zit in zijn cel af en toe gewoon vast, zonder woorden, en het geeft hem kracht zo zegt hij me.

Reacties