"In alle dingen"

Graag deel ik met u deze sterke overweging van Brian Brogan sj, bij het begin van een nieuwe week op  Gewijde Ruimte . Enkele jaren geleden besliste een familie uit Dublin dat zij met Kerstmis een kind van het lokale weeshuis mee naar huis zou nemen. Toen de vader er aankwam, zat er een klein meisje op hem te wachten. ‘Ben je klaar?’ vroeg hij. ‘Nee’, zei ze fier, ‘Ik kom niet mee zonder mijn broertje!’ De man kwam met haar tot een akkoord en de twee hadden een geweldige dag. De familie hield zoveel van de kinderen dat ze de twee adopteerde, en nu leiden ze allebei een gelukkig leven. Ruth Burrows gebruikt het beeld van een weeshuis om bij wijze van  tegenstelling onze relatie met God te illustreren. Een koppel, zo stelt ze,  leidt een weeshuis en dag na dag wijden vrouw en man zich vol verantwoordelijkheid aan hun taak. In hun liefde en zorg sparen ze zichzelf helemaal niet. In het geluk van de kinderen ervaren ook zijzelf  voldoening en geluk. Maar Is d...

Graag deel ik met u deze sterke overweging van Brian Brogan sj, bij het begin van een nieuwe week op  Gewijde Ruimte . We moeten komaf maken met de opvatting dat het lichaam met bidden niets te maken heeft. Onze ziel drukt zichzelf uit doorheen ons lichaam. Wij zijn vleesgeworden geest. Monniken weten dit: hun verlangen gaat uit naar God, en wanneer zij, dan weer zittend, dan weer opstaand, iedere dag de psalmen zingen, dan bidden zij met hun lichaam. Zij geloven ook dat handwerk, verricht met de bedoeling God te dienen, eveneens gebed is. Ignatius van Loyola zou het hiermee vol enthousiasme eens zijn. Augustinus tekent op dat wie zingt, tweemaal bidt. We buigen ons voorover als een teken van aanbidding. We brengen onze handen te samen en zegenen ons lichaam met het teken van het kruis. Bij de communie delen we het eucharistische brood en eten het op. We gaan op bedevaart – wat bidden met het lichaam is – en laten alle genoegens des levens achter ons, en even goed als met o...

Graag deel ik met u deze sterke overweging van Brian Brogan sj, bij het begin van een nieuwe week op  Gewijde Ruimte . Welke plannen houdt God voor ons in petto voor de jaren dat we ouder worden? Hoe kunnen we de langzame verzwakking  van onze krachten en onze pijn zinvol beleven? Kan het dikwijls bittere water van deze jaren ooit nog in wijn veranderen? Ouderdom schrikt de meesten onder ons af; we hebben hulp nodig om de juiste koers te varen. En soms ontmoeten we  dan wijze mensen die ons helpen de juiste weg te vinden, mensen die met de realiteit van hun ouderdom in het reine zijn gekomen. Zij zijn eenvoudigweg zichzelf; zij doen niet ‘moeilijk’, - ten minste niet voor lange tijd. Liefde straalt van hen uit naar hun omgeving, ook al hebben ze een hartinfarct gehad en kunnen ze nog nauwelijks praten. Kan je zulke mensen vinden, doe dan je best te zijn zoals zij. En kan je worden zoals zij zijn, dan word je een zegen voor de wereld. Om de laatste etappe van onze ...

De komende drie weken zal het op deze blog relatief stil zijn. Een "mijmering" per week. Vanaf 31 juli komt er weer een dagelijkse bijdrage. Intussen alvast onderstaande YouTube-serie over ... stilte. Een heel verscheiden groep van Britten gaat een week de stilte in om te proeven van de stilte.Geïnspireerd aan de Geestelijke Oefeningen van Ignatius van Loyola. Deze schitterende reportage toont niet alleen de grote weerstand die moet overwonnen worden. Maar ook de onverwacht bevrijdende effecten van diezelfde stilte en hoe in de stilte mensen God kunnen ontmoeten. De serie telt 12 episodes. Onderstaand vindt u diegene die zich volledig afspelen in een bezinningscentrum van de Britse jezuïeten. Het gaat over de episodes 5 tem 8. Ook de andere zijn meer dan de moeite waard. U vindt ze door te klikken op het woord "YouTube" rechts onder in het YouTube-schermpje. Zonder meer schitterend. nr 5 nr 6 nr 7 nr 8

