Het enige wat gevaarlijker is dan een gezin waar alles mag



In deze serie bied ik tien beschouwingen aan over opvoeden tot vrijheid. Ze zijn alle rechtstreeks of onrechtstreeks geïnspireerd aan de ignatiaanse traditie.  (8/10)

In een cultuur die gekenmerkt wordt door persoonlijke vrijheid en autonomie, is het wezenlijk om het kind, zo snel als mogelijk, vertrouwd te maken met die vrijheid en met de persoonlijke verantwoordelijkheid die er uit voortvloeit. Dit, uiteraard, geleidelijk aan. Dit leerproces is een must. Er is maar één type gezin dat “gevaarlijker” is dan het gezin waar alles mag : het gezin waar niets mag, waar er overbescherming is en waar alles beslist wordt in plaats van het kind.

De grote uitdaging voor de opvoeder vandaag is niet in de eerste plaats om het risico te vermijden, maar wel om het kind geleidelijkaan te leren omgaan met risico’s. Kinderen hebben het recht om zich te vergissen, om fouten te maken en om daaruit te leren. Door schade en schande word je wijs.

Reacties

Anoniem zei…
ER ZIJN elke dag volop kansen om iets aardigs voor een ander te doen. Maar het lijkt erop dat de meeste mensen alleen aan zichzelf denken. Dat is aan allerlei dingen te merken — van agressie in het verkeer, schaamteloos bedrog en grof taalgebruik tot korte lontjes.

Ook in veel gezinnen heerst een egoïstische mentaliteit. Er zijn bijvoorbeeld mensen die van hun partner scheiden gewoon omdat ze vinden dat ze ’beter verdienen’. En sommige ouders voeden hun kinderen onbedoeld tot egoïsten op door ze in alles hun zin te geven en ze bijna nooit te corrigeren.

Maar er zijn ook veel ouders die hun kinderen leren rekening te houden met anderen, en dat heeft grote voordelen. Kinderen die geleerd hebben om attent te zijn voor anderen hebben meestal meer en hechtere vriendschappen. Ze zijn vaak ook tevredener. Waarom? De Bijbel zegt: „Het is gelukkiger te geven dan te ontvangen” (Handelingen 20:35).Totale controle is niet de oplossing. God zelf maakt geen gebruik van die methode om zijn schepselen te laten gehoorzamen, en dat zou u als ouder ook niet moeten doen (Deuteronomium 30:19). Hoe kunt u uw kind dan wel helpen verstandige beslissingen te nemen op moreel gebied? — Spreuken 27:11.
Anoniem zei…
Kinderen zijn impulsief en leren nadenken wanneer je met hen praat over hoe iets gegaan is. Wanneer ze kennis hebben gemaakt met oorzaak en gevolg dan leren ze op een gegevenmoment afwegingen te maken.Dat bij jongeren de hersenen nog niet volledig ontwikkeld zijn wil niet zeggen dat ze niet na kunnen denken over hetgeen wat ze doen. Eerst denken dan doen kan aangeleerd worden om onbesuisd gedrag dat naldelig werkt te voorkomen, zo geldt dat ook bij experimenteel gedrag. Grenzen opzoeken zal voor sommigen een uitdaging zijn met soms tocht wel heel nadelige gevolgen.Als ouder kun je sturen, maar je hebt niet alles in de hand.

Meest gelezen

Katholieke handleiding voor omgang met geweld

Waarom ik de oortjes van Jozef niet gezalfd heb

Één God die drie en één is: wat wil dat zeggen?

Hoe kan je weten of je houdt van God?