Niet geloven; toch vragen om doopsel: kan dat?


Geloven, wat is dat eigenlijk? Aan de hand van 3 paradoxen probeer ik daar in deze serie van 7 posts iets over uit te leggen (5/7)

Paradox nr 3 (a):  Persoonlijke ervaring is fundamenteel voor geloof ó geloof  is ruimer dan eigen ervaring.

 a.      Het geloofsavontuur heeft iets dat bij uitstek persoonlijk en heel individueel gekleurd is.

Anekdote : Een Franse gevangenisaalmoezenier gaat op bezoek. Een oudere gevangene vraagt hem het doopsel. De gevangenisaalmoezenier is wat verwonderd. Hij weet dat de gevangene met geloof bezig is, maar ook dat hij hem onlangs nog zei zelf niet te geloven. Gevangene vertelt hem over de zuster die al meer dan 10 jaar werkt in de ziekenboeg van de gevangenis, waar eigenlijk niemand wil werken. Als die vrouw er vrijwillig voor kiest om hier te komen werken, en dat als meer dan 10 jaar, dan kan het niet anders dan dat God bestaat. Wilt U mij dopen?

Ø De ganse onderscheiding van de Geesten van Ignatius is hierop gebaseerd. God spreekt rechtstreeks tot mij via vreugde en droefheid, en dat is verschillend voor elke mens.
Ø  Ik zal geraakt worden door dit of een ander aspect van de persoon van Jezus, en jij door een ander; de een zal in het bijzonder gevoelig zijn voor de oproep van Jezus om het geloof te verkondigen, een ander zal als prioriteit voor zich ontdekken dat hij zich in de sociale sector moet engageren.
Ø  Of nog, op bepaalde ogenblikken in mijn leven zal de passie van Jezus voor mij heel centraal staan, op andere zal het eerder het verrijzenisgeloof zijn waarop ik steun, en zal ik het moeilijk hebben met het kruis, zal ik er misschien wel op blokkeren.

Het is duidelijk dat de persoonlijke geloofsbeleving en -ervaring heel belangrijk zijn. Maar, hoe belangrijk en fundamenteel ook, uiteindelijk zijn ze heel kwetsbaar, en bovendien erg beperkt en partieel. Er is meer nodig.

Reacties

Dank voor die lichtgevende tekst = woord van de GEEST !