Bijschrift toevoegen Graag deel ik met u deze sterke overweging van Brian Brogan sj, bij het begin van een nieuwe week op  Gewijde Ruimte . Wat heeft God met onze wereld voor, en laat ik mij daar iets aan gelegen? En zo ik dit al doe, laat ik dit dan ook zien? Gods project is een alomvattende gemeenschap van liefde.  Maar wil dit project succes kennen, dan vraagt het onze menselijke medewerking. Als we dit geloven, dan komen er energie en enthousiasme in de plaats van de verveling en de afstomping die ons leven  in beslag kunnen nemen. De op- en neergang in het menselijke levensverhaal worden geherinterpreteerd in termen van nieuwe kracht voor óf van fragmentatie van het menselijke netwerk. Als we bij Gods plan aansluiten, dan leren we echt te bidden voor de wereld, in plaats van alleen maar cynisch te reageren op al wat er misloopt. Dan worden we uitgedaagd om, in plaats van te zeggen: ‘Niet mijn probleem!’, te vragen: ‘Wat moet ik doen?’ Wij beginnen het als...

Het was meer dan 10 jaar geleden dat ik haar gezien had. De laatste keer, die ook de eerste was, was tijdens haar geloftenviering in Epinac (Bourgondië).   Maar nu woont “petite soeur Mia” in een abdij in de Chartreuse. “Les petites soeurs de Bethléhem” – de zusters die ook een gemeenschap hebben in Opgrimbie, weet u wel – zijn kluizenaressen die in gemeenschap wonen. Het zijn strikt contemplatieve monialen die zich terugtrekken in de stilte. Elkeen woont in een aparte kluis Ze eten bijna altijd alleen, en slechts enkele malen per dag ontmoeten ze elkaar voor gemeenschappelijk gebed. Zo radicaal als hun levensvorm is, zo talrijk trekken ze jonge vrouwen aan. Deze tamelijk recente congregatie telt al enkele tientallen gemeenschappen, verspreid over de hele wereld. In augustus organiseren ze een stage van een hele maand voor geïnteresseerden. De zusters verwachten zo maar eventjes 70 meisjes. Uit de hele wereld, weliswaar. Maar toch, 70 is nog meer dan ze zelf verwacht had...

Eerst even kijken naar de video. Dan pas de onderstaande tekst lezen ... God is altijd aanwezig in ons leven. Vaak merken we Hem echter niet op. We worden te zeer opgeslorpt door onze bekommernissen. Of nog, we zijn gewoon verstrooid. Zoals de mensen in deze video, zijn we zo geconcentreerd op het tellen van de passen, dat we gewoon niet zien dat een goedlachse beer zijn opwachting maakt.  Die goedlachse beer is God. Als we Hem dan toch opmerken, dan komt er meteen een glimlach op onze lippen. Wanneer ben je voor het laatst een goedlachse beer op het spoor gekomen in je eigen leven. Wat is het eigenlijk dat je belet Hem te zien? Met dank aan Nick Senger.

  Pieter is 22 jaar en zit in zijn laatste jaar fysica aan de VUB. Een jaar geleden besloot hij om in te trekken in een Ark-huis. Daar woont hij samen met mensen met een handicap. Grootmoedigheid bestaat. In het bijzonder bij jonge mensen.    

Saju George sj is jezuïet en … danser. Saju maakte een doctoraat over klassieke Indische dans. In onderstaande video legt hij uit hoe je God kan liefhebben en dienen “in alle dingen”, dus ook in en doorheen het dansen. Inculturatie, heet dit. In de tweede video zie je hem aan het werk.

Neen, beste lezer, maak u geen zorgen. Bovenstaande titel is niet het begin van een coming-out van uw blogger. Het is een citaat. Ik hoor deze uitdrukking regelmatig in de mond van jonge vaders. Onlangs kon ik ze nog lezen op mijn “facebook-muur”. Toen ik dit de eerste keer hoorde, vond ik het een beetje aanstellerig, “erover”. Nu begin ik het eigenlijk te waarderen. Je hoort vaak klagen over afwezigheid en vluchtgedrag van mannen in het algemeen, en van de vaders in het bijzonder. De tegenovergestelde beweging bestaat echter ook.  Het spreekt voor zich dat zwangerschap op een heel bijzondere en ingrijpende manier de vrouw raakt. Maar zonder de man/vader kan er van zwangerschap geen sprake zijn. Moeder én vader verwachten een kind. Dit mag best ook “vertaald” worden”.

