Zeepbellen die iets leren over het mysterie van God


Ik zat op een bank in een parkje in het stadje Loyola in Spanje. Achter mij de indrukwekkende basiliek van Sint-Ignatius. Op die plek was de heilige geboren. Het gebouw stond aan alle kanten in  de steigers, in volle restauratie. Niet ver van mij stond er een kleine kiosk met kranten, chocolade en andere dingetjes.
Een man kwam langs, met zijn dochtertje en hun hond. De man kocht een krant voor zichzelf en een zeepbellenbusje voor zijn dochter. Zij gingen naast me zitten. De man geraakte helemaal verdiept in zijn krant. Het meisje blies vrolijk zeepbelletjes. Telkens een bel in het zonlicht kwam, was ze duidelijk in verrukking door de magische kleuren. De hond sprong op naar iedere bel en trachtte die te pakken te krijgen. Maar zodra hij met zijn snoet de bel aanraakte, spatte die uit elkaar.
Ik vroeg mijzelf af: ‘Wat leert mij nu meer over het Rijk Gods – de machtige basiliek met al haar stellingen of de vreugde van dit meisje over de schoonheid van de wereld, weerspiegeld in haar zeepbelletjes?’ De hond wees mij erop dat, zodra wij het mysterie trachten vast te grijpen en het vast te pinnen in onze eigen categorieën, woorden en meningen, wij het vernielen.
Als we denken dat we het te pakken hebben gekregen, dan zijn we het kwijt.

Margaret Silf

Reacties

Anoniem zei…
Inderdaad, we worden volgegoten met woorden en meningen, wat overblijft is de gloed van de levenskunst.Amen
Het kan allebei een speciale indruk maken. De zeepbel is altijd binnen je bereik; sommige momenten in een basiliek of kerk blijven je bij. Niet je huwelijk, hoewel mooi, maar waar tot je doordringt wat de betekenis is van iets dat je ziet... te mooi om te delen maar een houvast in moeilijke tijden. Fragmenten uit het mozaïek van het leven; nooit voorbij maar verwijzend naar de toekomst..

Meest gelezen

Hoe je een crisis kan ombuigen naar een weg van groei (4/6)

Wat je zélf kan doen om de crisis te lijf te gaan: concrete tips van Ignatius van Loyola (5/6)

Waarom heiligen vaak niet makkelijk zijn in de omgang - homilie van Nikolaas Sintobin sj