Als "mijn broer" verwordt tot "die broer van jou"


In de parabel van de vergevingsgezinde vader, keert de jongste zoon naar huis terug. De vader verwelkomt hem en vergeeft hem zijn fouten. De zoon wordt opnieuw erkend door de vader. Hij was verloren en is teruggevonden. Nu beseft de zoon ten volle wat het betekent iemands zoon te zijn. Hij is nu thuisgekomen. De vader is overgelukkig: “Mijn zoon is weer tot leven gekomen. Laten we feestvieren!”

Zodra de muziek weerklinkt en het dansfeest wordt geopend, stormt de oudste zoon binnen. Hij daagt zijn vader uit. Hoe ontgoocheld de vader ook moet zijn door de wrok en slechte wil van zijn oudste zoon, toch is hij wijs genoeg om geen partij te kiezen. Wellicht voelt hij dat zijn oudste zoon een moment van vervreemding kent. Door zijn negatieve houding geraakt de oudste zoon van zijn jongere broer vervreemd. Hij verwijst niet meer naar “mijn broer”, maar naar “die zoon van jou”. Het koppig vasthouden aan zijn eigen gelijk verhindert hem een liefdevolle relatie aan te gaan. Niet alleen met zijn broer, maar ook met zijn vader. Nu is ook de oudste zoon de weg kwijt en verloren. Zijn eigen thuis ervaart hij als vreemd.

Net zoals bij de jongste zoon reageert de vader begripvol. Hij maakt zijn zoon niet belachelijk. Maar hij berispt hem heel mild: “Mijn jongen, jij bent altijd bij me en alles wat van mij, is van jou.” Al wat de vader kan doen is de zoon uitnodigen zijn negatieve houding onder ogen te zien en te erkennen. En delen in de vreugde van de terugkeer van zijn broer.


We zijn zonen en dochters van onze Vader. We worden uitgenodigd een beroep te doen op ons erfrecht als zonen en dochters van een liefhebbende en barmhartige God. Het feestmaal staat klaar. Wil jij binnentreden in de vreugde van jouw Vader?

Jacqueline Syrup en zuster Marie Schwan, CSJ

Reacties

e.harland-hazebroek zei…
Heb ik niet meer..In een dag overleden.
Die opmerking kreeg ik zelden onder het motto: blijf van mijn familie af, dat wist men.
Zoiets regel je onder elkaar, met of zonder ouders.
Truus van Dam zei…
De vader heeft groot gelijk dat hij ook de tweede zoon met open armen ontvangt, het blijft zijn zoon , maar ik kan ook wel de eerste zoon begrijpen dat hij dat niet eerlijk vind.God wil ons ook altijd terug wat we ook gedaanhebben. Deze vader is het voorbeeld hiervan.

Meest gelezen

Over een onbeduidend nonnetje dat het leven van miljoenen mensen veranderde - homilie van Nikolaas Sintobin sj voor deze zondag

Hoe de duivel het liefst tewerk gaat

Kan je van Jezus houden? Homilie van Nikolaas Sintobin sj voor deze zondag

Hoe kan ik Gods plan voor mij op het spoor komen?

Moet je dom zijn om te geloven? - Homilie van Nikolaas Sintobin sj voor de komende zondag