De klassieke strafleer stelt dat straffen drie functies hebben: 1) vergelding of wraak; 2) afschrikking van andere mogelijke delinquenten; 3) verbetering en resocialisatie van de dader. De drie zijn belangrijk en complementair. Indien de vergeldingsdimensie wordt verwaarloosd, dreigen de slachtoffers het recht in eigen handen te nemen. Het afschrikkend karakter spreekt voor zich. Het derde aspect is het meest problematische. Dat is altijd zo geweest. Maar vandaag lijkt de wraakfunctie in de lift te zitten ten nadele van de resocialisatie. Op korte termijn geeft dit weliswaar voldoening. Maar op langere termijn dreigt iedereen hierbij te verliezen. Met dank aan Pascal

Wat gaat er schuil in jouw diepste diep? Aan onverwachte dingen. Vooral aan mooie dingen. Weet je het eigenlijk zelf wel?

Kent u de Zonnegroet? Ik heb de voorbije dagen kennisgemaakt met deze Japanse (lichamelijke) meditatietechniek. Meer nog, ik heb meegewerkt met een specialist om het te verwerken tot een meditatieoefening voor jongeren. Uw vermoeden is juist. De Zonnegroet heeft rechtstreeks niets te maken met het christendom. Toch stel ik vast dat ik er met enthousiasme heb aan meegewerkt. Meer nog, dat ik zelf ook deugd heb gehad aan het doen van die oefening die uitnodigt tot meer bewustzijn, zowel lichamelijk als mentaal. Heb ik dan als jezuët geen andere prioriteiten? Zou het niet beter zijn mocht ik me meer toeleggen op het aanpassen van christelijke meditatietechnieken voor jonge mensen? Uiteraard doe ik ook dat laatste. Maar bij mij is de laatste jaren het inzicht gegroeid dat het niet het een of het ander is. Hét eerste “probleem” in deze van onze cultuur is dat zij de “innerlijkheid” van de mens niet ontwikkelt. De meeste Westerse mensen weten gewoon niet dat zij een bewustzij...

Onderstaande beelden werden geschoten in  1993 in Papoea Nieuw Guinea. Ze tonen de eerste ontmoeting tussen een Westerse expeditie, olv de Belg Dutilleux, en een stam, de Toulambi, die nog leven/leefden in het stenen tijdperk. Antropologen zullen hier waarschijnlijk tal van wetenschappelijk relevante info uit kunnen puren. Voor mij, als eenvoudige waarnemer,  is het gewoon indrukwekkend om zien hoe deze mensen gelijken op ons: nieuwsgierigheid, angst, vreugde, tederheid, argwaan en vertrouwen. De culturele kloof is indrukwekkend. Maar meer nog de menselijkheid die we ontegensprekelijk gemeen hebben met deze “wilden”.    

Is dit “verhaal” pure absurditeit? Op het eerste zicht wel. Maar misschien zegt het ook wel iets over het mysterie van de causaliteit. Over hoe schijnbaar onbelangrijke gebeurtenissen wel degelijk een impact hebben. Over hoe factoren die onderling geen verband lijken te hebben dat onrechtstreeks wel hebben. De ons omringende werkelijkheid is complex. Complexer dan ze lijkt. Wij ook.

Ik geef nogal wat vorming aan jonge mensen: weekends, avondconferenties, bezinningen ... Vaak ga ik daar héél laagdrempelig te werk. De kunst lijkt me om te vertrekken vanuit de context en de vragen van de jongeren, zoals die zijn. Tegelijkertijd is het mijn verlangen, en eigenlijk ook  van heel wat jongeren, om ook vérder te gaan. Om iets aan te reiken van de christelijke traditie, zoals die is. Een kwetsbaar evenwicht. Enkele maanden geleden gaf ik, samen met een medebroeder, zo'n tweedaagse aan studenten. Onlangs kreeg ik hiervan onderstaande terugblik. Ja, ik denk dat we volgend jaar terug die tweedaagse zullen geven ... De volgende meditatie die we deden was er eentje met een tekst van Jacob. Het verhaal in het kort: Jakob vertrekt van zijn thuisland weg van de verziekte relatie met zijn broer en wil na lange tijd teruggaan. Onderweg vecht Jakob met God, overwint hem, maar loopt een verwonding op aan zijn heup. Hij is dus gewonnen, maar zal altijd een manke heup houde...

