Het onwaarschijnlijke verhaal van Bakhita - Moed om te leven (1/8)


Voor het tijdschrift “Liefke” schreef ik een overweging over “Moed om te leven”. Hier vind je uittreksels 1/8
  
Bakhita wordt geboren in 1869, in een dorpje in Darfoer (Soedan). Ze heeft een zorgeloze kindertijd, samen met haar 3 zussen en 3 broers. Tot het meisje, op 8-jarige leeftijd, door Arabische slavendrijvers wordt ontvoerd, samen met een vriendinnetje. Na een voettocht van 1000 kilometer wordt het kind op een slavenmarkt verkocht. Het is het begin van een nachtmerrie die jaren zal duren. Nauwelijks voorstelbare mishandelingen en vernederingen zijn haar dagelijkse deel. Zowel lichamelijk als mentaal. Om nog te zwijgen over de eenzaamheid. Bakhita blijft hopen dat ze ooit zou kunnen vluchten, terug naar haar familie. Tevergeefs. Uiteindelijk vergeet ze zelf de naam die haar ouders haar gaven.

In 1883 komt Bakhita terecht in de huishouding van de Italiaanse consul in Karthoem en verhuist ze, samen met diens familie, naar Italië.  In 1889 wordt de jonge vrouw officieel vrijgelaten. De lichamelijke verminkingen die ze heeft ondergaan zijn echter definitief. Zo ook de psychische wonden en pijn.

In Italië past Bakhita zich wonderwel aan. Ze sluit zich aan bij een gemeenschap in het Noorden van het land. Hoe geschonden ze ook is, haar verlangen om voluit te leven is intact gebleven. Ze weet zich erkend en bemind en geeft op haar beurt veel, aan velen. Bakhita is een hoopvolle vrouw. Haar bijzondere charisma maakt haar snel tot een plaatselijke beroemdheid. Hoe ongewoon en voor velen zelf schrikwekkend zo’n Afrikaanse vrouw in een Italiaans provinciestadje ook is, de mensen houden van Bakhita.  Ze geven haar als koosnaam Madre Moretta, Zwarte Moeder. 

Aan haar vroegere mishandelingen houdt ze talrijke lichamelijke kwalen over die haar onophoudelijk pijnigen. Ook blijven de nachtmerries over haar slavenleven haar achtervolgen. Op haar sterfbed, Bakhita is inmiddels 78 jaar oud, vraagt ze, ijlend, of men haar kettingen iets minder hard kan aanspannen omdat ze zo’n pijn doen.  

Nikolaas Sintobin sj

Reacties

Anoniem zei…
Deze geschiedenis brengt schaamte voort rondom hoe wij mensen kunnen zijn naar de ander toe.Het maakt me triest dat Christenen hier aan mee hebben gedaan. Respect voor het leven is broodnodig en en is van alle tijden.
Deze reactie is verwijderd door de auteur.
Truus van Dam zei…
Wat een sterke vrouw heel veel respect.Zo hoor je niet met mensen om te gaan , wat zal ze blij geweest zijn toen ze vrij was en wij die denken beter te zijn hebben haar dat aangedaan.Jammer dat onze voorouders dit deze vrouw hebben aangedaan.
Rik Vanwijnsberghe zei…
Heb het boek ook gelezen. Was getroffen door de geestelijke kracht van Bakhita, en ook door de liefdevolle zorg voor haar door het gezin in het dorp in Italië waar ze eerst verbleef, over de grenzen van ras en stand heen.

Meest gelezen

Is het mogelijk dat je man je gelukkig maakt?

Franciscus verschilt veel van Trump. Dat is maar goed ook.

Is het verkeerd te bidden om te mogen sterven?

Onderscheiding voor beginners: over welke "geesten" heeft men het? (1/3)