Enkele dagen geleden mocht ik aanzitten aan het feestmaal van de 55 ste verjaardag van Rudy. Rudy is een “jongen” die een mentale beperking heeft en daarnaast ook psychiatrisch patiënt is. Lange jaren heeft hij in een instelling gewoond. Sinds 15 jaar woont Rudy begeleid zelfstandig in een rijhuis, samen met 4 andere “jongens”. Een zegen voor hem. Temeer daar hij het heel goed kan vinden met Pascale,  de dame die deze 5 heren van middelbare leeftijd begeleidt. Toen ik student was en nog thuis woonde, ging ik Rudy wekelijks bezoeken op de grote afdeling waar hij verbleef, samen met een 40-tal andere mannen. De laatste 20 jaar zijn de bezoeken uiteraard minder talrijk. Af en toe een kort telefoontje – Rudy is nl bijzonder snel uitgepraat. En als ik in de buurt kom, spring ik eens binnen. Veel ander bezoek krijgt Rudy niet. Benevens mij heeft hij nog twee – oudere – vriendinnen. En daarmee is de kous af. Een kinderhand is evenwel snel gevuld. Zo ook die van Rudy. Ru...

"Dit kunnen we niet voor onszelf houden." Een cursus in christen  zijn  en steeds meer worden.  Onderstaande beelden spreken voor zich.

Waarom zou je nu in godshemelsnaam naar de mis gaan?

Het is een bevriende doctor in de theologie die me deze cartoon opstuurde. Zoals het een goede cartoon betaamt, is hij lekker eenzijdig en daardoor grappig. Hij doet de theologen onrecht aan door de droogheid van hun intellectueel onderzoek al te exclusief in het licht en aan de kaak te stellen. Immers, de rede, de logos, is, in het bijzonder in de katholieke theologische traditie, een rijk en onmisbaar middel gebleken om dichter bij God te kunnen komen. Tegelijkertijd idealiseert de prent het kinderlijk geloof. De ervaring leert immers dat naïviteit meer dan eens geen betrouwbaar of voldoende kompas is om het ware geloof van het bijgeloof of de dwaling te onderscheiden. Zoals steeds, ligt de waarheid in het midden. Beide zijn nodig: hart én verstand, rede én eenvoud, persoonlijke kritische reflectie én overgave. En toch is het een goede cartoon.

Religieuze geloften duren een leven lang. Tot aan het einde van het leven van een jezuïet zijn de "evangelische raden" voor hem een uitnodiging om de Heer meer van nabij te kunnen volgen. Met het ouder worden, kan de concrete invulling ervan andere vormen aannemen. Getuige hiervan onderstaande aangrijpende tekst over de betekenis van de geloften van zuiverheid in de oude dag. Heel zijn leven zal een jezuïet zijn tijd en talenten over moeten hebben voor anderen zonder dat hij aan een beloning denkt. Hij bouwt niet zijn eigen zaak of zijn eigen carrière op omdat hij geen eigen thuis of gezin sticht. Zijn maagdelijkheid heeft hem ook armer gemaakt. Zijn maagdelijkheidgelofte zal hem op het einde van zijn leven een armoede bezorgen die zijn vroegere opvoeding en talenten niet mogelijk hadden gemaakt. Nu behoren al die dingen tot het verleden; zij werden uitgedeeld aan de anderen. Uiteindelijk is hij arm geworden als Christus, die “ofschoon Hij rijk was, toch arm werd om o...

Met ingang van gisteren zit de ignatiaanse gebedswebsite " Gewijde Ruimte "" in heel nieuwe kleren. Het is nog maar het begin van een ingrijpende restyling van deze internationale jezuïetenwebsite die dagelijks in 20 verschillende talen een nieuwe bijbelmeditatie aanbiedt. Het is de bedoeling dat u over afzienbare tijd de look van de pagina's helemaal zult kunnen aanpassen aan uw persoonlijk smaak (lettertype, achtergrondkleur ...). Ook zal u, desgewenst, achtergrondmuziek kunnen aanklikken. Sinds gisteren is er ook een Facebook-pagina aangemaakt voor Gewijde Ruimte. Aarzel niet om ze te "liken"! Nog enkele cijfers: dagelijks brengen gemiddeld een kleine 300 mensen een bezoek aan Gewijde Ruimte. Op maandbasis zijn er gemiddeld om en bij de 2000 unieke bezoekers, dwz 2000 verschillende mensen die naar de website toe komen. Er mogen er gerust nog wat bijkomen. Aarzelt u dus niet om, als u dat wenst, om wat reclame te maken voor Gewijde Ruimte .

(Zelf)Vertrouwen is niet iets dat je hebt. Je krijgt het. Dit geldt ook voor een wereldberoemde pianiste die bij het begin van een concert merkt dat ze de verkeerde partituur heeft meegenomen.     Met dank aan Willy

In onderstaande video vertelt Erik Vanleeuw, directeur van Donedeynehuis en Lerkeveld, de ignatiaanse studentenhuizen van Leuven/Heverlee, over jongerencultuur en hoe beide studentenhuizen inspelen op de uitdagingen die deze stelt. Het goede nieuws is dat dit interview overvloedig bewijst dat beide intiatieven heel rijk zijn. Het minder goede nieuws is dat ze allebei reeds volzet zijn voor volgend jaar.

Doen wat niet mag. Heerlijk. Hoe jonger je bent, hoe luider de roep, hoe groter het verlangen. De prijs dreigt evenwel hoog te zijn. Het plezier van korte duur.

Het is nog net niet te laat om u deze laatste wekelijkse meditatie van "Gewijde Ruimte" aan te bieden. Mei is de maand van Onze Lieve Vrouw. Zij biedt ons een diepzinnig beeld van ontvankelijke stilte.  Zij is een vrouw volkomen in stilte gehuld. Zij ontvangt het Woord ten volle,  omdat  zij er geheel en al ruimte voor is. Zij overweegt het Woord en brengt rijke vruchten voort. Het zou goed zijn dat wij ons iedere dag, al is het maar voor enige ogenblikken, in stilte hullen. Zo zou ons leven vruchtbaar worden. Monniken en al wie een beschouwend leven leiden nemen een voorbeeld aan Maria. Zij besteden er hun hele leven aan te leren stil worden en luisteren. Denk aan de stilte wanneer in een groot auditorium de pianist aan de piano plaatsneemt en zachtjes begint te spelen. De muziek speelt niet alleen maar in de piano, maar ook in het hart van het luisterende publiek. Zij worden een met de muziek. De muziek sterft uit. Ook zij gaan heen, maar veran...

Nemo dat quod non habet. Je kan maar doorgeven wat je zelf ook hebt (ontvangen). Echte levensvreugde kan je niet voor jezelf houden. Die wil je delen. Zalig Pinksteren!

Wat vieren we eigenlijk op Pinksteren? Enkele bedenkingen om met meer kennis van zaken morgen de Paastijd te kunnen afsluiten. Met het neerdalen van de Geest eindigt het tijdperk van Christus en begint het tijdperk van de Geest , waarin we ons tot op vandaag bevinden. Joseph Moingt sj noemt dit het “ pneumatisch principe ”: de Heilige Geest is gezonden om Christus op te volgen. Hij neemt de plaats in van Christus, zonder Hem te vervangen.  De korte lichamelijke aanwezigheid in de wereld van Jezus, de tweede persoon van de Triniteit,  maakt mogelijk dat voortaan, voorgoed, de Geest aanwezig komt. De Geest wordt gezonden door de Vader en de Zoon. Omdat Hij Geest is, kan Hij overal en altijd aanwezig zijn en zo de mensen nog meer in contact met God en met Christus dan de mensengestalte van Jezus  dit kon doen. Doorheen Zijn Geest kan de Heer voortaan  dieper in de mensen doordringen. Bovendien kan Hij ook wijder want in álle mensen werkzaam zijn. Zoals de Heme...

Ook dit is onze samenleving: creativiteit in zorgstructuren. Wat  voorheen onmogelijk leek wordt nu  mogelijk. Simone legt uit wat “inleunen” betekent en hoe dit haar toelaat om toch nog zelf voor Marcel te zorgen. Deze video is geproduceerd door tvzorg.be , een christelijk geïnspireerd initiatief dat speciaal voor de zorgsector audiovisueel materiaal ter beschikking wil stellen om te werken rond geloof en spiritualiteit.

Aan Manu van Hecke, abt van de trappisten van Westvleteren, werd onlangs in een interview gevraagd:  “ Jullie zijn godszoekers, is het niet ?”   Hij dacht even na en antwoordde:  “ Neen, wij wachten op God’ .